Limestone

Malta heeft een bijzondere, beetje Oosterse kleur door de ‘limestone’ die hier gedolven wordt. Overal werd en wordt deze bouwstof gebruikt en vooral de vele kerken, kastelen en verdedigingswerken geven het eiland een specifieke uitstraling. Ook alle akkertjes en tuinen worden door deze stenen muurtjes van elkaar gescheiden. Er wordt geen steen weggegooid.
Aan de ‘locals’ de weg vragen beviel ons niet zo deze week - we werden op een allervriendelijkste manier alle kanten opgestuurd- maar vandaag wees een aardige mevrouw ons het limestone museum waarin de geschiedenis van de werkwijze met deze steensoort werd getoond. De Maltezers zijn creatief geworden met hun goed te verwerken kalksteen, zoals dit handige kattenluik.Zaterdag hebben we de hoofdstad Valletta goed bekeken, met een van de mooiste Barok - kerken die ik ooit gezien heb (Sint John's Co-Cathedral).........en zondagmorgen vliegen we al vroeg terug naar Eindhoven. Ik mis dan de marathon die zondag op Malta gelopen wordt langs de boulevard waar ons appartement aan staat. Misschien (een) volgend jaar? Meneer Malcolm van www.runningcrazy.com, die ik in het hotel ontmoette, wil het wel voor me/ons regelen!

Gozo

Vandaag zijn we via een stormachtige overtocht naar Gozo gevaren. Ik ontdekte dat de apostel Paulus hier na zijn schipbreuk aangespoeld is en dus niet op Malta. Gozo is veel natuurlijker en netter dan Malta, we hebben het eiland op het bovendek van een dubbeldekker verkend.
Ondertussen komen er verontrustende berichten uit Libië. Alle Maltezen volgen nauwgezet het nieuws van hun over-buurland. Het nieuws gaat aan in de bus. De verwachting is dat er veel vluchtelingen deze kant uit gaan komen, mocht het daar helemaal mis gaan.

Martin Bril

Vandaag had ik een Martin Bril moment: de korte broek kon aan tijdens een wandeling over de kliffen van Malta. Nu we het bus systeem snappen komen we overal en is dit echt een eiland waar het ons goed bevalt: veel religie en cultuur, mooi weer, lekker eten en een beetje gek, rommelig en hectisch van opzet. De hoofdstad Valletta is prachtig en met de veerpont vanuit ons appartement prima bereikbaar.En MacDonald heeft ook hier gratis internet....

Malta

Deze pagina schrijf ik vanaf Malta. Afgelopen zondag zijn we hier 'geland'. De apostel Paulus spoelde hier 1950 jaar geleden ook aan en ik begrijp na 2 dagen al waarom hij hier enige tijd gebleven is. Het is een gek eiland, alles is hier links, zelfs het bestek wordt links naast je bord gelegd. Verder spreken ze iets onverstaanbaars, maar gelukkig ook Engels. Het hotel bood ons (Willy, Jan, Martine en Kees van E.) aan om hun nieuw ingerichte Penthouse uit te proberen. We hebben dan ook een fantastische uitzicht over de baai bij de hoofdstad Valetta. De bussen zijn hier erg goedkoop, antiek en wereldberoemd en omdat we nu ongeveer snappen hoe het werkt gaan we deze week het hele eiland + bij-eilandjes per bus en wandelend verkennen.

Aan de muur hangen naast de voordeuren prachtige afbeeldingen van de Heilige Familie, want het is een streng gelovig volk hier. Ik ga ze allemaal fotograferen deze week....

Verkiezingen

In het kader van de start van de verkiezingscampagne Provinciale Staten van het CDA bezochten we zaterdag de boerderij van Teus en Sjanie van Oosterom in Geestdorp. Teus had bedacht om zijn bedrijf en Woerden eens van bovenaf te laten bekijken, via een eng bakje en een hoogwerker. Gelukkig kon ik me beroepen op mijn irreële angsten zoals hoogtevrees en vliegangst en neiging tot springen. En ja iemand moet toch de foto's maken....Willy heeft daar geen last van zodat ik hier kan melden dat het uitzicht erg leuk was. Of het CDA ook tot deze enorme hoogtes zal stijgen moet nog blijken. De 2e kamerleden die gereageerd hebben op mijn brief-van-een-bezorgd-CDA-lid lieten mij weten dat ik rond het onderwerp bezuinigingen op het speciaal onderwijs maar niet te veel hoop moet hebben op verandering van de plannen.

Bezuinigingen

Het speciaal onderwijs, waarin ik werkzaam ben, staat zwaar onder vuur: de 300 miljoen aan bezuinigingen die 'onderwijs' moet ophoesten komen vooral in onze sector terecht. Dat betekent een enorme afbouw aan middelen voor de 'rugzakleerlingen' per 2012.
Het voorgenomen beleid moet nog naar de Tweede Kamer, vandaar dat ik vandaag alvast enkele CDA kamerleden heb aangeschreven; als bezorgd CDA-lid. Al eerder schreef ik een brief naar onze minister, ook CDA. En woensdag is er een protestmanifestatie in Nieuwegein.
Het is lang geleden dat ik meegereisd ben naar het Malieveld in Den Haag, ik vind ook eigenlijk dat we in een beschaafd land andere vormen moeten hebben van argumenten uitwisselen. Maar ik ga toch met mijn collega's mee. 300 miljoen, dat is de prijs van 5 nieuwe straaljagers of een stuk of wat profvoetballers, daar zet je toch geen zorgvuldig opgebouwd expertise-stelsel voor op z'n kop? Kritisch naar ons eigen systeem kijken daar ben ik een groot voorstander van, want er kan op bureaucratie en ander gedoe bezuinigd en bespaard worden. Maar wel graag zonder die botte bijlmethodiek.

UPDATE: we waren met velen, gelukkig was het mooi weer omdat de 2 zalen te klein waren, er was veel pers en politieke belangstelling (de minister, Cohen, Roemer, Sap, Pechtold, Rouvoet). Wie weet wordt er een beter plan bedacht...

Onrust

Van de Noordafrikaanse onrust hebben we in Marokko niet veel gemerkt. Wel werd halverwege de week Al Jazeera afgesloten waar dag en nacht beelden uit Cairo te zien waren. In Marokko heeft de koning nog veel respect en goodwill opgebouwd. Zo lijkt het. Of de reis van Bash naar zijn familie in Egypte over 2 weken door kan gaan is nog maar de vraag. Ondertussen stromen de foto's van de Marokkoreizigers binnen met vaak verrassend leuke beelden. Gek dat mensen die eenzelfde reis maken vaak zo verschillende dingen zien....

Shoekran

De familie was goed vertegenwoordigd in de RCW - Marokkogroep:

Willemijn; het was ook haar afstudeer reisje.

Tim, debuut op de halve marathon

Jan Willem als supporter en fotograaf
Leuk als de kinderen mee willen met dit soort ondernemingen van pa.....

Terug

De Marokko reis zit er weer op, woensdagavond laat zijn we teruggekeerd vanuit Marrakech en Cassablanca. Het doel is gehaald: de halve marathon is door 9 leden van de Runnersclub, waaronder ik zelf en Tim, afgelegd. 2 liepen de hele marathon. Het was een mooi parkoers en bijzondere ervaring, deze loop. En de rondreis eromheen was prachtig: Fez, Meknes, Rabat, Cassablanca, de Midden- en Hoge Atlas, Marrakech, jeepsafari ....Ik heb nieuwe vrienden gemaakt in de persoon van gids Said en Abdul en oude vrienden zoals Yacine ontmoet op het gekke plein van Marrakech. De RCW groep was prima, we hebben veel gelachen en mooie dingen meegemaakt. Geen ziektes of andere misère. Correndon bood voor een zeer lage prijs prima kwaliteit met redelijke hotels, goed busvervoer, een professionele gids en een strak programma. Qua weer hebben we alles gehad: regen, kou, sneeuw maar ook zon en prima loopweer.

Yalla Yalla

Vanmorgen hebben we met de Marrakech groep voor de laatste keer getraind, een rondje Linschoterbos. Volgende week zondag gaat we voor het echte werk aan de slag, de start van de (halve) marathon is om 8.30 uur. We vertrekken woensdagavond en gaan uiteindelijk met 27 personen op pad. Na de zware 23 kilometertraining van verleden week weet ik zeker dat een hele marathon NIET aan mij besteed is. Maar gisteren en vanmorgen ging het weer goed.
Ik verheug me op een weerzien met Yacine in Marokko, we hebben zeer regelmatig e-mail contact. Ook ben ik benieuwd hoe mijn groepsgenoten en kinderen op Marokko zullen reageren. Hans H. heeft een T shirt laten ontwerpen voor de loopgroep. De supporters nemen veel ORANJE mee. Ik wil op z'n minst de 'Marrakech Courant' halen...

Kerkbalans

Voor de actie Kerkbalans maakt onze kerk in Woerden een zogenaamde Kerkbalanskrant. Dit jaar heb ik eraan meegewerkt en ik vind dat we een mooi PR middel gemaakt hebben met het creatieve redactieteam.
Vorig jaar heb ik voor m'n werk een cursus 'acquireren' gevolgd en ik hoop ook dat de kerk met dit soort mooie producten op een brede manier laat zien dat een kerk meer is dan op zondagmorgen een uurtje bijeenkomen in een al of niet mooi gebouw.
Deze krant laat zien dat er in een hedendaagse kerk veel gebeurt, ook doordeweeks, ook achter de schermen, verre van oubollig.

PsalmenAvond

artikel geschreven voor ons kerkblad:Ik had er al wat naar uitgekeken. Wat zal kerkmusicus Arie Eikelboom ons dit keer te zeggen hebben? Sinds zijn lezing vorig jaar over de ‘retorica’ in de muziek van Bach, luister ik anders naar een cantate of een oratorium.
In de lezing van 10 januari nam Arie ons mee in een zoektocht naar de Psalmen door de eeuwen heen. Het werd een doe–avond waarin veel te luisteren en te lachen viel, maar waarin we ook het zingen van de psalmen van Datheen oefenden, op erg lange noten. We zongen de eerste Franse psalmberijming uit de tijd van Calvijn en beoefenden de interpretatieverschillen vanuit de tijd van het Psalmenoproer, eind 18e eeuw. Wandelaars door de Jan de Bakkerstraat zullen vast gedacht hebben ’wat is daar aan de hand in de Lutherse kerk?’.
De spreker legde uit hoe het zingen van Psalmen ontstaan is. In de middeleeuwse Katholieke kerk was de kerkganger vooral toeschouwer. De kerkhervormers Luther en Calvijn zochten naar vormen in de liturgie waarin de gemeenteleden zelf actief konden zijn, de kerkdienst moest een actieve daad van belijden worden. Luther voerde het samen zingen van liederen in, die hij zelf schreef in het Duits. Calvijn in Genève en Straatsburg voerde ook de volkstaal in, in de kerk en nam van de Lutheranen over om de kerkgangers te laten zingen. Hij liet de psalmen berijmen in het Frans en gebruikte daar Duitse melodieën bij. De liederen werden voor de dienst geoefend met een kinderkoor. Want veel kerkgangers konden niet lezen en boekjes waren erg duur. Voor Calvijn waren de psalmen publieke gebeden, hij liet geen meerstemmigheid toe, dat leidde de aandacht maar af, en het orgel mocht ook niet gebruikt worden. Luther voegde nieuw-testamentische elementen toe aan de psalmen en zag de liederen meer als een getuigenis.
In Nederland vertaalde Petrus Datheen alle psalmen in de volkstaal. Hier en daar worden ze nog steeds volgens Datheen gezongen. In Nederland ontstond de voorzanger, die de psalm in lettergrepen voorzong. Dat was de basis van het op hele noten zingen. In de 17e eeuw werd het zingen zwaarder, harder en langzamer. We hebben dit ook geoefend tijdens de lezing en kwamen tot de ontdekking dat het heel bijzonder klinkt met zo’n 8 tellen per lettergreep. Je krijgt er een goede ademhalingsconditie van.
De voorzanger werd meer en meer vervangen door de orgels, die de Beeldenstorm vaak overleefd hadden. Zo ontstond ook de Nederlandse orgeltraditie, waarvan we mooie voorbeelden hoorden, gespeeld door organist Jeroen de Haan.
In de 18e eeuw werden psalmen steeds meer gebruikt als getuigenissen, werden persoonlijke gevoelens meegenomen in de nieuwere berijmingen. En ook vonden aanpassingen plaats in de uitvoering, met als gevolg het zogenaamde psalmenoproer en de voor ons nu bijna onvoorstelbare discussie over de ‘korte- of de lange zangtrant’… en dat ging er niet zachtzinnig aan toe. Maarten ’t Hart schreef er een mooi boek over.
Psalmen zijn ook nu nog een zeer belangrijk onderdeel in de liturgie. In de kloosters waar ik regelmatig kom vormen ze de Rode Draad van de daginvulling want daar komen ze elke 2 weken alle 150 aan bod in de gebedsdiensten. En in de protestantse kerk worden ze natuurlijk nog volop gezongen, op allerlei manieren, vanuit vele tradities.
Arie Eikelboom ziet de psalmen vooral als gebeden. “En je kunt ze mooi zingen in een ritme alsof je door het park loopt” .
Dat hebben we dan ook als afsluiting van deze zeer boeiende avond gedaan met psalm 87.

Jan Uittenbroek.

Waardering

Het jaar startte goed met een mooie bos bloemen van de voorzitter van Runnersclub Woerden. Tijdens de nieuwjaarsreceptie werden leden in het zonnetje gezet die clubopbouwende activiteiten ondernomen hebben. En mijn reisactiviteiten in Oostenrijk en Marokko vallen volgens het bestuur onder deze categorie. Volgens mijn 'Geluk'-boek is het ontvangen van waardering een van de belangrijkste drijfveren voor menselijk handelen....

Sportieve Afsluiting

Sommige rituelen moet je in stand houden, zoals een gezond stuk hardlopen op Oudejaarsdag.
Dit jaar met Erica, Frans en Wolter de oliebollenloop in Schoonhoven gedaan.

Artikel

Vandaag verscheen dit artikel over de Marokko reis in de Woerdense Courant:

Woerdenaren aan de start van de marathon van Marrakech
WOERDEN - Het begon niet eens zo heel serieus, maar dat werd het al spoedig. Zondag 30 januari loopt een groep Woerdenaren mee in de marathon van Marrakech.
‘‘We deden op de club (Runners Club Woerden) een rondje: waar ga jij lopen,’’ verhaalt Jan Uittenbroek. ‘‘De een ging zich voorbereiden op de marathon van Rotterdam, de ander op die van Eindhoven en toen kwam de vraag: wat ga jij doen, Jan? Zuid Marokko was mijn antwoord.
Als je dàt gaat doen, wil ik mee, kreeg ik als reactie en zo is het eigenlijk gaan rollen.’’
De Woerdenaar heeft intussen ruime ervaring in het organiseren van reizen naar verre bestemmingen. Hij was onder meer met groepen in Syrië en, al in 2006, Marokko. ‘‘In Marrakech heb ik een goede kennis wonen. Die ken ik nog van de reis van 2006. Ik heb contact met hem gezocht en hij zou het gaan regelen.’’
Dat viel uiteindelijk nogal tegen. Niet waar het de regelkunsten van de Marokkaanse kennis betrof, maar de prijs. ‘‘Het werd gewoon veel te duur,’’ aldus Uittenbroek.
Maar het idee om in Marrakech de marathon te gaan lopen, bleef knagen. ‘‘Ik ben nog eens met (clubgenoot) Jan Luidens gaan praten en toen was de conclusie dat we het toch maar moesten proberen.’’
Rondreis Het ei van Columbus bleek een rondreis door Marokko te zijn. ‘‘We vonden er één die de Koningssteden van Marokko aandeed en die net op de dag van de marathon in Marrakech zou zijn. Zo zou de reis een stuk betaalbaarder worden en toen zijn we weer gaan lobbyen om het project toch van de grond te krijgen.’’
Met succes, want intussen hebben 27 personen zich aangemeld voor de reis. Lopers en niet-lopers. Uittenbroek verwacht dat zo’n vijftien personen eind volgende maand daadwerkelijk vanuit Woerden aan de start verschijnen. ‘‘De rest gaat als supporter mee.’’
De marathon is in Marrakech een groots evenement, waar zo’n vier- tot vijfduizend deelnemers op af komen. Marokkanen zelf, maar ook lopers uit de andere landen in Afrika en zelfs uit Europa en Amerika. ‘‘Dolf Jansen, de cabaretier heeft ‘m ook gelopen en er een heel mooi verhaal over geschreven.’’
Vroeg beginnen De marathon van Marrakech wordt vroeg in het jaar en vroeg op de dag gehouden. ‘‘Je vertrekt al op acht uur ‘s ochtends, want anders wordt het te warm. De klimaatverschillen zijn er best groot. In de winter is het gemiddeld vijftien tot twintig graden, maar midden op de dag kan het behoorlijk warm zijn.’’
Voor Jan Luidens wordt het de dertigste marathon die hij loopt. Ook die andere RCW-veteraan, Willem van Baren, gaat mee, voor zijn 27-ste marathon.
Uittenbroek zelf is een ervaren loper, ‘‘maar ik heb maar één keer een halve marathon gelopen. Dat was in Utrecht. Ik wist niet dat ik dat kón. Ik ben niet zo van de lange afstanden.’’
Maar de tocht naar Marrakech laat hij zich niet afnemen. Het gaat hem daarbij niet alléén om het lopen zelf.
‘‘Marokko heeft in Nederland toch een beetje een naam gekregen en dat is niet terecht. Ik ben er een paar keer geweest en ik vind het een fantastisch land. De natuur is er prachtig en er zijn ongelooflijk aardige mensen. Deze reis biedt de deelnemers een ideale kans om dat eens zelf te ervaren. Dat is niet de reden geweest om deze reis te organiseren, maar de gedachte speelt wel mee.’’

De Woerdenaren zijn op 2 februari weer terug in Nederland.

Geluk

Geveld door een lichte kerstgriep heb ik extra tijd om de feestbijlagen van de krant goed te bestuderen. Het gaat opvallend vaak over ‘geluk’, maar dat is ook wel logisch in deze tijd van ‘Veel Geluk’ en ‘Gelukkig Nieuwjaar’. En omdat ik pas 60 euro won in de staatsloterij is het woord geluk-weliswaar-zonder-hoofdletter wel wat actueler geworden.
Van de in de kranten besproken geluksboeken heb ik er met een kortingsbon van bolpuntcom meteen maar 1 besteld. De Belg Leo Bormans beschrijft in dit boek hoe veel wetenschappers uit diverse landen door hem gevraagd zijn in zo’n 1000 woorden iets over hun onderzoek naar Geluk te zeggen. Het is een boek over positieve psychologie, dus niet zozeer over ‘geluk is dat de zon schijnt’, als wel ’geluk is dat ik tijd maak om een uurtje in de zon te gaan zitten’. Volgens de auteur heeft geluk te maken met je keuzes, dat geldt ook voor de keuze een positieve houding aan te nemen in plaats van in cynisme te schieten, of zoals Job Cohen deze week zei: een azijnpisser te worden.
Er is een causaal verband tussen optimisme en geluk.
In het boek wordt ook gefilosofeerd over de aangetoonde relatie tussen geloof en geluk: religie op zich maakt niet gelukkiger, wel bewuster.
De auteur wil de lezer niet informeren, maar infospireren. Hij zegt dan ook: kies een hoofdstuk en zie wat het met je doet. Zoals je volgens mij ook de bijbel zou moeten lezen.
Alleen al het voorwoord op internet maakt me erg nieuwsgierig. Tip van de auteur is het boek niet achter elkaar te lezen, maar zo nu en dan een stukje.
Nog een tip van deze Belg, om meteen 2 boeken te kopen - een voor jezelf en een om meteen weg te geven-, heb ik als Hollander natuurlijk niet opgevolgd.
Ik kan niet wachten tot de TNT wagen onze straat vol sneeuw komt binnenploegen om mij m’n bestelling af te leveren. Als er weer gestaakt wordt heb ik pech.

Genealogie

Vandaag heb ik in het archief van Woerden en de regio met Jan Willem gezocht naar sporen van de familie Uittenbroek. Ik kan me voorstellen dat dit voor velen een inspirerende hobby is want ik kon ook moeilijk stoppen met speuren in de huwelijks- geboorte- en doopregisters. Zo ontdekten we dat onze naam eigenlijk met UIJT geschreven moet worden, dat staat ook veel deftiger, ik heb nog niet ontdekt waar het fout ging. Verder kwam ik tegen dat Opa Jan, waarnaar ik vernoemd ben, geboren is op 3 november 1880 en zijn vrouw Mijntje Bol is ook op die datum geboren, zeer frappant dus. De moeder van opa Jan heette Jannigje of ook wel Johanna Uittenbroek (geb. 1854), zijn vader is onbekend, 'niet erkende zoon ' heet dat in het archief. Hij werd aangegeven bij de gemeente Lange Ruige Weide door de dorpsdokter. Maar ik weet nu wel uit de burgerlijke stand op welke boerderij Jannigje verbleef ten tijde van de verwekking! En dat een zoon van deze familie getuige was op de latere bruiloft van Jannigje met Willem Zuidam. Herman de Man had het niet mooier kunnen bedenken in een streekroman.

Mijn eigen vader sprak er overigens nooit over, waar zijn vader vandaan kwam, ... dat was een familiegeheim.

De lijn gaat dus verder met de vader van Jannigje, ook een Jan Uijttenbroek, geboren in 1820 te Stein en later woonde hij in Barwoutswaarder, vlakbij mijn huidige woonplaats. Toen hij trouwde kwam de dokter van het dorp mee om een handtekening te zetten, want zij waren de 'schrijfkunst niet machtig'.

Het staat allemaal in de aktes.

Een volgende keer zullen we eens kijken of we nog wat verder kunnen komen in de doopboeken van de verschillende kerken.

UPDATE 29-12: uit een reactie op dit stukje van de familie Zuidam weet ik nu dat Jannigje trouwde met Johannes Zuidam en niet met Willem, waarvan akte!

Kerstvakantie

De kerstvakantie startte vandaag met veel sneeuw. Op ons weidepad leverde dat fraaie plaatjes op. Het is zelfs de vraag of de Linschotenloop morgen wel door zal gaan.

UPDATE 1: de Loop is inderdaad afgelast. En ik was net van plan mijn eigen leeftijd te gaan lopen op de 10 km..... Oudejaarsdag herkansing in Schoonhoven (Oliebollenloop).

Het gaf me vanmorgen tijd om een filosofisch artikel over hardlopen te lezen in Trouw waarin elke hardloper een 'Pelgrim van de Leegte' wordt genoemd. Citaat: 'door te hardlopen komen we in een orde van hogere wetmatigheden... zolang je loopt heb je het eeuwige leven'. Of: 'hardlopen is een vorm van zingeving van de moderne leegte geworden' en: 'voor hardlopers is je tijd je identiteit'. Maar ook: 'de nauw sluitende en vaak spaarzame hardloopkleding voor de dame doet haar welgeschapen vormen vaak zo gunstig uitkomen dat zij als een magneet voor achterop hollende heren werkt'.
Nou dat missen we dus allemaal vandaag.

UPDATE 2: Met Frans toch nog gaan lopen in dit prachtige landschap, rondje PAPEKOP.