Huwelijk JS en Iris

Gisteren, 26-3, hebben we de bruiloft meegemaakt van Jan Sterk en Iris (Xiangning). Het huwelijk vond plaats in de sfeervolle Duitse Evangelische kerk in Den Haag. Na de mooie dienst hebben we een boottocht gemaakt door de grachten in Den Haag. En vervolgens lekker gegeten in het restaurant van de Tweede Kamer. Het was een bijzondere gebeurtenis, en dat was het.....

Boekrecensie

Als kinderen andere wegen gaan.

Op mijn vraag in de Hoeksteen ‘is er nog iets interessants binnen gekomen’ wees Johan mij op het nieuwe boek van ds. Margriet van der Kooi en prof. Wim ter Horst. Een boek geschreven voor ouders, opvoeders, maar ook voor kerkelijke gemeenten over de vragen die het kan oproepen als kinderen een andere weg gaan op geloofsgebied dan ouders verwacht en gehoopt hadden. Dominee Margriet van de Kooi, pastor in het Hofpoortziekenhuis, heeft geen verdere introductie hier nodig. Professor Wim ter Horst is voor veel ouders, schoolmeesters en juffen en andere professionele opvoeders een stimulerend spreker en schrijver geweest en heeft mijns inziens in Nederland het gesprek gaande gehouden over Christelijke pedagogiek in een geseculariseerde samenleving.
Beide auteurs belichten het onderwerp vanuit hun eigen gezichtspunten en dat levert een boeiend en prettig leesbaar boek op. Het is ook bedoeld als een werkboek: ga er over in gesprek met elkaar als ouders, grootouders, gemeenteleden; en ga ermee aan het werk. In het boek komen thema’s aan de orde als:
- ouderliefde, wat is dat, hoe werkt het
- christelijk opvoeden, hoe doe je dat in verschillende leeftijdsfasen van kinderen,
- de rol van school en van gewenste en ‘verborgen’ medeopvoeders,
- de plaats van de kerk,
- de opdracht aan ouders,
- loslaten, teleurstelling, crisis: gevaar of kans,
- geloofsidentiteit.
De auteurs weten hun theorie mooi te illustreren met talloze persoonlijke ervaringen en verhalen, verhalen van hoop. Daarbij ontstaan bruikbare aanbevelingen voor ouders en opvoeders en richtinggevende gedachten, ook voor de kerk.
Mochten er gespreksavonden over dit onderwerp georganiseerd worden, dan kan dit boek uitstekend als uitgangspunt gebruikt worden, ik geef mij bij voorbaat al op als deelnemer.

20 jaar Vespers

Gisteren, zondag 8 maart, hebben we in een feestelijke dienst gevierd dat er in Woerden al 20 jaar vespers worden georganiseerd. Omdat ik vele jaren meegedaan heb met deze groep was ik met meerdere oud - leden uitgenodigd om weer eens van de (bas)partij te zijn. Het was ook een reünie met oude bekenden zoals Ineke en Henk Vis. klik hier voor een filmpje

En hier nog een opname van Piet Oostlander

 

We eindigden met dit gebed:

Ik vroeg om kracht,

en God gaf me moeilijkheden om me sterk te maken.

Ik vroeg om wijsheid,

en God gaf me problemen om mij te leren ze op te lossen.

Ik vroeg om voorspoed,

en God gaf me hersens en spieren om ermee te werken.

Ik vroeg om moed,

en God gaf me angsten om te overwinnen.

Ik vroeg om liefde,

en God gaf me mensen met moeilijkheden om te helpen

Ik vroeg om gunsten,

en God gaf me kansen.

Ik kreeg niet waar ik om vroeg,

maar God gaf me alles wat ik nodig had.

Museum van Joop

Deze week bezocht ik met Nico van Tellingen het 'Museum van Joop'. Woerdenaar Joop heeft als hobby honderden voorwerpen uit het Rijke Roomse leven verzameld. Alle spullen, of beter gezegd Devotionalia, staan in zijn schuur en hij had voor ons -protestantse bezoekers- zelfs het kacheltje aan gedaan. Een bijzondere man met een bijzonder museum en zomaar in onze stad. Ik had een eigen 'man bijt hond ' moment....

Wintersport

In de voorjaarsvakantie zijn we met Martine en Kees van Eerten 4 dagen in het Teutoburgerwald geweest. Daar lag tot onze verbazing erg veel sneeuw en het is een prachtig wandelgebied. We zijn ook nog een dag naar Paderborn geweest. Een mooi gebied voor een korte 'break' op slechts 3 1/2 uur rijden!

In Training

De training is gestart voor de Radio Rijnmondloop 2009. Met extra motivatie dit keer omdat dochter Willemijn zich ook heeft ingeschreven. Ook zij is in training bij de Runnersclub. Ze denkt dat het 'een eitje' wordt...... We hebben gelukkig nog een aantal weken tot 5 april

Affligem

Het weekend van 23-25 januari ga ik naar Affligem. Dit keer met een 'bont' gezelschap: deelnemers aan mijn cursusgroep Benedictijnse Wijsheid (Leo, Trees, Jose, Roelof), cursusgenoten Annet en Marieke van de VU in Amsterdam, collega's Clementine en Mark die een lezing van mij bijwoonden over Benedictus, en Ton, de vriend van Els.

Het is al ruim een jaar geleden dat ik bij de Affligem broeders geweest ben. Er is inmiddels een nieuw abt gekozen, ik ben benieuwd naar de gezondheid van Frits en de verhalen van Laurens. En de altijd grote gastvrijheid van George en zijn nooit afwezige zorg of we het wel naar ons zin hebben....

update: het is een inspirerend weekend geworden, met een groep die het programma helemaal wilde volgen en alle diensten meegemaakt heeft; met goede gesprekken en ook veel gelachen, met een mooie maar erg natte 'kluistocht', met een prachtige rondleiding van George, met lekker eten van Laurens en bier met kaas en met Benedictijnse afwisseling en regelmaat.....

Zorgen delen

Dit artikel schreef ik voor de Kerkbalans-krant van de Gereformeerde Kerk Woerden

Zorgen delen

Eind 2006 schreef ik aan een aantal kerkleden en plaatselijke politici een open brief met als titel ‘Weet u waar ik wakker van lig?’
Mijn actie had te maken met de situatie van de vriend van onze dochter die als vluchteling uit Palestina op grond van een op kleine details niet kloppend dossier het land dreigde te worden uitgezet.
‘Hoe kijk je nu terug op die brievenactie?' vroeg de redactie van deze krant mij.
Ik wil daar wel op terugblikken.

Mijn brief riep veel reacties op. Velen wilden onze zorgen delen en vroegen of ze iets voor ons konden doen.
Niet iedereen was het eens met de strekking van de brief, maar niemand reageerde met de woorden ‘Waar val je ons mee lastig’.
Kort na mijn brief brak de discussie los in Nederland ten aanzien van het asielbeleid. Het ontroerde mij dat een gemeentelid mij meldde dat hij zijn stemgedrag voor de 2e kamerverkiezing, mede op grond van mijn brief, zou heroverwegen. Een lid van onze diaconie bood ons aan om mee te denken over vervolgacties. Samen bezochten we een studiedag over vluchtelingenbeleid. In de Opstandingskerk was toevallig(?) in die periode een avond over vluchtelingenhulp in het kader van de Werken van Barmhartigheid. Die avond werden nieuwe beleidscontouren zichtbaar. Tijdens deze avond maakten we een afspraak voor een gesprek met de toenmalig verantwoordelijk wethouder, mevrouw Haak.
‘Voor het eerst werd ik door iemand van de overheid als mens aangesproken en niet als een dossier’ was de ontdekking van Bash.
Inmiddels is er een nieuwe politieke wind gaan waaien in ons land en voldeed Bash aan de criteria van het generaal pardon. Na 9 jaar heeft hij weer een bankpas, een rijbewijs en een legale baan. Hij probeert zijn vroegere medische beroep weer op te pakken.
Maar belangrijker nog is dat hij nu post krijgt met een naam erop en niet een casus nummer.
Natuurlijk blijft de zorg dagelijks groot over zijn familie in de Gazastrook en zijn moeder die hij nu al 9 jaar niet gezien heeft.

Ik vind het een voorrecht dat ik lid mag zijn van een kerk waarin spiritualiteit en solidariteit als een Bijbels gemotiveerd onlosmakelijk duo wordt gezien. Dat kan allemaal vast nog wel veel mooier en beter, maar deze ervaringen in onze gemeente neemt niemand mij meer af.

Jan Uittenbroek

Winter in Woerden

We konden weer 'dwarsen' in de polder...

en de Singel was Oudhollands gezellig...


en in Reeuwijk ontstond wonderlijk winteravondlicht

Calvijnjaar

2009 is het Calvijnjaar. Nou dat is meteen duidelijk te merken aan de hoeveelheid artikelen in Trouw en de Glossy "Calvijn" die al meteen de eerste week verscheen.

Natuurlijk lees ik het allemaal en lever ik een  bijdrage voor de Calvijn-fotowedstrijd van Trouw.

Sylvestercross

Ter afsluiting van het jaar heb ik met Erica en Frans de Sylverstercross gelopen in Soest;

eindtijd: 51.29

Op weg naar 2009

Langs de Greft....

... achter Kanis....

...winter in het Groene Hart...

...wat de toekomst brengen moge....

Gaza

Met verbijstering kijken we naar de gebeurtenissen in Gaza.
Oorlog.
'Buiten proportie' noemt Trouw het.
Dat beeld van die stervende politieagenten raak ik niet meer kwijt.
Bash en Johanneke volgen via Al Jazeera zo'n beetje live wat er in de straten van de familie van Bash gebeurt.
Gelukkig is er nog wel telefonisch contact mogelijk.
Nog wel.
Wie heeft wijsheid om dit op te lossen? Gaat Obama er energie in steken? Kan Hillary Clinton het plan dat haar man nog gemaakt heeft voortzetten? Heeft het bidden om Vrede nog zin?
Update: zaterdag 3-1 loop ik met Bash en Johanneke mee bij de vrededemonstratie in Amsterdam

Kerstvakantie

Al weer een jaar - bijna- om.

Tijd om terug te kijken naar het afgelopen jaar en deze blogspot wat door te lopen.
En 2 weken te relaxen van een druk jaar, vooral voor Willy met haar combinatieklas.

Ook nog wat leuke plannen voor deze tijd:
zaterdag 20: Linschotenloop
UPDATE: eindtijd: 00:53:11; mooi resultaat;maandag 22: met Arie de eerste voorbereiding treffen voor een Turkije reis met de kerk-reisgroep; bezoek aan reisbureau Goedideereizen
2e kerstdag: de jaarlijkse familie Hoeksel maaltijd in 'de stal' in de Vlist
oudejaarsdag: Sylverstercross in Soest, update: tijd: 51.29

nieuwjaarsdag: receptie familie Uittenbroek

2 januari: naar de Erasmustentoonstelling in Rotterdam
3 januari: Florijnwinterloop in Woudenberg;

update: wordt vredesdemonstratie in Amsterdam

Ook ga ik deze week de 8e wandelvakantie van RCW verder voorbereiden, de boekingen stromen echt binnen...... nu al 22 deelnemers.
En een goed boek lezen: het Pauperparadijs

Een Vandaag

Vanavond heb ik de rechtstreekse tv uitzending bijgewoond van 'Een Vandaag'. Als lid van het panel vul ik regelmatig enquêtes in rond actuele thema's. Vanavond wordt de politicus van het jaar volgens het EenVandaagPanel bekend gemaakt. Ik heb zelf gestemd op Wouter Bos.

Update: Wouter Bos is inderdaad eerste geworden, leuk om zo'n live uitzending mee te maken!

Daarna lekker gegeten met vriend Jan Sterk Vroege en Iris in het restaurant van de Tweede Kamer.

Herman Finkers

Dinsdag 9-12 heb ik kaartjes gekocht voor Willy en mij voor een avondje theater. Dat doen we veel te weinig roepen we al jaren. Herman Finkers speelt zijn programma 'na de pauze' in RAI theater, Amsterdam.

Alfa en bèta

Je hebt alfa en bèta pakjeavonden. Die bij ons is een echte alfa soort: veel en lange gedichten. We zijn geen familie van surprises. Eerst met z'n tienen lekker gegeten, vervolgens pakjes uit de open haard gehaald. Oma Hoeksel zegt elk jaar dat ze geen kado's wil maar ze wordt het meest verwend.....En ik kreeg een prachtig 'VU busje'.

Tot volgend jaar Sint.

Weekend Brugge

Het laatste weekend van november verbleef ik met een groep uit Woerden en omgeving in het Karmelietenklooster in Brugge.

Ik verheugde me erop pater Hugo weer te spreken en ik heb ook een lezing met de inmiddels 82 jarige Broeder Jan kunnen organiseren. Natuurlijk maakten we ook de inmiddels gebruikelijke wandeling door Brugge onder leiding van een plaatselijke gids. En de prachtige hoogmis op zondag in de kloosterkerk. We startten op deze manier de voorbereiding van Kerst. Want -schreef Jean Jacques Suurmond in Trouw-: alles went, behalve advent. update: we hadden een paar mooie dagen en hebben heel bewust de 1e advent meebeleefd in het klooster, in de eigen bezinningsmomenten in de refter, in de sfeervolle stad, in de ontmoetingen met elkaar. De Brugse gids was weer helemaal in vorm en leidde ons met mooie verhalen door zo'n 15 'Godshuizen' ; hij verwacht ons volgend jaar weer...! Goed om weer zoveel nieuwe mensen te leren kennen. En ik vind het altijd verrassend te merken hoe verschillend de gebedsdiensten in een klooster worden ervaren door deelnemers aan deze weekenden.

Reünies

Als je veel op (groeps)vakantie gaat, dan heb je ook vaak een reünie!Afgelopen zondag was ik met de Oostenrijk - 2008 - RCW- wandelgroep op pad in het polderland tussen Polsbroek en Benschop, een prachtig en blubberig landschap waar ik vaak met de auto langs rijd en nog nooit uitgestapt ben. Tijdens de lekkere maaltijd van Erica en Rudy zijn al weer nieuwe plannen gesmeed voor 2009.

Zaterdag 22-11 heb ik met Jan Willem een reünie van de China groep. Heel bijzonder is dat een van de deelnemers aan deze reis inmiddels overleden is. Goed om nog eens terug te blikken op deze bijzondere reis, maar ook met elkaar te spreken over dit overlijden.

Freek

Vandaag gehoord op de radio: Freek de Jonge. Ontroerend herkenbaar, hoewel MIJN vader niet preekte maar wel de collectezakken ronddeelde -wij, zijn  kinderen, noemden dat 'zaklopen' -. En pa mocht de flessen van de avondmaalswijn openen met een kurkentrekker uit Onze keukenla. En ik mocht helpen: mijn eerste mystieke ervaring om zo bezig te zijn met 'het bloed van Christus' .....

"De stem van vader"
Zondagmiddag, negentienvijftig
Met mijn vader naar de kerk
Voor mij is het een wekelijks uitje
Voor hem is het zijn dagelijks werk
Het kerkje staat in Brandeburen
Heidenskip noemen de Friezen het
De garagehouder komt ons halen
In zijn zwarte Chevrolet
De kosteres zet mij op mijn plaatsje
In de ouderlingenbank
Ze geeft mij twee pepermuntjes
"Wat zeg je dan?" Ik mompel: "Dank"
Als alle mensen zijn gezeten
Verschijnt de ouderlingenrij
Vader loopt daarin als tweede
Klimt op de kansel, knikt naar mij
Jongetje op zondagmiddag
Dat niets begrijpt, maar alles hoort
Verliefd is op de stem van vader
Die rustig voorleest uit Gods woord
In de verte loeien koeien
Een eendejager lost een schot
Maar niets verstoort de stem van vader
Die voorleest uit het woord van God
Terug in de consistoriekamer
Staan de thee en koekjes klaar
Vader bevrijdt zich uit zijn toga
En jaagt de brand in een sigaar
Maar ik heb eventjes geen aandacht
Voor de daden van mijn held
Ik mag collectezakken legen
Helpen bij het tellen van het geld
Wij rijden door de Friese weiden
Benzine ruik ik, gier en hooi
De chauffeur vraagt hoe ik de preek vond
Vader glimlacht, ik zeg: "Mooi"
Het is maar tien minuten rijden
Thuis wacht moeder, nog meer thee
Ik mag de togakoffer dragen
En een volgend keer weer mee
Jongetje op zondagmiddag
In de ban van vaders stem
Dat niets begrijpt, maar heel goed luistert
Of hij zacht klinkt of met klem
Jongetje op zondagmiddag
Dat niets begrijpt van de Heilige Geest
Maar weet dat die stem op zijn mooist klinkt
Als vader uit de bijbel leest

' De doden begraven'

Artikel geschreven voor ons kerkblad:

Als laatste Woerdense gemeente was Wijk West (Gereformeerd) aan de beurt om zich bezig te houden met de 7 Werken van Barmhartigheid, een mijns inziens geslaagd project van de Raad van Kerken Woerden. En zo kwam het dat ds. Aart Mak, radio pastor bij ‘ kerk zonder grenzen’ ons op donderdag 6 november in de Kruiskerk onderhield met het laatste Werk van Barmhartigheid: ‘de doden begraven’. Een toepasselijk onderwerp zo in de week na Allerheiligen en Allerzielen en richting de laatste zondag van het kerkelijk jaar.
Ds. Mak koos voor een zowel informatieve als pastorale insteek voor zijn lezing. Zo werd het voor de bijna 50 aanwezigen een avond met gedachten over uitvaartrituelen, begraven of cremeren, ‘eeuwig leven’, de Verrijzenis, bijna-doodervaringen en het belang van het formuleren van je wensen.
De dood is in deze tijd steeds minder een taboe. Dat is positief te duiden, maar leidt ook wel tot een ‘alles-moet-kunnen’ uitvaartcultuur. Mak ziet meer en meer uitvaarten waarin ‘het leven mag gevierd worden ’ centraal staat. En waar de commercie vaak wel bij vaart.
Christenen zijn vanaf het ontstaan van het Christendom met eerbied en liefde omgegaan met overledenen. Ook in de Middeleeuwen bestond een diepe eerbied voor het lichaam. We zien dat terug in de Werken van Barmhartigheid, waarin de zieke, de dorstige, de gewonde maar ook de overledene als Naaste wordt benaderd. Christenen vertrouwen het lichaam van de overledene toe aan hun God ‘van de levenden en de doden’. Vandaar dat Mak bij zijn begrafenisrituelen vaak een doopvont gebruikt, ‘Om de cirkel van het leven en de dood weer rond te maken’. ‘ Zoals je een kind met ontzag en liefdevol ontvangt, zo laat je een mens ook weer gaan ‘en: ‘We geven het Maaksel terug aan de Maker’ .
Voor wat betreft de visie op begraven of cremeren zegt Aart Mak dat deze afweging zeer persoonlijk is. Het maakt voor Mak niet principieel uit, ook niet als je het koppelt aan de Verrijzenis: het gaat met de woorden van Paulus om een geestelijke verrijzenis ‘Je blauwdruk, van God gekregen, zal opnieuw vorm krijgen’ .
Treffend vond ik de vergelijking van Mak als het gaat om de gedachten van mensen bij het Eeuwig leven: in de 19e eeuw was voor mensen de eeuwigheid een periode van rust; uitrusten na een leven van hard werken, ziekte en sociale wantoestanden. In onze tijd praten we in andere beelden over Hemel en Eeuwigheid, met andere verwachtingen. De Bijbelschrijvers zijn niet eenduidig in hun schrijven over de Eeuwigheid. Mak: ‘Ook zij zijn kinderen van hun tijd’. ’Ik geloof, hoe dan ook, dat God met mensen doorgaat na de dood’ .
Na de pauze werd heel praktisch gesproken over de taak van een pastor, ritueel begeleider of uitvaartleider in periodes van dood en rouw. Mak ziet deze begeleiding als de grootste uitdaging in zijn pastorale werk. ‘Hoe maak ik de vertaalslag tussen de visies van de nabestaanden en de wensen van de overledene’ ? Hij wees ons erop hoe belangrijk het is om wensen en gedachten over je eigen uitvaart te noteren en waar mogelijk bespreekbaar te maken. Maar: ’Het gaat bij een uitvaart niet alleen om degene die begraven wordt, maar zeker ook om hen die achterblijven, dus stel je bescheiden op’ was zijn boodschap.
Wie meer wil weten over de visie van ds. Aart Mak kan zijn boek ter hand nemen:
‘Met stomheid geslagen’.

Ik ben benieuwd naar het volgende project van de Raad van Kerken Woerden.




Overigens was het leuk Aart weer te horen en even te spreken na 30 jaar: we zijn samen nog actief geweest bij het LCGJ -kampwerk

Mannengroep Het Rotsoord

Donderdag 30-10 hebben de 5 overgebleven mannen van Ambulante Dienst Het Rotsoord tijdens het feestje van gewaardeerd collega Jan Dirk Brouwer, de 'Mannengroep Het Rotsoord' opgericht.

De aanwezige vrouwen dachten dat het een stukje cabaret was, maar wij menen het natuurlijk serieus om de epidemische Vervrouwelijking van het Onderwijs te lijf te gaan.
Of er wellicht maar gelaten in te berusten....