Geslaagd

Vandaag heeft dochter Willemijn haar studie positief afgerond.

Naast een logopediste/linguïst (Johanneke) hebben we nu ook een gediplomeerd diëtiste in het gezin. 't Wordt wel vol met paramedici hier. Bash zit ook al in die hoek.

De opvoeding van Willemijn is nu bijna klaar vind ik. In december gaan we 'ter afsluiting' samen nog een lange reis maken, waarschijnlijk naar Thailand als de onrust daar weer wat gezakt is.

update:22-9-2010: het diploma is binnen!

In de Spiegel

Deze week gaf ik een interview aan AD/ Groene Hart.
Het was een leuk gesprek, maar dan...
Altijd spannend, wat zal de journalist ervan maken?
Het gesprek is verwerkt in de rubriek 'in de spiegel':


(niet leesbaar? 1 of 2 keer doorklikken op het document)

Kerst 1962

Voor een blogspotter is het een uniek moment: een ver nichtje heeft een doos oude foto's gevonden met ook nog nooit geziene familie-Uittenbroek-kiekjes. Vandaag overkwam mij dat.
Zoals kerst 1962, ik 7 jaar, met meteen die beelden van het opzetten van de kerstboom. Lampjes in de knoop, m'n moeder in de weer met een vaag goedje dat 'engelenhaar' heette, waar ze 2 weken allergisch van ging lopen hijgen. M'n vader vergat chronisch de verlichting te testen voor plaatsing - en welk lampje moet nu vervangen worden? De kat die tijdens het optuigen al aan het kerstvogeltje ging hangen en daarmee de ballenvoorraad meteen halveerde. Het kruis moest jaarlijks in een met vliegerpapier omwonden emmer zand, maar paste net niet, zodat de boom altijd een beetje treurig scheef stond. Maar het was super sfeervol, zeker als onze kerstkleding uit de kast kwam, moeder onze kapsels nog even snel 'bijknipte' en pa Uittenbroek extra brilcream in z'n kuif smeerde voordat fotograaf Ome Leendert langs kwam, want die had als de uitvinder van de familie natuurlijk een kleurentoestel....
En dan de strandfoto's, want 1 keer per jaar gingen we met de bus van Verhoef naar Katwijk. De enige keren in m'n leven dat ik iets bloots zag van m'n ouders was tijdens deze jaarlijkse happening. Moeder in een wollen badpak, pa stroopte z'n broekspijpen op, maar om al dat blote te compenseren nam hij dan een rieten hoedje mee. Het vaste menu was broodje ei met zand en natuurlijk de zelfgemaakte vlieger zien op te laten- inderdaad groen vliegerpapier, zie kerstboom-, ook al was het windstil. Nee, wij hadden geen pretpark nodig!!!

update: de oude foto's blijven binnenstromen, het zijn vooral poseerfoto's en natuurlijk op een picknickkleed. Bij al onze tochten over de Veluwe was het kleed naast de tas met klaargemaakte broodjes het meest onmisbare attribuut.

Tekenen van Hoop

Oproep in ons kerkblad: stuur een vakantie foto in rond het thema 'Vol van Hoop'.
Dit is mijn bijdrage geworden:

Een jongetje in een stil, donker hoekje van een enorme kerk in Trier.
Wil hij even iets delen met Jezus en Jozef?
Of bedanken voor wat hem overkwam?
Of z'n zorgen voor het nieuwe schooljaar uitspreken?
Of.....

Zolang er nog jongetjes zijn die de waarde van deze plaatsen en momenten leren kennen
heb ik hoop voor de toekomst van de kerk

Jan Uittenbroek,
fietsvakantie Duitsland , juli 2010

Klaar voor de Start

Met collega's Henk en Paulien heb ik deze week het schooljaar geopend met een stukje cabaret. We hebben de nieuwe bedrijfscultuur van Kentalis nog eens doorgenomen met de collega's - hoe nemen we de telefoon ook alweer aan? - en de 'bedrijfskleding' geïntroduceerd. In mijn postbakje vond ik een benoeming voor de commissie Identiteit, Zingeving en Ethiek van mijn werkgever; misschien een mogelijkheid om mijn filosofie en ethiek lessen van de vorige jaren nog wat meer toepasbaar te maken in het werk. 'k Zal de aantekeningen van de VU colleges nog eens doornemen. Ik vind het in elk geval een nieuwe uitdaging voor het nu gestarte schooljaar om mee te denken in deze groep.

Theo Thijssen

Ter afsluiting van de vakantie zijn we een dag door Amsterdam gaan slenteren, met name door de Jordaan. Dit is het gebied van Theo Thijssen, een van de grote Nederlandse voorbeelden voor elk onderwijsmens. Thijssen (1879-1943) heeft in het onderwijs ingebracht om aandacht te hebben voor de leerling als individu. Maar de klas als sociale eenheid vond hij ook erg belangrijk. Beide aspecten spreken ons ook erg aan. Wat me ook aanspreekt is dat Theo Thijssen hartstochtelijk gepleit heeft voor meer respect voor de praktijkkennis van de gewone klassenonderwijzer, die tenslotte dé expert was als het er om ging te bepalen hoe die ene klas van hem/haar op ieder moment moest worden benaderd. Een mooie gedachte om mee te nemen, het nieuwe schooljaar in.

Ook Niet Kiezen is een Keuze

Als CDA lid begin ik de spagaat meer en meer te voelen; wat moet ik vinden van deze nu lopende kabinetsformatie waarin door het CDA en VVD met de PVV als gedoogpartner een nieuwe regering in elkaar wordt gezet. Vandaag manifesteerde een groep CDA'ers zich in de krant met een nadrukkelijk 'nee' tegen deze constructie met Geert Wilders als gespreksgenoot. Tot nu toe ben ik er wat pragmatisch in, er moet toch geregeerd worden en eigenlijk is het wel knap als politieke partij: de verkiezing zwaar verliezen en vervolgens een sleutelpositie verwerven bij de formatie.
Ik denk dat het goed is de onderhandeling eerst af te wachten en vervolgens op het partijcongres een goede afweging te maken van het behaalde resultaat. Maar van JP (Sartre bedoel ik hier) heb ik geleerd dat een mens keuzes moet maken, ja zelfs gedoemd is tot kiezen. Want niet-kiezen is ook een keuze....!
Vanavond onder de 'Waverloop' zal ik er eens goed over nadenken.

update 1: met Jan Luidens, ook van Runners Club Woerden de Waverloop gelopen, ruim 12,5 km. Prachtig weer, goede tijden : Jan L - natuurtalent- 54.50; Jan U - in opbouw voor de Dam tot Dam loop: 1.09 en een beetje.
update 2: Met Piet, Jan, Pieter en andere CDA leden nemen we op zondagmorgen de actuele situatie even door. Het wordt 'Jesaja 13' met die formatie werd afgelopen zondag 22-8 gefluisterd...

Carpe Diem

Als een alternatief verjaardagscadeau zijn we met de 'oudjes', moeder Hoeksel en Tante Tinie een dagje gaan stappen. Boerderijmuseum, restaurant, rondvaart op de Linge, pannenkoeken eten... Wij willen dit later ook als we 80+ zijn, we zullen voor de kids vast een lijstje verzinnen van programmaonderdelen! Zoals alle belangrijke lijstjes schrijf ik het achterin de Bijbel. Deze Uittenbroek-gewoonte zet ik voort. Pa Uittenbroek schreef daar bijvoorbeeld de 'nog niet uitgevoerde klusjes' en 'geldleningen aan de kinderen'. Bij ons staat er onder andere 'muziek die je op je begafenis wil laten zingen of spelen', 'nog niet ingewilligde - maar -wel - toegezegde verjaardagscadeaus ' en nu dus de '80+ uitjes.'

Thank God it's Monday

een artikel geschreven voor ons kerkblad:
Thank God it’s Monday

De vakantie is voor velen weer voorbij. Het werk begint weer. Dat kan betaald zijn of onbetaald, een full time baan, part time, vrijwilligerswerk, mantelzorg, je taak in de kerk.
Hoe houd je plezier in dat werk? En hoe voorkom je dat het je teveel stress geeft of verkramping oplevert? En dat je in je werkzaamheden niet alleen maar gefocust bent op het halen van de vrijdagmiddag - Thank God it’s Friday - of de volgende vakantie.
Het is mijns inziens goed om daar bij stil te staan zo aan het begin van een nieuwe periode.
Ik heb ontdekt dat je van kloosterlingen veel kunt leren, ook over dit soort actuele thema’s.
Veel monniken en monialen in de hedendaagse kloosters zoeken ook naar een goede balans in hun werkzaamheden. Voor monniken is werk een ‘noodzakelijk goed’, werk is een middel om mens te worden, je werk is een oefengrond voor spiritueel leven. Daarbij is de Levensregel van Benedictus van Nursia hun leidraad.
Benedictus leefde in de zesde eeuw en zijn ‘Regel’ heeft het al die eeuwen volgehouden. In Benedictijnse kloosters wordt dagelijks voorgelezen uit dit eeuwenoude boekje.
Hoe kan het dat dit ‘management’ al zo lang wordt nageleefd? Dan moet daar toch veel wijsheid in zitten. Het is wijsheid die gebaseerd is op de Bijbel, met name het boek Handelingen en de woorden van Jezus zijn voor Benedictus een bron van inspiratie geweest bij het opstellen van zijn Regel.
Anselm Grün, een Duitse monnik, leeft en schrijft ook vanuit dit Benedictijner gedachtegoed. Een van zijn laatste boekjes gaat over ‘plezier in het werk’. Daarin schrijft hij samen met CDA politicus Hein Pieper over hoe je door bezinning en bewustwording kunt bouwen aan meer voldoening in je werk of taak.
Enkele maanden geleden maakte ik in Deventer een lezing mee van deze bijzondere monnik Anselm. Hij vertelde hoe je als werkgever een klimaat kunt scheppen waarin mensen graag werken en waarin ze zich gewaardeerd voelen. En hoe je als werknemer moet blijven zoeken naar inspiratie in je werk, hoe je de concentratie en het werkplezier kunt blijven opbrengen. Bijvoorbeeld door jezelf regelmatig een spiegel voor te houden, te herbronnen. Hij schetste de positieve uitwerking van de Benedictijnse visie op werk voor medewerkers maar ook voor de bedrijfsresultaten!
Grün vertelde daar in die kerk in Deventer hoe dat in zijn eigen organisatie gaat: ‘Ik merk de uitwerking van wat het betekent om mensen in hun waarde te laten en vertrouwen te geven in eigen kunnen en creativiteit. Om niet te proberen mensen voortdurend te controleren want dat verlamt’.
Hein Pieper legt een link tussen de Benedictijnse visie op arbeid en het zogenaamde Rijnlands model, dat is, kort samengevat, bedrijfsvoering met een menselijk gezicht, een organisatiemodel gericht op lange termijn continuïteit en vertrouwen, een alternatief voor materialisme, individualisering en onevenwichtige economische groei.
In het boekje ‘plezier in je werk’ dat nu verschenen is komt veel Benedictijnse Wijsheid aan bod. Het gaat dan om thema’s als de betekenis van werk voor jezelf en voor anderen, omgaan met arbeidsdruk, goede verhoudingen op het werk, dienend leiding geven, persoonlijke motivatie en ontwikkeling in je werk.
Grün verbindt het thema werk met je eigen spiritualiteit en gebruikt daarbij heel vaak de woorden dankbaarheid, plezier, humor en motivatie.
Ik vind het een aanrader om op deze manier over arbeid te lezen, zo aan het begin van een nieuw werkseizoen en je te laten inspireren voor je eigen herbronning, welke taak je ook doet. Overigens geef ik zelf voor de Volksuniversiteit Woerden een korte cursus over de Regel van Benedictus. Voor meer informatie, zie mijn website: http://www.benedictijnsewijsheid.nl/

Jan Uittenbroek

Loevestein

Kasteel Loevestein is het mooiste kasteel van Nederland. En het ligt op een mooie route langs de Waal en de Merwede. Met Willy, zus Nettie en zwager Cor hebben we er een mooie fietsdag van gemaakt. Voor de kinderen staat in het kasteel een schandpaal opgesteld....liever was ik even in die boekenkist gekropen van Hugo de Groot....

Onderweg talloze theetuinen, fruitkraampjes, kunst-,antiek-, zuivel- curiosa- en prullariawinkels. Het Nederlandse platteland manifesteert zich wel voor die actieve 50 plussers.

Zonnevlam

Nu ik tijd heb voor de schijnbaar onbelangrijke media-berichten weet ik dat een grote zonne uitbarsting vandaag, 4 augustus, de aarde zal raken.

Het was een klein itempje, gisterenavond op Radio 1.

En iedereen gaat rustig slapen.

Ik heb er pas van gedroomd dat een grote zonne uitbarsting, = magnetisch veld, de aarde trof. De gevolgen waren dramatisch: computers, internet, mobieltjes, navigatie, t.v. en radio, satellieten, alles viel uit. Het is maar beter dat je dan niet in het ziekenhuis ligt of een vliegreis aan het maken bent. En geld overmaken of pinnen is ook onmogelijk waardoor de economie in elkaar duvelt.

In het fantastische boek ‘Wat is er in hemelsnaam gebeurd?’ van Christopher Lloyd staat een lijstje van de grootste bedreigingen van het leven op aarde. Bovenaan staat een inslag van een meteoriet en daarna vervuiling, klimaatverandering, overbevolking en wereldoorlog. Mijn nachtmerrie van de zonne uitbarsting staat niet in de top tien, maar toch, ik blijf vandaag opletten of er iets geks gebeurt. De computer startte wel erg langzaam op vanmorgen!

 

update: op wat storing bij een voetbalwedstrijd van Ajax in Griekenland na is er niets opvallends gebeurd. Op de hardloopclub werd m'n verhaal vanavond ook niet serieus genomen, met van die grapjes als 'Jan misschien werkt het kompas morgen wel andersom'. Wacht maar, in 2012 wordt een nog veel grotere zonne tsunami verwacht.....

57 - 48 - 82 - 81 - 80 - 54 - 55 ...

Onze Hollandse fietstochten worden meer en meer 'knooppuntenroutes'. Vandaag legden we met dit prachtige systeem de Lingeroute af. Een aanrader deze riviertocht langs bijvoorbeeld de Betuwse Scheve Toren. Op het naastgelegen kerkhof ligt een mevrouw begraven met de naam 'Pisa'... dat kan geen toeval zijn. Wij waren gestart in Leerdam. Je rijdt 70 kilometer in een fraai en afwisselend landschap met leuke plaatsen en handige veerpontjes.In de vakantie neemt je IQ met zo'n 10 punten af, dus voor mensen zoals wij die zo lang vakantie hebben is een portie geheugentraining met dit nummersysteem extra handig. Ik kan nu 4, hooguit 5 getallen onthouden van de route, dan moet ik weer op een kaartje kijken. Hopelijk wordt dat na de vakantie weer beter....

Alfa-oplossingen

Zo'n vakantieperiode wordt confronterend als ik wat klusjes onderneem. Kamertje behangen, zonnescherm ophangen, fiets repareren, lampen vervangen, plank bevestigen, geluidsinstallatie reinigen. Het loopt altijd uit op 'net niet het goede gereedschap' of 'waar heb ik die steenboortjes nu gelaten' en vooral: 'hoe zouden de zwagers dit opgelost hebben?'.

De kinderen weten het gelukkig al, dat gerepareer met tape, dat gedoe met net het verkeerde apparaat, het zo'n beetje gokken of iets recht komt te hangen. Ik noem het mijn alfa oplossingen voor bèta problemen. Vandaag heb ik een zonnescherm opgehaald voor het dakterras met zwager Cor, maar ik was vergeten te meten of het wel door het trapgat zou kunnen. Dat kon dus niet. Mijn alfa oplossing zou zijn 'terugbrengen bij de Gamma' en accepteren dat het iets te warm wordt op ons dakterras. Cor is van de echte oplossingen en verzon een truc met een touw. Kijk toch hoe eenvoudig het kan zijn. Het zonnescherm is dus op locatie. Nu nog op de juiste plaats en horizontaal en met keilbouten (of zijn het kijlbouten) ophangen ... ik wacht tot Cor z'n gereedschap weer heeft opgehaald en 'toevallig' nog langs Woerden komt. Dat is mijn manier om het geaccepteerde bèta tekort te compenseren via alfa creativiteit. En als ik het zo omschrijf is eigenlijk best wel te pruimen.

Königsmünster en Himmerod

Ik heb in Duitsland weer twee nieuwe kloosters aan het lijstje ‘bezocht’ toegevoegd: de Benedictijnen van Königsmünster en de Cistercienzers van Himmerod. De uitstraling van deze 'Abteien' is bijzonder, de een modern, de andere gesticht in de 12e eeuw en nu laat-Gotisch herbouwd. Beide met een tikkeltje commerciële instelling door hun gastenverblijven, natuurproducten, wellness, boeken ,bier, cursussen, trainingen en natuurlijk een goed café. Ze zien er welvarend uit. En ik vond  Jezus er ... achter in de tuin.

Wit, Zwart, Groen

We hebben gekozen voor een korte fietsvakantie in Duitsland. Met 2 nieuwe fietsen – echte Koga’s – zijn we eerst het Sauerland doorgetrokken. Vanuit het zeer luxe Welcome hotel aan de Hennesee hebben we hier prachtige tochten gemaakt. Om aan de hoogtes te wennen was een treintochtje naar boven wel handig zeker nu het zo pittig warm was.
In het Sauerland overheersen de kleuren wit, zwart en groen. En de lucht was fietsvriendelijk blauw!
Daarna zijn we naar de Eifel gegaan, tegen de Luxemburgse grens. Het Waldhotel had een hoog 'Fawlty Towersgehalte', maar de omgeving maakte dat weer goed. Men heeft hier fietspaden aangelegd over oude spoorbanen. En via een systeem van fietsbussen kun je slimme routes uitzoeken met veel dalingen erin. Zo hebben we dagen van 85 km. kunnen maken, dat is zo’n beetje mijn maximum. De stad Trier aan de Moezel is prachtig. Ik ging op zoek naar de echte Duitse Kerrywurst. En Willy vond er Jezus...in de Romeinse basilica van Constantijn (310) achter de Porta Nigra, nu de Evangelische Kirche.

De Springer en de Vanger

In de uitvaartdienst, vandaag, van Ton -met wie ik een aantal jaren de directie gevormd heb van de Willem Alexanderschool-, vertelde de predikant ons het volgende verhaal van Henri Nouwen.

Wat een prachtig geloofsbeeld.
Ik heb in de jaren van samenwerking veel geleerd van Ton. Het past bij hem om dit verhaal van dood en opstanding aan ons mee te willen geven.
De mens is slechts de springer en de springer mag met uitgestrekte armen en open handen erop vertrouwen dat zijn vanger er wel zal zijn. Henri Nouwen vertelt over een groepje vrienden die als trapeze artiesten bij het circus werken.
“Toen ik dit circus voor het eerst in Freiburg zag, raakte ik zo onder de indruk van hun luchtacrobatiek dat ik me in de pauze aan hen voorstelde als een van hun grote fans. Ze nodigde mij uit bij hun training, gaven me vrijkaartjes, boden mij een maaltijd aan en stelden voor dat ik in de nabije toekomst een week met hen mee zou reizen. Ik zei ja… en we werden goede vrienden. Op een dag zat ik met Rodleigh, de leider van de groep in zijn caravan te praten. Hij zei: ‘Als ik spring, moet ik absoluut vertrouwen op degene die mij moet vangen. Jij denkt misschien, net als de meeste toeschouwers, dat ik de grote ster ben van de trapeze. Maar de echte ster is Joe, die me vangt. Hij moet me op het exacte moment uit de lucht plukken als ik mijn verre sprong naar hem maak.’ ‘Hoe lukt dat?’ vroeg ik. ‘Wel,’ zei Rodleigh, ‘het geheim is dat ik het vangen geheel aan Joe overlaat en zelf niets doe. Als ik na mijn salto’s op Joe afkom, moet ik gewoon mijn armen en handen uitstrekken en wachten tot hij me vangt en me veilig thuisbrengt.’ ‘Dus jij doet niets!’ zei ik verbaasd. ‘Niets,’ herhaalde Rodleigh. ‘Het ergste wat een springer kan doen, is proberen de vanger te vangen. Het is niet de bedoeling dat ik Joe vang. Joe moet mij vangen. Als ik Joe’s polsen zou vastgrijpen, zou ik ze kunnen breken, of hij zou de mijne kunnen breken. Dat zou het einde zijn voor ons beiden! Een springer moet springen en een vanger vangen, en de springer moet met uitgestrekte armen en open handen erop vertrouwen dat zijn vanger er zal zijn.”

Blijf met je Poten van m'n Spullen af

Bestolen worden is een gekke ervaring. Het wekt bij mij veel adrenaline op. We dronken even een kopje cappuccino (met kortingsbonnetjes die Willy altijd bij zich heeft) bij V&D in Leiden. Na een lekkere fietsdag door de duinen tussen Noordwijk en Zandvoort. Wordt m'n zo zuinig onderhouden sportfiets gejat. De extra ketting die ik voor deze parkeergelegenheden gebruik bleek gemakkelijk te openen met een soort lopertje. Dat vertelde de fietsenmaker vandaag. Ook op dat soort zekerheden is niet meer te bouwen. En waarom weet ik dat niet van dat lopertje?
Daar ga ik nog een brief over schrijven aan de fietsslotfabrikant. Al weet ik nu al dat het enige doel van mijn schrijverij is om die adrenaline te doen verminderen.
Ik kijk nu maar dagelijks op Marktplaats of Speurders of-ie er al op staat: mooi rode Gazelle, goed onderhouden, prachtige tochten op verreden, goed ingezeten zadel en lekkere frisdrank in de bidon. Net als mijn moeder hang ik niet zo aan materiele zaken, maar ze moeten er wel met hun poten van af blijven!

Vuvuzela

Nu we de finale gehaald hebben kleurt Nederland en Woerden in het bijzonder meer en meer Oranje. We hebben de halve finale bij Bash en Johanneke op de bank gevolgd. Willemijn kijkt achter een kussen - want dat geeft geluk -, de vuvuzela bij de hand. Jan Willem gaat regelmatig even buiten staan om weer lucht te krijgen, zo spannend is het.  Bash wil zelfs binnen roken en belt na elk doelpunt 'even' met z'n broer in Gaza.  Johanneke zorgt voor bier en chips, Willy analyseert de acties van 'onze jongens' en ik vraag me af of het Uruquayanen zijn of Uruguanen. Geen tijd om het op te zoeken. En zondag de finale tegen Duitsland natuurlijk. Hopelijk wordt het geen echte oorlog want we willen er volgende week heen op vakantie.

Het woord van het jaar is ongetwijfeld nu al bekend: Vuvuzela.... Zullen we over 10 jaar nog weten wat het is?

update: het wordt Spanje in de finale, ook mooi. In 1648 hebben we ook van hen gewonnen. De strijd zal nu 90 of 120 minuten duren in plaats van 80 jaar. Wonderlijk hoe een vredelievend en altijd conflict-vermijdend persoon als ik, in dit soort oorlogstaal kan schieten.

Le Grand Depart

In Rotterdam bekeek ik vandaag met Jan Willem de start van de Tour de France. Een gekke wereld van reclame, honderden volgauto's, petjes, bobo's en natuurlijk voorbijflitsende wielrenners. Op de Erasmusbrug was het toch wel een prachtig spektakel... Het volk wil brood en spelen. Knap hoe Rotterdam zo iets massaals kan organiseren. Aboutaleb kan trots zijn op z'n stad.

Jan Willem deed in het sportdorp een conditietest; uitslag : zeer goed. Het bewijs voor de stelling dat 'rust' de beste vorm van training is.....

Daarna bezochten we nog de grootste boekenmarkt van Nederland namelijk die van Dordrecht. Een afwisselend begin van de vakantie!

OuDaen

Ter afsluiting van het schooljaar bezocht ik vandaag met een flink aantal collega's de stadsbrouwerij van Utrecht: Oudaen. Onder het eten van fantastische tapas blikten we daarna in een Utrechtse grachtenkelder terug op een bewogen schooljaar met persoonlijke drama's in ons schoolteam, ingewikkelde fusieperikelen, de altijd weer naderende speciaal- onderwijs-bedreigingen, maar ook mooie momenten, inspirerende ontmoetingen, succes-story's en goede teamontwikkelingen.
Nu snel het schooljaar afronden en vakantie houden.....

Straattheater

Vandaag was het straattheaterdag in Woerden. Dat levert een gezellige sfeer op in de stad. Malle acts, muziek, spektakel....Sinds ik Jan Willem als klein jochie een keer 'uitgeleend' heb aan een Australische messengooier - "when I fail you must make a new one"- sta ik wat meer achteraan bij dit soort acts.

Maar leuk blijft het. Een van mijn onvervulde wensen is een dag in een onbekende stad zo'n absurde straat-act doen. Wie weet.

Zomer

Eindelijk begint de zomer aan te breken.
Vanmiddag een heerlijke Lazy Sunny Afternoon.... maar ja, ik was in Utrecht voor de laatste GMR vergadering van dit schooljaar.
Het schooljaar loopt ten einde. Ik neem afscheid van 6 leerlingen die goed terecht zijn gekomen. En bedenk wat ik volgend jaar zal ondernemen, naast de nieuwe leerlingen die ik ga begeleiden. Ik heb gesolliciteerd voor de commissie ethiek en identiteit van mijn werkgever, Kentalis.
Zo'n mooie dag doet me denken aan m'n eerst langspeelplaat die ik kocht bij Van Vliet in Bodegraven, 1970, natuurlijk van de Kinks. Pa Uittenbroek was erg verbaasd dat zijn pickup na de 'zingende zusjes' met 'k wil u o God mijn dank betalen', dit soort muziek ook kon voortbrengen. Overigens kan ik beide nummers nog letterlijk meezingen.

Potlood

Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij? Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potlood wordt. Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon niets bijzonders ontdekken. Maar het is gewoon maar een potlood! Het is maar hoe je er naar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou - maar dan moet je ze wel onthouden- tot iemand zullen maken die altijd in vrede met de wereld zal leven...
Ten eerste: Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, en hij zal je altijd leiden volgens zijn wil.
Ten tweede: Af en toe moet je stoppen met schrijven, om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus moet je wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.
Ten derde: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijk, om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.
Ten vierde: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.
Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: het laat altijd een spoor achter. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar bewust van te zijn.

Paulo Coelho, uit het boek  'Als een rivier'

Montfoort

Op zaterdag 19 juni heb ik de kwart marathon van Montfoort gelopen met Frans en Wolter.
De uitslag:
85 2613 Jan Uittenbroek Woerden 0:57:37
86 2611 Frans van Dijke Woerden 0:57:45
87 2612 Wolter van de Wetering Woerden 0:57:47

De Halve Van Marrakech

Artikel in ons Runners-clubblad:
Beste RCW’ers,
Er worden al weer veel plannen gemaakt om ‘de halve’ of ‘de hele’ of ‘de 10’ ergens te gaan lopen volgend jaar.
Mijn idee is om de hele of halve marathon te gaan lopen in Marrakech, een van de wonderlijkste steden in Zuid Marokko.
Samen met mijn kennis en gids Yacine heb ik hier een leuk en sportief 7 daags programma samengesteld met daarin:
- De hele of halve marathon op zondag 30 januari 2011 (start 8.30 uur).
- Kennismaking met de fraaie exotische Koningsstad Marrakech met z’n beroemde paleizen, het Djemaa El Fna plein, de souks en natuurlijk bezoeken we een typisch Marokkaanse badhuis.
- Verblijf in een goed hotel met zwembad
- 2 mooie excursiedagen met busjes/landrovers in het Atlasgebied onder leiding van Yacine
En het is weer eens iets heel anders dan ‘Rotterdam’ of ‘Berlijn‘ of ……….
Heb je belangstelling voor dit programma in januari 2011? vraag dan een folder aan.

En kijk eens op de website: www.marathon-marrakech.com. Je ziet dan dat de max. toegestane tijd voor de halve marathon 3 uur is; en voor de hele: 5.30 uur.
Dat kan vrijwel de hele Runnersclub aan, schat ik zo in……

Yalla, Yalla (= kom op, we gaan)

Jan Uittenbroek

Op deze foto zie je de Runnersclub wandelgroep in actie in het achterland van Marrakech tijdens de Toubkal trektocht in 2006.

Willeskop

Zondagmiddag, wandeling op de Willeskopse dijk:

Verkiezing

Vandaag de 2e Kamerverkiezing. Volgens Stemwijzer en Kieskompas hoor ik thuis bij de Partij van de Dieren en bij de Christen Unie. Ik ga maar van mijn eigen afweging uit en kies volgens het Benedictijnse uitgangspunt van de 'Stabilitas' ....

update: hoewel JP Balkenende 's morgens nog op de markt in Woerden was om zwevende kiezers te doen landen, is zijn tijdperk vandaag ten einde gekomen. Wat zal Paars-Plus of Ruk-naar-Rechts ons brengen? Een tijd voor politieke reflectie en analyse.

Mater Familias

Mijn afscheidswoorden op de begrafenis, 5 juni 2010:

Vandaag nemen we afscheid van moeder Uittenbroek. Ik besefte me maandagmorgen toen ik bij haar bed stond dat ik, dat wij, nu ‘wees ‘zijn geworden, ‘weeskinderen’.
Of zeg je dat alleen van kleine kinderen die hun ouders beide kwijt zijn?
Toch voel ik me niet verweesd. Moeder heeft ons doen opgroeien tot zelfstandige personen en ze heeft gestimuleerd, dat we een hechte familie zijn geworden en gebleven.
Hoe deed ze dat, dat samenbinden?
Simpel door haar aanwezigheid, door haar kopjes koffie met oma- cake, door haar niet aflatende zorgen toen we klein waren, door haar breisels op het sinterklaasfeest, door haar aandacht bij feestjes, door het delen van onze verdrietige momenten. En toen we wat ouder werden, door haar niet weg te praten bezorgdheid over ons, haar kinderen en klein- en achterkleinkinderen. Door de vakantietijd vreselijk te vinden omdat we dan weer op weg gingen. ‘En jij gaat ook altijd naar van die gekke landen’ zei ze me dan, maar wel bellen he! Op zondagmorgen deed ik dat altijd.

Moeder is gestorven. Ze heeft gelukkig geen lang ziekbed gehad. Wat een ‘toestand’ was dat geworden, voor haar en voor ons.
Ze had een mooi slotjaar daar in ’t Oude Landt in Woerden. Ze was populair bij het personeel en de medebewoners.
Vorige week was ze nog als Mater Familias, moeder van de familie, aanwezig op onze familiedag. Ze genoot ervan. Waarom? Omdat wij ervan genoten.

Iemand mailde mij: de dood van je moeder mag je ook zien als de geboorte van een andere aanwezigheid. Een diepere aanwezigheid die nooit ophoudt. Dat neem ik mee als grondhouding bij dit afscheid.

Moeder was dankbaar voor wat haar kinderen voor haar deden, dat vertelde ze me vaak als ik haar ‘toestand’ aanhoorde.
Ik ben zelf ook dankbaar voor wat met name mijn zussen en zwagers voor haar deden. Vooral de laatste jaren. Ik zeg dat ook namens broer Wouter, wij waren veel meer op afstand, maar dat was misschien ook wel goed, om zo nu en dan de zogenaamde ‘Toestand’ wat te relativeren.

We zijn een familie die graag de verhalen levend houden en we hebben talloze verhalen over oma Uittenbroek. Verhalen met een lach en een traan. We gaan ze vandaag niet allemaal vertellen, dat komt later wel weer eens.
Vandaag nemen we afscheid, in dankbare herinnering.
Fijn dat u daar bij wilt zijn op deze stralende dag.
Na de dienst en de begrafenis nodigen we u uit om met ons nog wat na te praten en misschien toch nog een paar verhalen met elkaar te delen…..