Morgen, op 3 april is het precies honderd jaar geleden dat mijn moeder werd geboren als Neeltje (Nel) van Zwieten. Ik herinner mij haar als zorgzaam, betrokken en vriendelijk. Ik heb haar zelden boos of chagrijnig meegemaakt. Ze had geen vijanden in het dorp. En dat terwijl ze geen gemakkelijk leven heeft gehad, als puber in de oorlogstijd, vroeg van school en werken in de huishouding, haar astma met bijbehorende periodes van matige energie, een gezin verzorgen met 5 kinderen, haar man die veel aan het werk was en ook nog een groentetuin om bij te houden en de wintervoorraad klaar te maken. Over emoties of het geloof praten kon ze moeilijk, zoals wellicht iedereen van die generatie. Pas in haar laatste levensjaar vertelde ze mij wel meer over wat haar overkomen is in haar leven zoals die oorlogstijd en een poging tot misbruik. Zorgzaam werd ze steeds meer. Een onweersbui, de ziekte van onze vader of een hoestend kleinkind. Of Jan die weer ver op vakantie ging.... Het maakte haar allemaal erg bezorgd. 'De mens lijdt meestal het meest door het lijden dat hij /zij vreest'. Ze was het liefst in Driebruggen, maar de laatste jaren ging ze ook wel met onze vader op vakantie naar Luxemburg, Duitsland of zelfs Oostenrijk. Het laatste jaar van haar leven bracht ze door in 't Oude Landt in Woerden. Daar heb ik haar wekelijks opgezocht en genoot van haar verhalen. 'Het lijkt hier wel een hotel', zei ze dan. Ze overleed in haar slaap in 2010. Voor haar een mooie dood voor ons destijds een zeer plotseling afscheid.
