Andalusië

De afgelopen 3 weken waren we in Andalusië, Zuid Spanje dus. Via Airbnb vonden we een geweldig appartement in de bergen van Ojen, zo'n 10 minuten vanaf de kust. Als je de kuststrook verlaat dan kom je in een geheel ander Spanje terecht. Want langs de kuststrook, daar zijn wij snel uitgekeken. Maar het binnenland is prachtig met de geweldige steden Sevilla, Granada, Cordoba en Málaga .Ook kleinere witte bergdorpjes zoals Ronda en Mijas vonden we prachtig. In de steden zijn de paleizen en de kerken zeer fraai en Maria staat overal centraal, zowel in de kerken, de straatnamen als de cafeetjes. Wij maakten twee religieuze feesten mee: een eerste communie en Corpus Christi, compleet met een processie.

Maar eerst een paar plaatjes, om te beginnen van onze verblijfplaats:

De eerste grote stad die we bezochten was Sevilla:

 En het bijzondere natuurgebied El Topcal:

Ook waren we in Mijas en Ronda:

Het stierenvechten is officieel in Spanje nog niet verboden, maar in Mijas is het zeven jaar geleden pas afgeschaft. We zagen het nog wel life op de Spaanse tv.....

Heilig Jaar 2025

Volgend jaar is in katholiek Rome een zogenaamd Heilig Jaar. Dit is een bijzondere periode die door een paus uitgeroepen wordt om de gelovigen extra te laten profiteren van de geestelijke schatten van de kerk. Deze praktijk is al ontstaan in de middeleeuwen en vindt eigenlijk z'n oorsprong in het joodse jubeljaar, een jaar waarin het draait om rust, vergeving en vernieuwing. Volgends de traditie moeten in het Heilig jaar de pelgrims naar Rome gaan en daar de belangrijkste vier kerken bezoeken. Ook wordt op kerstavond de zogenaamde Heilige Deur geopend van de Sint-Pietersbasiliek. Het motto voor het Heilig Jaar 2025 is: Pelgrims van de hoop.

Samen met een groepje enthousiastelingen ben ik bezig om een Rome reis te organiseren in het voorjaar van 2025. we willen aansluiten bij de reis die door het bisdom Rotterdam georganiseerd wordt met waar mogelijk eigen elementen. De eerste oproep verscheen deze week in het kerkblad: 

UPDATE: het wordt een parochie/bisdomreis, dus het ligt niet meer bij ons enthousiaste groepje...maar we gaan wel mee (waarschijnlijk)......

Maria

Opnieuw een 'post' over Maria dit keer over Maria van Mierlo. Ik ken haar door het lezen van haar inspirerende columns in het Nederlands Dagblad en haar artikelen voor het Klooster-blad. Ze geeft ook retraites in het klooster in Huissen. Komende woensdag, acht mei,  spreekt Maria in Woerden. De Dam is achter de Bonaventurakerk en de kerk staat op 8 minuten lopen vanaf het station Woerden!

Boom

Tijdens mijn Groene Hart fietstochten, die vandaag weer van start zijn gegaan is een geliefde route over het jaagpad langs de Hollande IJssel tussen Haastrecht en Oudewater. Daar staat de mooiste boom uit de omgeving met een lekker bankje om even uit te puffen. Vandaag ben ik op het bankje gaan filosoferen over 'de boom': eigenlijk is een boom een batterij die met zonne-energie wordt opgeladen. De energie wordt opgeslagen als hout in stam en in de  takken. Elke blad is een mini zonnepaneel. Aan het eind van het bomenleven levert de boom via haardhout weer energie terug. Voor dit proces hebben bomen naast zonlicht ook water, mineralen en CO2 nodig. Geen probleem dat zoekt de boom zelf  op daar is geen mens bij nodig. De boom bevat een ingenieus pompsysteem waar geen aardolie of elektriciteit voor nodig is. En dan maken de bomen ook nog zuurstof, het is voor ons mensen gratis beschikbaar. Bomen zijn volledig biologisch afbreekbaar en kunnen daardoor volledig  gerecycled worden. En heb je een boom in je tuin geeft die ook nog schaduw en afkoeling in de zomer en beschutting in de winter. Voor mens en dier. Deze boom met dubbele stam staat op het punt om blad te gaan geven. Over 5 weken een nieuwe foto.

Frans En Jaap

We hadden zin in een 'culturele zondag' vandaag. De dag startte in het Rijksmuseum in Amsterdam voor de grote tentoonstelling Frans Hals, de in de zeventiende eeuw gevluchte Antwerpse schilder die zo bekend is geworden door z'n vele portretten.

Daarna zijn we het museumplein overgestoken naar het concertgebouw waar het grote concertgebouworkest onder leiding van Jaap van Zweden een fantastische Tsjaikovski ten gehore bracht.
Een dag, nee een week, vol cultuur dus. 

Hollands Licht

Wat is daar nu aan die Groene-Hart-landschappen? Waarom zijn schilders er zo gek op geweest om juist hier in de Vlist, in Noorden, Nieuwkoop of langs het Gein in Abcoude te gaan schilderen? Dat is toch saai die platte polders en die grijze luchten? Voor de schilders van de Haagse School was het het Licht dat hen zo fascineerde. 'Ik schilder geen koeien maar lichteffecten 'schreef Willem Maris. Het licht is dus de leidraad. Het licht breekt door de wolken en weerkaatst op de plassen en slootjes. En daar horen ook koeien en molens bij. Het is allemaal goed te zien in het Haagse Kunstmuseum waar ik vandaag rond liep....

hier boven: Roelofs, hier onder Weissenbruch

Hedendaagse schilders/tekenaars zoals Charlotte Dematons kunnen die luchten gelukkig ook nog weergeven zoals in dit prentenboek voor kinderen:

En wordt het wat abstracter dan kom ik al snel bij mijn favoriete schilder Mondriaan terecht:

Deze tentoonstelling is nog te zien tot 25 augustus 2024

Fabrique Des Lumieres

Het Opa-was-jarig-uitje met de kinderen en kleinkinderen ging gisteren naar het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam voor een bezoek aan de Lumieres. Op spectaculaire wijze worden hier kunstwerken van Nederlandse schilders geprojecteerd en eigenlijk tot leven gebracht. Vooral de werken van Van Gogh en Mondriaan leveren een bijna hallucinerende ervaring op. Ook nog mooie muziek erbij. Goed bedacht kinderen! Daarna lekker geluncht in de broodfabriek en gewandeld door de leuke Haarlemmerstraat.

Of bekijk hier het reclamefilmpje

Maria, Icoon Van Genade

Heel vaak komt Maria, de moeder van Jezus, voor in mijn blogs. Ik tel bijna 20 van mijn stukjes waarin zij een rol of een rolletje speelt. Hoe komt dat toch? Misschien omdat ik zo gereformeerd opgevoed ben met die toch wat strenge en vaderlijke God, dat ik ter compensatie dat moederlijke van Maria meer en meer ben gaan zoeken? Ik ben tenslotte echt wel een moederkindje geweest als jongen. En nu al een paar jaar met een Immaculata getrouwd. Hoe het ook zij, ik maak nu reclame voor een lezing van  hoogleraar Arnold Huygen die woensdag 10 april een lezing geeft over zijn boek 'Maria, icoon van genade'. Een protestantse theoloog die een boek schreef over Maria? Inderdaad en daar in 2021 de prijs voor won als beste theologische boek van dat jaar. De lezing is in De Dam aan de Wilhelminaweg in Woerden, een kerkelijk centrum achter de Bonaventurakerk. Aanvang 20 uur en de koffie staat klaar om 19.30 uur.

De Kunst Van Het Ongelukkig Zijn

De lezers van mijn blog wil ik graag deze wijze woorden aanbieden van Dirk de Wachter.
Als een alternatieve paas-preek.
Dirk noemt zich zelf een non-theist Christen, dat vind ik een mooie omschrijving van hoe hij in het leven staat. Hij roept op om zonder de expliciete traditionele goddelijkheid, toch medemenselijk te zijn. Zijn Godsidee sluit aan bij Spinoza's idee van God. En hij kan geen dag zonder Bach....
Dus: neem er even een uurtje voor en geniet van deze man met zoveel levenservaring. 
Ik hoop en bid dat Dirk zijn gezondheidsproblemen onder controle mag krijgen en dat we nog veel van hem mogen horen en lezen.

Mattheus

Het is weer Mattheus-Passion tijd. Dit jaar waren we in muziekcentrum Vredenburg in Utrecht. Ik had toevallig kaartjes gekocht achter het orkest en het koor, waardoor we een goed zicht hadden op de vrouwelijke Duitse dirigente Johanna Soller. 'Ik hoop iedereen te raken', zegt de dirigente in een inleidend woord. Dat lukte zeker in de Grote Zaal van het muziekcentrum.

Pa

Deze week is het honderd jaar geleden dat mijn vader geboren werd  als jongste zoon van Jan Uittenbroek en Mijntje Bol. Ik herinner me hem als een goede vader. Altijd aan het werk als timmerman om het gezin van vijf kinderen alles te kunnen bieden. Op zaterdag ook nog een klusje doen om iets bij te verdienen. Hij was maatschappelijk betrokken, zijn grote held was Joop den Uyl, ‘al stem ik hem niet hoor.’ En hij was kerkelijk actief ‘ik ben geen prater maar kan wel collecteren en  notulen schrijven’. Een prater was hij inderdaad niet, zeker niet als het over emoties ging. Hij was zelf wel snel emotioneel. Bij het horen van het Wilhelmus was hij in tranen. Over zijn oorlogsverleden ging het zelden. Al had hij nare dingen meegemaakt tijdens de ArbeitsEinsatz in Duitsland. Hij nam mij vaak mee: 's avonds naar de tuin, op zondagmiddag wandelen naar de Kippenkaai, soms een uitstapje zoals de Dom beklimmen. We gingen naar oude mensen waar hij de bandrecorder bracht om te preek te kunnen beluisteren. Ik droeg dan de collectebus. Of ik ging mee als hij zijn ouders opzocht in ’t Oude Landt in Woerden. En naar een oude tante die hij met veel geduld begeleidde. En natuurlijk twee keer per zondag naar de gereformeerde kerk in Waarder. Hij wilde daar altijd vroeg zijn, ‘dan ben je maar op tijd’. Hij had vaak kleine grapjes met moeder, ik heb nooit gezien dat ze ruzie of onenigheid hadden. Hij had een slecht richting gevoel, gelukkig had hij geen rijbewijs. Tijdens onze vakanties op de Veluwe  hadden ze vaak discussies over de routes die we met de fiets moesten afleggen. Wij kinderen wachtten het dan gelaten af. Als fervent roker ‘ik ben niet verslaafd’ heeft hij aan het eind van zijn leven veel gezondheidsproblemen gekregen. Toen hij zijn stem daardoor verloor werd het een steeds moeilijker man. Hij vond wat troost bij zijn moestuin en z’n geit Nelly. Jammer dat enige communicatie met hem toen bijna niet meer te doen was.
Mijn zussen hebben deze week zijn graf weer netjes opgeknapt. Bedankt zussen! Zaterdagmiddag 16 maart zullen we hem op een gepaste manier gedenken met vast wel mooie en  zeker ook positieve verhalen.

Op deze familie foto van de Uittenbroeken staat mijn vader als jong ventje helemaal links

Suriname

Zaterdagochtend keerden we terug van een zestiendaagse reis door Suriname. Zo'n verblijf in een tropisch land is een bijzondere ervaring. En dan die Nederlandse geschiedenis die nog overal voelbaar en zichtbaar is in dit land. De temperatuur van gemiddeld zo'n 35 graden is toch vaak vermoeiend voor ons kaaskoppen. We hadden ons goed voorbereid door het lezen van informatieboekjes en vooral een aantal historische romans, bij voorbeeld van Cynthia McCloud. Omdat we dit keer zonder gids of reisorganisatie reisden was deze voorbereiding wel nodig, maar het werkte goed. Onze basis was hotel Peperpot, zo'n half uur vanaf Paramaribo aan de Surinamerivier. Het was heerlijk om na een excursie of museumbezoek hier in ons mooie huisje weer terug te komen.
Wat meteen opvalt als je in Suriname na negen uur vliegen aankomt is de taal. Je vliegt de oceaan over en je komt in een land waar de moedertaal Nederlands is. Dat maakt het leggen van contact gemakkelijk, zeker ook omdat we zoveel vriendelijke en gastvrije mensen ontmoet hebben. Hoogtepunten voor mij waren de bezoekjes aan de voormalige plantages. Er waren er in de slaventijd ruim 600. De meeste plantages zijn nu verdwenen en weer overwoekerd door de jungle, maar een aantal zijn veranderd in resorts. Wij verbleven dus op de voormalige koffieplantage Peperpot en bezochten ook Fredriksdorp, Houttuyn en 'Bakkie'. Om het binnenland te ervaren gingen we enkele dagen naar Anaula in het tropisch regenwoud met in de omgeving diverse 'marrondorpen'. Marrons waren van de plantages weggelopen slaven die zich terugtrokken in de jungle. Hun nakomelingen , boscreolen, wonen nog steeds primitief in deze dorpen. Het vervoer gaat hier uitsluitend met korjalen die met veel moeite door de 'sula's '(stroomversnellingen) getrokken worden.
Paramaribo is een stad met hoogtepunten, zoals enkele  musea en fort Zeelandia. Maar verder weinig gezelligheid als terrasjes of een leuk restaurantje. De dagelijkse markt komt erg Afrikaans over. En ook veel achterstallig onderhoud en armoede is te zien in deze stad.
Reizen in Suriname ging voor ons per taxi en boot. Zelf rijden vonden we niet verstandig gezien het links rijden en de vaak slechte wegen, maar vooral ook het ruige rijgedrag van Surinamers.
Koken deed ik zelf met heerlijke Surinaamse groentes die vaak langs de weg te koop zijn. Of we kregen spullen uit de tuin van Koenie, de vrouw van de taxichauffeur. Kousenband en oker is erg lekker. De namen van de andere groentes en vruchten ben ik vergeten.
Suriname is een smeltkroes aan culturen en religies die, zo lijkt het voor ons, vreedzaam samenleven in dit land. Inheemsen (vroeger  indianen genoemd), Hindoestanen, Creolen, Javanen, Chinezen en Europeanen leven hier met en door elkaar. De synagoge en de moskee staan naast elkaar, waar heb je dat nog in deze tijd van polarisatie. De hindoetempel en de katholieke kerk staan in dezelfde straat. We gingen enkele keren naar de mis en ook op zondag naar een evangelische kerkdienst. Voor het eerst van m'n leven maakte ik hier 'tongentaal' mee. 

Een van de woorden die ik geleerd heb is 'hangmatteren', dat is gezien de temperatuur wel nodig zeker tussen 12-16 uur.....

dit is de plek van de 'decembermoorden' in Fort Zeelandia, op de achtergrond de bekende Wijdenboschbrug van Paramaribo die we vooral kennen nu van de lange dagelijkse files....

In de marron dorpen is het leven nog zeer eenvoudig en traditioneel 

Suikerriet, daar was het allemaal om te doen tijdens de Nederlandse overheersing, en later ook koffie, cacao, katoen en hout

De musea in fort Zeelandia en het privé museum van een Nederlander op plantage 'Bakkie' laten de gruwelijkheden van de slavernij tijd zien.
Het wordt tijd voor een slavernij museum in ons eigen land!

                                

Van de bezochte resorts vonden we Frederiksdorp het mooist