mijn Hersenspinsels, Reflecties en Zielenroerselen / foto: Otztal, Oostenrijk, juni 2026
Regelmatig heb ik de neiging te reageren op een stukje in de krant (ik lees Trouw, Nederlands Dagblad en het AD voor het plaatselijke nieuws). Meestal gooi ik die stukjes weer weg, maar dit weekend had ik mijn reactie opgestuurd naar het Nederlands Dagblad en dat werd vandaag geplaatst. Het gaat over 'je naaste liefhebben' waar ik in de loop der jaren een wat minder zoetsappige mening over gevormd heb.
Vandaag bezocht ik de tentoonstelling in het Dordrechts Museum van Dordrechts grootste schilder: Aelbert Cuyp. Zijn schilderijen zijn vooral in Engeland terecht gekomen en zo heeft hij een grote invloed gehad op Engelse schilders als Turner, Gainsborough en Constable. Ik heb slechts 1 Aelbert Cuyp eerder gezien, namelijk in het Rijksmuseum. Hier in Dordt hangen er nu ruim 30 en de kenmerken zijn : rust, licht, wolken, koeien, herders, zeilboten en stadsgezichten.
Naast de vele zonovergoten landschappen, met vaak 1 persoon in rood gekleed heeft hij ook Bijbelse taferelen geschilderd zoals deze 'bekering van Paulus op weg naar Damascus'.
Tijdens de klimaatmars viering van afgelopen zaterdag hoorde ik van een jonge Joodse vrouw het begrip Tikoen Olam. Het gaat over de boodschap die vanuit de Thora aan het Joodse volk gegeven wordt om de wereld beter te maken. Het lijkt denk ik op het begrip 'rentmeesterschap' in het Christendom. Letterlijk betekent tikoen olam 'herstellen van de wereld' en het staat voor verantwoording nemen voor wat je ziet dat er gebeurt in een naar herstel snakkende wereld. En zo ook een voorbeeld te zijn voor anderen. Ieder heeft de opdracht zijn of haar eigen bijdrage te leveren om van de wereld een betere plek te maken, een licht te zijn. Dat kan gaan om het bestrijden van de corona crisis of een bijdrage leveren aan de klimaatproblemen, maar ook in het klein: omzien naar elkaar, een kaartje sturen, je buurvrouw helpen met de boodschappen. Zo breng je in het Jodendom de Messiaanse tijd dichterbij. Niks doen is geen optie. Tikoen olam is een opdracht. En ook al kun je het doel niet bereiken je mag nooit stoppen het te Willen bereiken.
En God? Gaat God ingrijpen om de wereld te redden? Vanuit tikoen olam kun je dan zeggen: de mens moet in actie komen en ervoor zorgen dat er wonderen komen.
Vandaag mocht ik een sluiting uitspreken bij een kerkvergadering en ik eindigde met dit verhaal uit de Midrasj:
Hij komt voor Gods troon en is heel erg boos en vraagt God waarom Hij hem niet gered heeft. Dan antwoordt God: ik heb een bootje en een helikopter naar je gestuurd maar je wilde niet instappen.
(bron tekening: kinderwoorddienst)
Een toepasselijk lied op deze 'Dankdag' in de Protestantse kerken
In and out
Of situations
I take the good with the bad
Ups and downs
Get complicated
But I don't have the right
To be sad
How about the children who are hungry
And never get to eat
How about the people who are homeless
Sleeping in the street
Every night
Before I go to sleep
I count my blessings
Instead of sheep
I say a prayer
My soul to keep
I count my blessings
When I hear
The sound of complaining
I put my hands to my ears
Think of those
Whose lives have been taken
And thank the lord I am here
I've got some money in my pocket
A hand I can hold
Somebody standing by me
When the winter gets too cold
I'd give some away
Share in my good fortune
Hear me when I say
I'll give some away
How about the people who are starving
And never get to eat
How about the children in the desert
Dying from the heat
Hoewel ik niet zo'n protesterend mens ben heb ik me wel aangemeld voor de klimaatmars van 6 november aanstaande. Terwijl de wereld leiders in Glasgow praten over het klimaat worden wereldwijd acties en evenementen georganiseerd. Als kerklid vind ik dat ik niet op de (kerk)bank kan blijven zitten. Gods mooie Schepping is in ademnood en niemand kan het nog ontkennen. Ik doe het ook voor (mijn) kinderen en kleinkinderen.
De laatste keer dat ik met een protestactie meedeed was de grote demonstratie van het IKV tegen de kernwapens in 1981. Die kruisraketten zijn er nooit gekomen, dus protesteren helpt. Er deden toen naar schatting 400.000 deelnemers mee. Ik vond het een overweldigende ervaring, zoveel gelijkgestemden met elkaar op straat. 'k Ben benieuwd hoe het zaterdag (weer) in Amsterdam wordt.
UPDATE: het was een mooie ervaring zaterdagmiddag met zo'n 40.000 mensen schuifelend door Amsterdam. De dienst in de Westerkerk was ook inspirerend. Ik heb veel creatieve teksten gezien op de borden en de massaal aanwezige politie had niets te doen.
Mijn eerste pensionado-vakantie ging afgelopen 2 weken eerst naar Wenen. Dit is voor ons misschien wel de mooiste hoofdstad van Europa met z'n paleizen, kerken, theaters, WienerWald, musea, koffiehuizen-sfeer. De stad is schoon, het OV is perfect, je kunt overal vegan of vegetarisch eten en er is (nog) zoveel te doen dat we zeker eens terugkeren. Het 'coronabeleid' is pittig streng, maar je kunt gratis testen en het geeft ook wel een veilig gevoel.
Daarna zijn we verder getreind naar Zuid Duitsland om nog een week door de Allgauer Alpen te lopen. Prachtig om in de herfst in het gebergte te zijn! Vooral met alle dagen zon en een goede wandeltemperatuur.
Reizen met de trein is heel relaxt, al hadden we op de terugreis fikse vertragingen door een storing op het spoor en een kapotte trein, maar ook dat loste zich weer op. Voor het klimaat is het in elke geval veel beter!
Gisteren maakte ik een lange fietstocht door het land van Vincent van Gogh, de schilder van het Brabantse land. Het kenmerk van dit coulissenlandschap is de afwisseling en variatie. Door vererving ontstonden hier relatief kleine akkers en weilanden afgewisseld met stukken bos en houtwallen. Spectaculair zijn de zandvlaktes van de Drunense en Loonse duinen. Je waant je hier aan de rand van de Sahara.
Vincent van Gogh haalde uit dit gebied zijn inspiratie voor bijvoorbeeld 'de aardappeleters'. Er is nu een tentoonstelling rond dit schilderij in Amsterdam linkje. De aardappelvelden zijn nu vervangen door sierboomkwekers. Dat levert vast meer geld op.
Op de plaats waar ik nu woon stond vroeger een school, eerst de Prins Bernardschool, later na een fusie werd het de Willem Alexanderschool. Ik heb hier gewerkt van 1975-1995. Mijn lokaal was bij de meest linkse ramen. Precies waar ik nu woon, al is dat nu 10 meter hoger. Ik heb hier het vak 'meester' geleerd. Ik heb hier echt hard gewerkt en allerlei functies gehad. Het was ook een erg onrustige tijd met fusie besprekingen waarbij alles wat mis kon gaan ook mis ging. Mijn overstap in 1995 naar het Speciaal Onderwijs is een van de beste keuzes geweest in mijn werkzame leven.
Groot feest gisteravond in de Ziggo Dome in Amsterdam, het jubileum concert van De Dijk. Ik was er met Joost Sch. en we hadden met nog vele duizenden een prima avond. Het kan weer, weliswaar met QR check, veel controles maar zonder mondkapje. Zo kom je binnen.... zonder kloppen.
Er zijn 1 miljoen handtekeningen nodig om het bespreekbaar te kunnen maken in de EU, en er zijn nog maar een paar dagen te gaan....
Dus kom op in actie, als de toekomst van onze kinderen je lief is!
hier kun je tekenen (actie is afgelopen )
UPDATE: het miljoen is op tijd gehaald, maar er kan nog meer bij! De paus heeft deze actie ook gezegend....link
Deze week was ik een dagdeel in het klooster van de Trappisten vlakbij Tilburg. Hier deed ik 47 jaar geleden mijn eerste kloosterervaring op. Tijdens een werkweek die we georganiseerd hadden op de Pedagogische Academie mochten de mannen een bezoek brengen aan dit klooster. We hadden stiekem een van de vrouwelijke klasgenoten meegesmokkeld naar binnen en omdat ik in de organisatie van deze excursie zat zie ik dit nog steeds als een van de hoofdzonden uit mijn jeugd. Mea Culpa.
Gisteren was ik terug in het klooster en mocht ik tussen de broeders meedoen met de eucharistie. Mijn jeugdzonde lijkt daarmee vergeven....
Na dit bezoek fietste ik door naar Tilburg voor een bezoek aan de centrum kerk, de St Jozef. Naast de ingang is een levensecht beeld geplaatst van de 'stervende Jezus'. Geen leuke binnenkomer in deze zo fraaie neogotische kerk. Maar de maker en schenker van het beeld willen nu juist dat de waarde van het kruis versterkt wordt, vandaar die realistische weergave met zelfs oogprothesen en echt haar. Mijn smaak is het niet, al blijft zo'n beeld wel hangen.
Aan de andere kant van de ingang bevindt zich een fraai beeld van Immaculata, Maria dus. Dat geeft mij meer een symbool van God die Liefde is.
De wekelijkse wandeling ging deze keer door natuurgebied De Moerputten, net achter 's Hertogenbosch. Ik zou hier wandelen met een natuurgids, maar door een foute routemelding kwam ik daarvoor te laat aan. Dus heb ik alleen gelopen door dit bijzondere stukje Nederland met als beginpunt een oude spoorbrug.
Een groep diëtisten heeft gisteren een alternatief gepresenteerd voor de bekende Schijf van Vijf van het Voedingscentrum. Dit alternatief heet Schijf for Life en aan de illustratie is te zien waar het hen om gaat: plantaardig leven:
Er is door de groep een uitgebreide verantwoording geschreven met talloze wetenschappelijke onderbouwingen. Deze is hier in te zien
Als veganist vind ik het een dappere poging om een tegengeluid te laten horen naar de bekende uitgangspunten van het Voedingscentrum. Elke revolutie of transitie begint met eenlingen of een groepje gelijkgestemden dat z'n nek uit durft te steken. En zo klein is die groep veganisten niet meer. Kijk maar rond in de supermarkt of bestudeer menukaarten. De voedselrevolutie is al lang van start gegaan.
Het programma 'Beste Zangers' maakt dat ik kan kennis maken met nieuw talent, zoals de Turks-Nederlandse zangeres Karsu. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar wat een stem!!!
Bij het woord oecumene denk je al snel aan ruzie. Meningsverschillen genoeg. Over de Doop, is Jezus nou God of mens, nemen we de bijbel letterlijk of zijn de verhalen bedoeld als een inspirerende metafoor, wat is de rol van de vrouw in de kerk. Zo kan ik nog wel een blog vullen. Maar er is hoop, er lijkt een gezamenlijk thema gevonden door de kerkelijke leiders om aan te gaan werken: het Klimaat.
Vanmorgen schreef Trouw dit hoopgevende bericht:
Ik vind het hoopgevend, want het klimaat gaat ons allen zeer dringend aan en dat gesprek zal niet vertroebeld worden door oude dogma's, vaak nog stammend uit de tijd van de Kerkvaders. Ik noem onze Christelijke kerken hier in het westen 'concilie kerken', gevormd door de concilies uit de eerste eeuwen van de kerk met de daaruit voortkomende geloofsbelijdenissen en leerregels. Laten we van ConcilieChristenen, KlimaatGelovigen worden, dan is er wat mij betreft weer hoop voor de oecumene.
Mijn vorm van kanker (prostaat) wordt daarin als voorbeeld genoemd van een sterk hormoongerelateerde ziekte. Vandaar ook mijn keuze voor veganistisch eten, nu al ruim 2 jaar.
'Weet wat je eet' is mijn advies, ook aan jonge mensen en weet wat je je kinderen voor zet. Koop bewust. En lees dit gidsje even door: Link naar de gids van PAN-NL
Als 'pensionado' weten organisaties zoals kerken je snel te vinden voor klusjes. Zo ben ik nu voorzitter van de oecumenische werkgroep vieringen van de Raad van Kerken in Woerden. Onze eerste activiteit vindt plaats op 19 september, Zo juist heb ik het persbericht opgesteld:
Wat doe jij in Vredesnaam?
Dit is het thema van de Vredesweek 2021 en het gaat over
inclusief samenleven.
Iedereen kent wel eens het gevoel er (even) niet bij te horen en te worden
uitgesloten. Sommige mensen ervaren dat ze stelselmatig niet gehoord worden en
dat ze geen onderdeel uitmaken van een groter geheel. Deze uitsluiting ligt
diep verankerd in onze maatschappij. Er is pas sprake van Vrede als er recht
wordt gedaan aan iedereen.
In de Vredesweek wordt door de Raad van Kerken Woerden aandacht besteed aan dit
thema op zondagmiddag 19 september. We sluiten daarmee ook aan bij het festival
van de gemeente Woerden ‘Iedereen doet mee’.
Ons programmadeel is:
Om 14.00 uur start vanuit 4 kerken (Maranathakerk, Kruiskerk, Bonaventurakerk
en Het Baken) een wandeling waarbij ontmoeting en gesprek kunnen plaatsvinden. U
kunt dus ‘oecumenisch’ starten in de wijk waar u woont. We komen samen op het
plein van de Petruskerk waar de ontmoeting verder kan gaan met koffie en thee.
Om 15.30 start de oecumenische viering in de Petruskerk met diverse sprekers en
toepasselijke muziek van het combo van Patricia Boll, Marcel Kooijman en Dick
van Vliet.
U bent allen van harte uitgenodigd.
Organisatie: Werkgroep vieringen van de Raad van Kerken Woerden
Deze week had ik extra tijd gemaakt voor de kleinkinderen en dat hield in: tuinieren in Kamerik, naar het Maritiem museum in Rotterdam, de Nachtwacht bekijken in Amsterdam en naar dierentuin Artis. Allemaal aanraders om met kinderen te doen! Ze zijn inmiddels 2,5, 6 en 8 jaar oud en vinden op de foto gaan best stoer.
Vandaag was ik in mijn geboortedorp om daar spullen op te halen bij mijn zus. Op de terugweg heb ik de Dorpskerk bezocht in Waarder. Daar was ik bijna 40 jaar niet geweest. Als jongere ging ik regelmatig mee naar deze kerk, waar de 'bevindelijken' ofwel de 'bonders' van Waarder op zondag hun diensten hadden en hebben met lange preken, samenzang op hele noten en veel zondebesef. Geen vrolijkheid dus , maar ik vond het wel interessant om met mijn vrienden mee te gaan om te ervaren hoe dat is, een bevindelijk geloof. De laatste dienst die ik hier meemaakte was de begrafenis van mijn bijzondere oom Willem Uittenbroek. De voorgaande dominee ging daar zo te keer tegen iedereen die volgens hem zondig en niet van zijn geloof en kerk was, dat ik ter plekke besloten heb nooit meer naar zo'n dienst te gaan. Volgens deze voorganger heeft God zich met name in Waarder gepresenteerd met de eeuwige waarheid. Ja, ja, je moet maar durven als dienaar van deze God.
De dorpskerk is in al die jaren vrijwel niet veranderd, al is er met het plaatsen van een galerij wel meer zitruimte gekomen. Na de grote splitsing in 2004 in 'bonders' en 'herstelden' zijn de kerkgangers van de dorpen Driebruggen en Waarder verscheurd verder gegaan met ieder een eigen kerk. Het dorp Driebruggen heeft onlangs voor het eerst in haar bestaan een net nieuwgebouwde enorme kerk geopend.
De dorpskerk Waarder stamt uit de eerste helft van de 16e eeuw en is dus katholiek gestart. De kerk heeft een sacristie gehad, die nu als kleine consistorie wordt gebruikt. Dat Katholieke is wel verdwenen....'Wil je 't nog zwaarder, ga dan naar Waarder' zei Dominee Buskes eens. Het geeft aan hoe dit orthodox - Christelijke dorp bekend stond en staat. De dorpskerk Waarder staat in de zomertijd vaak open, met binnen altijd iemand voor een goed gesprek zoals ik vandaag had met een oud dorpsgenoot.
Beste mensen, ja daar sta je dan op donderdag 15 juli, in Plein7 te Woerden te midden van velen die mij lief zijn.
Ik wil eerst Agaath bedanken voor haar hartelijke woorden van waardering en collegialiteit, zojuist uitgesproken.
Bij een afscheid hoort een bespiegeling op je carrière en
een dank woord.
Dat eerste, die bespiegeling, dat ga ik niet doen, daar kom ik wel
zo op terug.
Dat tweede een dankwoordje doe ik wel.
Want na 46 jaar werkzaam in het onderwijs ben ik veel dank
verschuldigd.
Ten eerste aan de honderden leerlingen die mij kregen en
vaak accepteerden als hun meester of docent. Bedankt meisjes en jongen dat ik
een poosje met jullie mee mocht lopen op jullie levensweg en fijn als ik nog
iets voor jullie betekend heb.
Daarmee bedank ik ook die honderden ouders die hun kind of
jongere tijdens de schooltijden aan mij
toevertrouwden. Ik hoop dat ik dat vertrouwen niet beschaamd heb.
Dan dank ik mijn werkgevers dat ik bij hen in dienst mocht
komen, eerst de Woerdense basisscholen, de Prins Bernhard school en de Willem
Alexander school. En vanaf 1995 Het Rotsoord, later opgegaan in KEGG en daarna
in Kentalis. Ik dank jullie hartelijk
voor alle kansen en mogelijkheden in deze organisaties. Kansen krijg je niet, zeg
ik tegen mijn leerlingen, die creëer je, maar je moet er wel de gelegenheid
voor krijgen. En dat kreeg ik bij deze werkgevers.
En dan bedank ik de lange rij collega’s die ik heb leren
kennen en waarmee ik mocht samenwerken. Bedankt dat jullie mij accepteerden
zoals ik ben, met m’n kloosterverhalen, de soms wat relativerende opmerkingen,
m’n matige en te korte handelingsplannen…. Ik heb het werk altijd met veel
plezier gedaan en dat komt mede door jullie. 'Door samen te werken leer je
jezelf goed kennen' heb ik onlangs nog ingebracht in een teamgesprek. En zo is
het.
In het bijzonder dank ik degenen die mij het vak geleerd
hebben, mijn mentoren van vroeger, Gerard, hier aanwezig, en later Jan Dirk die
mij het vak van ambulant begeleider leerde. En Agaath die lief en leed met mij
deelde en mij soms moest bijsturen. 'Je
mag meer voor jezelf opkomen hoor', zei ze dan. Volgens mij gaat dat steeds beter.
Ik bedank ook mijn kinderen dat ze mijn onderwijsverhaaltjes accepteerden, een vader en moeder als meester en juf valt niet mee
denk ik. Maar het had ook voordelen, toch?
Ik bedank allen die mij door moeilijke tijden hebben heen
geholpen ook vanuit de collega’s. Dat was heel waardevol om het 46 jaar vol te
houden.
Ik bedank Imca en haar dochters die mij geholpen hebben het leven weer een doorstart te gegeven.
Bedankt!
Ik kan nog veel mensen bij name noemen, maar dan ga ik er ook
veel vergeten.
Een paar maanden geleden heb ik aan familie en kennissen en enkele collega’s gevraagd iets te
schrijven in mijn afscheidsboekje. Ik heb het hier bij me; ik had gevraagd om vooral positief te
schijven want het onderwijs is een prachtig vak. Het boekje is klaar, gemaakt
door studenten van een MBO in Utrecht. Ik wil het eerste exemplaar nu aanbieden
aan Agaath.
Bedankt voor al die jaren ! Alle bespiegelingen van mij staan
in het boekje. Dan kunnen we nu aan de borrel. Bedankt voor alles. En het ga jullie goed.
In deze maand stopt mijn onderwijs carrière. Bij het afscheid deel ik dit boekje uit:
Verantwoording:
Na 46 jaar werken in het onderwijs zijn er veel verhalen
over dit mooie vak te vertellen.
Ik heb een aantal familieleden,
vrienden, kennissen en (ex)collega’s gevraagd wat hun, vooral positieve
ervaring is met het onderwijs. In dit boekje heb ik een verzameling gemaakt van
hun verhalen. Het onderstreept mijn visie dat de vrouw of de man voor de klas
er echt toe doet!
Ook heb ik een aantal van mijn ‘blogs’ opgenomen die ik de laatste jaren
schreef over het onderwijs. Met dit boekje sluit ik mijn onderwijs carrière af.
De tekeningen zijn gemaakt door de kleinkinderen.
Met dank aan de leerlingen Lisa en Noa van het Grafisch Lyceum in Utrecht die het prachtig vorm gegeven hebben, als stage opdracht.
Volgende week donderdag zal ik het eerste exemplaar aanbieden.
Terwijl ik bezig ben met de drukproeven voor mijn afscheidsboekje komt de juist uitgekomen roman binnen van mijn oud klasgenoot Henk Vis. Henk heeft al vaker geschreven over de Joodse geschiedenis van Winterswijk en een kinderboek en dit is zijn eerste roman. Een half autobiografisch boek wil ik het noemen, want in de eerste hoofdstukken kom ik veel tegen van het leven dat ik in de jaren 70 met Henk gedeeld heb. Ik kwam regelmatig bij hem thuis of op de gezellige Gereformeerde jeugdsoos in zijn geboorte dorp. En we waren 3 jaar klasgenoot op de Pedagogische Academie Rehoboth. Een voor mij geweldige tijd. Henk kijkt er in het boek ook wat anders tegenaan....
Maar ja dat geldt voor elke schrijver, wat is fictie wat is autobiografie? Het is een mooi debuut Henk, ik ga er vanmiddag weer snel in lezen. Ben reuzebenieuwd naar je plot!
UDATE: vandaag kreeg ik een foto binnen van de klas waar Henk en ik in zaten, even terug naar 1974....
Voorlezen blijft voor mij een van de leukste dingen om te doen met de kleinkinderen.
Rond mijn afscheid van het onderwijs ben ik een boekje aan het maken met positieve verhalen over ons mooie vak.
Het boekje is een stageopdracht geworden voor een leerling van het Grafisch Lyceum in Utrecht, waar ik ook leerlingen begeleid heb.
Aan een van mijn leerlingen, Guus, vroeg ik of hij wilde opschrijven wat mijn begeleiding voor hem betekend heeft. Hieronder zijn verhaaltje.
Hoe mooi dat zo'n bescheiden boerenjochie uitgegroeid is tot een mondige en voor zichzelf opkomende MBO'r.
Hij vindt dat ik daar een bijdrage aan heb geleverd, maar hij heeft het natuurlijk allemaal zelf gepresteerd. Zo'n verhaaltje, daar heb ik het die 46 jaar voor gedaan.....
De Spaanse schrijfster Irene Vallejo schreef een boek over 'het boek'. Het is geen saaie opsomming van feitjes maar leest als een roman. Een 'ode aan het geschreven woord' staat er op de achterkaft. Ik laat me op mijn buitenterras in het voorjaarszonnetje heel graag door Irene Vallejo meenemen naar Alexandrië, Athene, Rome en vele andere plaatsen waar het boek en het lezen centraal heeft gestaan.
Voor de Coronatijd kon dat nog, 2 topmuzikanten met 1 microfoon.
Voor wie vergeten was hoe dat ging, kijk even naar Sheryl Crow en Eric Clapton: Living on Tulsa Time
Ook de stadswandelingen weer opgepakt, afgelopen zondagmorgen naar de Hofjes in de Jordaan, Amsterdam.
