Que ma bouche chante ta louange

Op mijn HAVO eindlijst (1972...) was het vak Frans mijn hoogste cijfer. Ik vond het een mooie zangerige taal. En dat hoge cijfer kwam vooral ook door de leuke docente die ons goed les gaf en ons deed kennis maken met Franse schrijvers als Sartre en Camus. Op het koor van die opleiding (Rehoboth) zongen we ook prachtige en vrolijke Franse drink- en dansliedjes  die ik nog letterlijk kan (mee)zingen, quand je bois du vin claret, ami tout tourne, tourne, tourne.... En we lazen natuurlijk Le petit Prince in het Frans. Trouwens dit is het meest vertaalde Franse boek ooit. Hieronder volgt een eigentijds Frans liturgisch lied, que ma bouche chante ta louange , ofwel 'Moge mijn mond uw lof zingen'. Ik ben geen fan van zogenaamde opwekkingsliederen, maar dit klinkt dan wel weer erg vrolijk. En het vraag en antwoord principe in dit lied lijkt een beetje op de manier waarop in het klooster de psalmen gezongen worden. Interactief dus, oproepend om mee te gaan doen.

Tante

De laatste zus van mijn moeder is deze week overleden. Dat is een vreemde gedachte dat er van die generatie nu niemand meer over is. Het doet me nu wel heel concreet denken aan Prediker 1vers 4.... Ik heb goede herinneringen aan deze Tante Wil. Ik mocht vroeger foldertjes rond brengen van haar elektriciteit-bedrijf in mijn geboorte dorp en daarmee verdiende ik m'n eerste zakcenten. Vorig jaar sprak ik haar nog even tijdens een van mijn fietstochten. Ze zat voor haar huis lekker in de zon. 'Ik lees je blog nog vaak hoor', zie ze toen. Ze is 83 jaar geworden. Rust in Vrede tante...

Op deze foto bezocht Wil  ons tijdens een vakantie ergens op de Veluwe, de jaarlijkse 'op-een-kleed-foto'.

Pannebier

Ons huis in aanbouw bereikte deze week het hoogste punt, dat betekende de vlag in top,  'Pannebier' en taartjes voor al het personeel!

Het plaatsen van het dak was deze week nog een grote uitdaging, vooral ook omdat de vrachtwagens en de kraan het dorpje haast niet in konden komen...... Gelukkig konden ze via het weiland rijden....

Ovidius

In de tijd van Jezus leefde in Italië de Romeinse dichter Ovidius. Hij werd een van de grootste dichters van zijn tijd en zijn bekendste werk is Metamorfosen. Het is niet zomaar een gedichtje, het zijn wel 12.000 regels en de gemiddelde uitgave is 400 tot 500 pagina's. In dit werk komen veel gedaantewisselingen voor tussen goden en mensen. Mensen veranderen in steen (Hiobe en Medusa) of in een spin (Arachne), goden worden een zwaan of veranderen in nevel, nimfen worden een boom (Daphne),  of een koe (Io), enzovoorts. Die mythologische verhalen zijn gevuld met erotiek en liefdesperikelen, maar ook vol geweld, macht en straf. Voor veel kunstenaars zijn deze verhalen een inspiratiebron geweest tot het maken van schilderijen en beelden. In het Rijksmuseum in Amsterdam is nu de tentoonstelling 'Metamorfosen' te zien waar een aantal van de Ovidius' verhalen via schilderijen en ander soort kunst tentoongesteld worden. Met werk van Titiaan, Caravaggio, Bernini, Rodin en Rubens. Mooi om te zien, dat kan nog tot 25 mei.

Een voorbeeld is Leda en de zwaan: de god Jupiter verandert in een zwaan om Leda te verleiden. Op verschillende manieren wordt dit mythische verhaal uitgebeeld, het beeld is Romeins en uit de tweede eeuw.

Bernini, de beroemde Italiaanse beeldhouwer, maakte het marmeren matras bij dit oude Romeinse beeld van Hermaphroditus (man/vrouw).

Caravaggio schilderde Narcissus. Deze mooie jongeling werd verliefd op zijn eigen spiegelbeeld in een vijver. Hij bleef zolang staren naar zijn eigen evenbeeld, dat hij uiteindelijk wegkwijnde en veranderde in een narcis. Het psychologische begrip 'narcisme' is hier naar vernoemd.

Moeder

Morgen, op 3 april, is het precies honderd jaar geleden dat mijn moeder werd geboren als Neeltje (Nel) van Zwieten. Ik herinner mij haar als zorgzaam, betrokken en vriendelijk. Ik heb haar zelden boos of chagrijnig meegemaakt. Ze had geen vijanden in het dorp. En dat terwijl ze geen gemakkelijk leven heeft gehad, als puber in de oorlogstijd, vroeg van school en werken in de huishouding, haar astma met bijbehorende periodes van matige energie, een gezin verzorgen met 5 kinderen, haar man die veel aan het werk was en ook nog een groentetuin om bij te houden en de wintervoorraad klaar te maken. Over emoties of het geloof praten kon ze moeilijk, zoals wellicht iedereen van die generatie. Pas in haar laatste levensjaar vertelde ze mij wel meer over wat haar overkomen is in haar leven zoals die oorlogstijd en een poging tot misbruik. Zorgzaam werd ze steeds meer. Een onweersbui, de ziekte van onze vader of een hoestend kleinkind. Of Jan die weer ver op vakantie ging.... Het maakte haar allemaal erg bezorgd. 'De mens lijdt meestal het meest door het lijden dat hij /zij vreest'.  Ze was het liefst in Driebruggen, maar de laatste jaren ging ze ook wel met onze vader op vakantie naar Luxemburg, Duitsland of zelfs  Oostenrijk. Het laatste jaar van haar leven bracht ze door in 't  Oude Landt in Woerden. Daar heb ik haar wekelijks opgezocht en genoot van haar verhalen. 'Het lijkt hier wel een hotel', zei ze dan. Ze overleed in haar slaap in 2010. Voor haar een mooie dood voor ons destijds een zeer plotseling afscheid.

Agnus Dei

In deze laatste week van de Veertigdagentijd die de Spanjaarden zo mooi Semana Santa, Heilige Week, noemen komt misschien wel de mooiste muziek van het jaar op de radio. Wij hebben sinds we een 'noodradiootje' hebben vaak NPO klassiek op staan in huis en dat geeft een fijne sfeer. Afgelopen weekend waren we bij de Johannes Passion in het Amsterdamse Concertgebouw, ook zo'n hoogtepunt in deze Stille Week die voor mij niet echt stil hoeft te zijn. FvD wees mij weer eens op de prachtige muziek van de Engelse vocale groep Voces8. Neem maar eens 8 minuten de tijd om naar hun Agnus Dei te luisteren en je hebt meteen de sfeer van de Semana Santa te pakken: