Altena

In het Sauerlandse stadje Altena bezochten we vandaag het fraai gerestaureerde kasteel. In deze enorme burcht is in het begin van de 20e eeuw (1912) het verschijnsel 'jeugdherberg' ontstaan. Om de Duitse jeugd meer in de natuur te laten verblijven, te richten op wandelen en groepsactiviteiten als zingen, volksdansen en samen corveeën, werden goedkope overnachtingsmogelijkheden gebouwd. Dat werd een enorm succes! Jammer dat Hitler de jeugdherbergen ging gebruiken als politieke propaganda huizen en heropvoedingsverblijven. Na de Tweede Wereldoorlog ontstond een nieuwe bloeiperiode van de jeugdherberg, tot nu toe. De oorspronkelijke inrichting van de Jugend Herberge wordt hier in Slot Altena tentoongesteld en ik heb maar eens een strozak uitgeprobeerd.

Verder is het kasteel nu een leuk museum. In de kapel kwam ik een soort Jezus-op-Hobbelpaard tegen. Het werd in de Middeleeuwen gebruikt in de Palmpasenprocessie

En met behulp van Middeleeuwse voorwerpen worden  tientallen Duitse spreekwoorden en gezegden uitgelegd. Bijvoorbeeld deze originele 'kerfstok'

Ook bevindt zich in Altena een draadstaalmuseum. Na een bezoek ben je je bewust hoe belangrijk dat enorm sterke ijzer- koper- en staaldraad is in ons dagelijks leven. Overal kom je het tegen. In de omgeving van Altena is de vaardigheid van het ijzerdraaien ontstaan en wordt er dus een geheel en echt geen saai museum aan gewijd. Ook in het museum: de kleinste fiets ter wereld.....

Ludenscheid

Ter afsluiting van de voorjaarsvakantie zijn we enkele dagen in het Sauerland, in de stad Ludenscheid. Het hotel heeft volgens de folder het mooiste uitzicht over de Altstadt, maar vanwege de mist hebben we dat nog niet kunnen bewonderen. De stad heeft een fantastisch Saunadorp waar we met de plaatselijke 60 plussers prima gewellnest hebben. In het winkelcentrum had ik gisteren een gesprek met een journalist van de plaatselijke krant over de betekenis van 'vasten' in deze tijd. Ik heb hem uitgelegd dat ik bezig ben me voor te bereiden op een pelgrimstocht. En dat we proberen een beetje minder luxe te leven deze weken. Dat valt niet mee in een stad met zoveel bakkerijen en koffiehuizen. Morgen de krant lezen!

UPDATE: het is een leuk artikel geworden over de hedendaagse beleving van de vastentijd

Hallux Valgus

Wie zouden er in de 56 jaar dat ik hier rondloop wel eens mijn voeten aangeraakt hebben? Niet veel mensen denk ik. M'n moeder vroeger, Willy, de kinderen misschien.... en nu in korte tijd al meerdere mensen. Een vriendelijk meisje dat zich podoloog noemt, de pedicure bij mij in de straat. De reden is dat mijn grote teen teveel naar buiten gaat staan en als tegenreactie ontstaat er een soort knobbel onder de teen. Hallux Valgus heet dat verschijnsel. Het komt vooral bij vrouwen voor meldt wikipedia en is vaak genetisch bepaald. O, dat hebben wij ook, riepen de dochters al gisteren. Op internet las ik verder over allerlei enge operaties die mogelijk zijn en ook tientallen hulpmiddelen als spalkjes, bandages, pleisters en echte halluxvalgusbeschermers.... Ik ga in deze vakantieweek eerst maar eens op zoek naar betere schoenen of een extra zooltje. Er zullen dus vast nog meer deskundigen zich met mijn voeten gaan bezighouden de komende tijd. Ik moet daar wel erg aan wennen!

Kloosterhumor

Novice Maria ging binnen in het Klooster van de Grote Stilte.
De abdis zei: 'Waarde novice, dit is een stil klooster. U bent hier hartelijk welkom, zolang als je wilt, maar je mag niet spreken, enkel wanneer ik je hiertoe toestemming geef. '
Novice Maria leefde nu al 5 jaar in het klooster toen de abdis tegen haar zei : 'Zuster Maria je bent hier al 5 jaar. Je mag 2 woorden spreken.
Zuster Maria zei: 'Hard bed.'
'Het spijt me dat te horen', zei de abdis. 'We zullen zorgen dat je een beter bed krijgt.'
Na nog eens vijf jaar, werd zuster Maria weer opgeroepen door de leiding van het klooster.
'Je mag weer twee woorden zeggen, zuster.'
'Eten koud,' zei Zuster Maria.  En de abdis verzekerde haar dat het eten beter en warmer zou zijn in de toekomst.
Op haar 15e verjaardag in het klooster, werd ze opnieuw opgeroepen in haar kantoor. 'Je mag weer twee woorden zeggen vandaag.'
'Ik vertrek', zei zuster Maria.
'Dat is waarschijnlijk het beste', zei de abdis. 'Je hebt niets anders gedaan dan klagen sinds de dag dat je hier binnenkwam!'

Wierickedijk Goejanverwelle

IJs Mystiek

Het Midden Oosten staat in brand, de Grieken gaan eerdaags failliet, het kabinet broedt op drastische bezuinigingen, de laatste autofabriek van ons land gaat dicht. En Nederland maakt zich druk .... over de ijsdikte in Balk. Wanneer gaat de Elfstedentocht van start? In Trouw verschijnen artikelen waarin deze ijsdrukte religieuze en zelfs mystieke trekjes krijgt. Ik citeer: "Schaatsen is een kwestie van je overgeven en een oefening in vertrouwen'. Geloof dus. En  'Wie naar het ijs leert luisteren,  kan overleven'. Als Water een Bijbels symbool is van Dood maar ook een archetype van Nieuw Leven, wat is IJs dan wel niet? Mijn favoriete columnist  Ephimenco noteert vandaag dat het nadenken over de Tocht der Tochten bij hem leidt tot een religieuze ervaring en ziet de ijspegels aan zijn neus als de stigmata die daarbij horen....Prachtig toch? Dat kan alleen maar in Nederland.
Ik ben geen schaatser. Het rillerige gevoel van vroeger, toen ik op mijn Friese doorlopertjes aan mijn laarzen geklemd op het slootje van opa Uittenbroek wat rondkrabbelde, staat me nog erg bij. Het was weinig religieus. Later kon ik me wel wat profileren op het ijs door mee te doen met ijshockey op de vijver van Ome Willem. Ik had daar speciaal ronde schaatsen voor gekocht. Mijn vader maakte onbreekbare houten hockeysticks en de sjoelbakstenen deden het prima als puck. Toen ik eenmaal gewend geraakt was aan ronde schaatsen lukte het mij niet meer op rechte schaatsen te rijden, laat staan op klapschaatsen. En ik ben TE bang voor vallen. Redenen genoeg dus om deze religiositeit alleen als toeschouwer mee te maken. Ik ga wel kijken naar de Elfstedentocht op TV,  al is het maar om de mystieke teksten van lector Mart Smeets niet te hoeven missen.
UPDATE woensdagavond: afgelast......te dun ijs in Balk......

Winter In Affligem

Afgelopen zaterdag en zondag verbleef ik in het Pajottenland, in abdij Affligem. Bij min 15 en een kapotte kachel ervaar je weer eens hoe zwaar het leven in een klooster kan zijn. De komende weken zullen er besluiten worden genomen hoe de toekomst eruit gaat zien voor de abdij. Een spannende tijd voor de bewoners en voor de 'vrienden van'. Als teken van hoop heb ik potjes bloembollen meegenomen.....

De Duitse Belg Philippe heeft me een mooie gedeelte van het besneeuwde Pajottenland laten zien. Wat een prachtig landschap is dit, ook in de winter! Ik heb ook nog een flink stuk kunnen trainen voor m'n pelgrimstocht eind maart. De sponsoring begint lekker op gang te komen....

Nederland Knutselland

Hoewel ik een redelijk fanatiek TV kijker ben, zijn er weinig programma's waar ik voor thuis blijf of eerder voor thuis wil zijn. Nu loopt er wel weer een serie die ik niet graag mis: Nederland van Boven. Vanuit helikopters en ballonnen maakte de VPRO spectaculaire beelden die in verschillende verbanden een fraai beeld geven van ons kleine maar zo gestructureerde land. Het spreekwoord 'God maakte de wereld, maar Nederland hebben we zelf in elkaar geknutseld' wordt zichtbaar gemaakt vanuit het perspectief van de helikopterview. Wat jammer dat ik geen aardrijksundeles meer geef, want dan zou ik de boeken aan de kant mikken en deze beelden gaan gebruiken.
ga hier naar de website met afleveringen

Phil

Verleden week is Phil Bosmans overleden.
Ik heb jarenlang de boekjes van Phil in mijn tas gehad,  om op juiste momenten te kunnen inzetten. Bijvoorbeeld om een vergadering te openen of sluiten met een van zijn teksten. Of een toepasselijke spreuk van zijn hand over te nemen in een verslag of notitie. Van zijn boekje 'menslief ik hou van je ' zijn er honderdduizenden verkocht in 60 herdrukken. Later publiceerde hij 'bloemen van geluk... moet je zelf planten'.
Door de teksten van Phil Bosmans leerde  ik in de zeventiger jaren van de vorige eeuw dat je op een heel andere manier over geloof kunt praten en schrijven dan ik in mijn protestantse milieu gewend was. Het was een meer katholieke  en ook wel Vlaamse manier van denken. Geen dogma's, moralisme, leerstellingen en lastige tekstanalyses, maar gedachten over hoe je met elkaar om moet gaan, hoe je rentmeester kunt zijn voor de aarde, hoe je de menselijke maat in je werk kunt behouden. In onze tijd hebben schrijvers als Anselm Grun en, meer seculier,  'Loesje' de rol van Phil Bosmans overgenomen. In de tijd dat brieven schrijven nog een alledaagse vaardigheid was citeerde ik ook regelmatig uit teksten van Phil. En deze tekst hing jarenlang aan mijn prikbordje:  'Omdat de mens het ritme van de zee volgt'.

Sponsor-Pelgrimstocht

Over een maand start de 40 dagen tijd. Ik heb gisteren besloten dit jaar hier meer bewust iets mee te doen en heb me aangemeld voor de pelgrimstocht van Vastenactie. 4 dagen lopen in het Zuid-Limburgse landschap, overnachten in kloosters, onderweg tijd voor bezinning en ontmoeting. En geld inzamelen voor kleinschalige projecten in Afrika. Mijn verjaardag valt in dit wandelweekend, dus ik vraag alle familieleden om de cadeaus te storten in mijn vastenactie. En in die 40 dagen iets minder toetjes eten, levert ook zo een paar tientjes op.
Ik moet wel nu al starten met training om die 80-100 kilometer te halen.
Wil je me sponsoren? Mijn streefbedrag is 500 Euro

 

Radicaal Midden

Vandaag bezocht ik met nog 1699 leden het CDA nieuwjaarscongres in Maarssen. De accommodatie was prachtig: een serie oude fabriekshallen, nu als industrieel erfgoed omgebouwd tot een conferentieoord. Van de congressen die ik bezocht heb was deze het meest inspirerend. De sfeer kwam wat moeizaam op gang maar leidde tot een soort vroeg - voorjaarsgevoel. Vooral toen jonge politieke talenten uit de provincie en uit gemeentes uitlegden wat ze verstaan onder het CDA geluid dat gepresenteerd werd als radicaal en vanuit het midden. Radicaal staat voor duidelijke en gewortelde keuzes en midden staat voor midden in de samenleving. Ook  de voorzitter kan prima speechen. En er werd ook veel gelachen, al zie je dat niet in de media. Het langste applaus was voor een opmerking over de kleding van Beatrix in Oman. Maar Jan Kees de Jager kreeg ook een lang waarderingsapplaus. Verder kwamen er dit keer geen partijbobo's aan het woord. Het ging om de herbronning en -nog- niet over personen.  Het congres had een groot taal-, emotie- en dominee-gehalte (Peetoom, Geel). Als de nieuwjaarsborrel verwerkt is moeten we weer verder richting de ratio.

Zeilmeisje

Vandaag komt  zeilmeisje Laura Dekker aan op Sint Maarten. Daarmee eindigt haar veelbesproken zeiltocht om de wereld. Iedereen heeft zich hier vorig jaar zo'n beetje mee bemoeid. Mag zo'n jong meisje alleen zo'n tocht gaan ondernemen? Ze was toen ze startte 15 of 16. De kinderbescherming, de politiek, de onderwijsinspectie en alle media hebben zich wekenlang op de familie Dekker gestort. Ik had er een nogal genuanceerde mening over en dat kwam omdat ik in het eerste jaar waarin ik les gaf Laura's vader in de klas had. Het lukte me alleen maar om Dicky aan het lezen of rekenen te krijgen als ik hem beloofde dat hij daarna een zeilbootje mocht tekenen. En op de handenarbeidmiddag ontstonden op Dickies tafel de mooiste werkstukken, altijd bootjes. Ook Dick is al op jonge leeftijd gestopt met zijn schoolcarrière en is gaan varen. Hij kreeg zelfs een column in onze Woerdense Courant om zijn avonturen aan ons door te geven. Kortom, 'de appel valt niet ver van de boom'. Wel fijn natuurlijk dat Laura niet door Somalische piraten of hongerige haaien ontdekt is.....

Vorden

Vandaag vierden we 50ste verjaardag van schoonzus Heidi in Vorden:

Hymnologie

artikel geschreven voor ons kerkblad

Hymnologie 3

‘Muziek heeft een heilzame werking op iedereen’ en ‘God maakte in de Schepping eerst de muziek, daarna de mens’. Zomaar 2 inspirerende uitspraken van kerkmusicus Dr. Arie Eikelboom, tijdens zijn derde lezing in Woerden over het kerklied, 9 januari. In de goed gevulde Lutherse kerk gaf Arie zijn inleiding dit keer over de ‘liedjes’ van Maarten Luther. De ideeën die ik in het begin noteerde zijn dan ook van Luther. Hij heeft zelf veel liederen gecomponeerd, waarvan een aantal in ons Liedboek is opgenomen. Luther had als belangrijk doel van zijn lied schrijverij de kerkbezoeker te laten participeren in de kerkdienst. Liturgie moest een actieve daad van belijden zijn voor alle aanwezigen. Luther had met zijn muziek ook een didactisch doel: hij wilde in zijn liederen de kern van zijn theologie duidelijk uitleggen en couplet-liederen, op rijm, zijn een goede manier om iets te kunnen onthouden. Daarom schreef hij ook meerdere gezangen voor kinderen. Op zijn eigen manier, met naast grote kennis ook veel humor, vertelde Arie Eikelboom hoe Luther zijn composities gemaakt heeft, rijmschema´s bedacht, bepaalde ritmes opnam. Hij bewerkte oude Gregoriaanse stukken en antifonen, maar schreef ook veel nieuwe melodieën.

Door de achtergrond van een aantal liederen te weten krijgen ze een heel andere lading. Zo schreef Luther zijn beroemde ´een vaste burcht´ niet als een strijdlied, maar als een troostlied ten tijde van een pestepidemie. En lied 310 uit ons liedboek werd door Luther als een kindergebed gecomponeerd toen de Turken oprukten richting Wenen…. Arie liet ons vaak zingen, om te kunnen ervaren hoe mooi de melodie past bij de tekst.

In de tijd van Luther was tijd niet belangrijk. Muziek maken en beluisteren bracht je dichter bij de Hemelse situatie en dan kijk je niet op de klok. Wij, in onze tijd, stoppen zo´n leuke lezing wel weer om 22 uur. Arie liet ons weten nog veel meer te zeggen te hebben….Volgend jaar???

Winterloop

Vandaag met ruim 2500 deelnemers aan de Florijn bosloop meegedaan in Woudenberg. Met Erica en Frans hebben we hier Woerden en Runnersclub vertegenwoordigd. De tijd op deze 10 kilometer door landgoed De Treek was niet geweldig, 1.03.22, maar ik kwam relaxt dus tevreden binnen.

'Vroeger' gingen we wel met 30 of 40 leden van de hardloopclub hier van start. Maar ja dat was vroeger. Toen was de erwtensoep nog gratis. En moest je zelf je tijd zo’n beetje onthouden. Nu lopen we met een milieubelastende weggooichip. De methode van een stukje plastic in je veter gestrikt werkt toch ook goed ? Nu we als club lid zijn van de Atletiekunie  moeten we daar eens wat van zeggen, die onnodige verspilling.

Afijn, de kerstvakantie is echt afgelopen, 't wordt tijd om weer eens aan het werk te gaan!

Groene Bedstee

De Driekoningen Winterwandeling maakten we vandaag door een oud kloosterlandgoed net achter Ede: Mariendaal. Neef Jaap weet hier de weg. Tot de 16e eeuw stond hier een Augustijnenklooster waarvan nu alleen een paar grafzerken over zijn. Een wordt er gebruikt als picknicktafel, wel een mooi voorbeeld van recycling. In het bijna Sauerland aandoende landschap bevinden zich afwisselende bossen, sprengen, droogdalen, archeologische grafheuvels, een kapel en een 650 meter lange Berceau, een 'poortgang' gevormd door beukestruiken. Adelijke dames liepen hier tot zo'n 100 jaar geleden  hun rondjes om maar niet bruin te hoeven worden. Een bruine huid was een teken van armoede. Deze loofgang wordt de Groene Bedstee genoemd. In de winter is die bruin maar ook prachtig passend in het landschap.

Bij de schaapkooi maakte ik een foto die ook mooi gepast had bij onze nieuwjaarswens van dit jaar: het Leven is als een Regenboog. Je hebt Buien en Zonneschijn nodig om het Kleur te geven.

Laacher See

2012 zal een jaar worden met een hoog 'einde der tijden' gehalte. De Maya kalender loopt ten einde, Nostradamus wordt geciteerd en er lopen nogal wat duistere sekteleiders rond met apokalyptische visies. De zon zal over-actief worden, de as van de aardbol zal draaien, asteroiden gaan op aarde vallen....
Europa zit sowieso al in een dip vanwege de Eurocrisis en dan is er een grote voedingsbodem voor dit soort nieuws. Deze week kwam daar ook het Borrelende Water in de Laacher See bij. Onder dit meer in Duitsland bevindt zich een enorme,  slapende vulkaan die 12.900 jaar geleden voor het laatst is uitgebarsten. En ja om de 12.000 jaar is die tot nu toe actief geworden dus het wordt wel weer eens tijd. En nu dus Borrels in het Laacher Seewater, ik heb ze al in diverse Youtube filmpjes gezien. Vorig jaar stond in het kerstnummer van Elsevier een artikel over de grootste bedreigingen voor  Europa en deze slapende vulkaan stond er toen ook al bij. Als die uitbarst dan is de ramp voor heel West Europa niet te overzien!
In 2008 heb ik met Willy nog langs de oever van deze grootse bedreiging gewandeld . We waren toen op bezoek in Abdij Maria Laach, een prachtig Benedictijns  klooster aan de liefelijke oever van deze boosaardige krater. In de tuin van het klooster staat een  engel, misschien wel een beschermengel voor het klooster, voor het geval dat de krater actief wordt. Maar dan werkt-ie waarschijnlijk ook wel voor de rest van West Europa. In het klooster heb ik toen foto's gemaakt van de beeldjes die een van de monniken maakte van Benedictus. Die grote oren zijn bewust zo geboetseerd: in de regel van Benedictus is goed luisteren (Obedientia) een basale grondhouding voor elke leidinggevende. Het eerste woord van de Benedictijnse regels is : Luister!

Ik weet  dat in 2008 de Laacher See ook al borrelde, dus ik maak me nog maar niet al te ongerust. Maar als ik achter Arnhem enorme rookpluimen en aswolken zie verschijnen is het toch wel verstandig ramen en deuren dicht te houden. En te hopen dat dan niet alleen die vulkaan werkt, maar ook die Engel.

NAH

Vandaag bezocht ik mijn neef en leeftijdgenoot. Hij woont in een zorgcentrum. Leven met NAH - een niet aangeboren hersenafwijking- wordt een heel concreet verschijnsel als ik bij hem op bezoek ga. Om het gesprek op gang te houden neem ik mijn laptop mee met oude familiefoto' s. En dit keer ook een CD met opnames van een lezing die hij 10 jaar geleden hield en stukken uit een concert dat hij toen gaf. Hij was erg onder de indruk van deze opnames. De door hem zelf geschreven en uitgevoerde muziek activeerde op een wonderlijke manier zijn zo beschadigde hersencellen. Ik was toevallig aan deze opnames gekomen, of bestaat toeval niet altijd? NAH zit  niet in je genen, het overkomt je. Na zo'n bezoek ervaar ik nog meer het wonder als alles in je bovenkamer goed functioneert.  En hoe je leven in  een paar minuten volslagen kan veranderen. Ik ga proberen me aan mijn voornemen te houden vaker op bezoek te gaan.

Hoenkoop

Tussen Vlist en Hoenkoop is onlangs een nieuw fietspad geopend. Het maakt de fietstocht vanuit Woerden naar de familie in Vlist zeker 10 minuten korter. En je kunt hier een prachtig beeld krijgen van dit ongerepte stukje Groene Hart. In  dit gebied zelfs geen horizonvervuiling door spoor- of snelwegen, windmolens of landbouwsilo's. Alleen het klooster van Haastrecht en de kerk van Polsbroek zijn zichtbaar en passen wonderwel in dit landschap. De 'achterkaai' die natuurlijk ook door dit landschap loopt zal nog opengesteld en verhard worden, voor de wandelaars....

Moeten we er nu blij mee zijn, met dit soort openstellingen, of is het beter dit gebied en z'n weidevogels en muskusratten met rust te laten? We hebben er flink over gediscussieerd tijdens de Kerstmiddagwandeling, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Als er bij de boezemmeertjes maar geen snackkar geplaatst wordt komende zomer!

Kerstezel

Vanmorgen in de file hoorde ik weer eens dat leuke kerstlied van Harrie Jekkers,' de Kerstezel'. Het doet me altijd weer denken aan de vele kerstspelen en kerstmusicals die ik mocht opvoeren met de leerlingen van de Bernhardschool en later de Willem Alexanderschool in Woerden. Na veel jaren werd ik er wel wat zat van, elke december weer dat gedoe met die stal en herders en ik was altijd de kribbe kwijt van het jaar daarvoor. In een melige bui heb ik toen een alternatief kerstpel geschreven waarin Jozef de stal uit komt rennen en roept 'Hoera het is een Dochter'. De collega's vonden dit soort humor maar niks. Tsja, toen werd het tijd om te stoppen als Kerstspelspeler. Maar dit lied blijft erg leuk:

Linschoten

Dit jaar werd de Linschotenloop niet afgelast, zoals vorig jaar en konden we weer met velen door het mooie Cattenbroek lopen. Dit jaar moest ik natuurlijk wel zoon Jan Willem voor blijven die voor het eerst meeliep. Dat lukte maar net. Ook een leerling die ik begeleid, Richard, was de uitdaging aangegaan om mij eruit te lopen. Hij finishte zo'n 10 minuten eerder..... 'Je wordt ouder papa, geef het maar toe '. Maar het was een mooie dag en ik haalde de afstand nog steeds binnen het uur (57.54). Met dank aan de trouwe supporters Willy, Johanneke en Bash

Stekeltrekker

Nu de kerstvakantie eraan zit te komen ben ik m'n stapel boeken op het nachtkastje aan het uitbreiden. Er ligt al een aantal boeken van de in Woerden geboren schrijver Herman de Man. Bijzondere verhalen van deze Joodse man die vooral in het strenge Benschop heeft gewoond en als decor mijn geboortestreek koos:  het gebied rond Oudewater, IJsselstein, langs de Lek, de Vlist, Lopikerwaard. De Man heeft een heel eigen soort dialect in deze boeken en dat lijkt inderdaad op het taaltje dat Ome Willem Uittenbroek sprak. Hij schreef vooral over het strenge  Calvinistische milieu van de Rijn-,  Lek- en Hollandse IJsselstreek en de grote sociale verschillen tussen de rijke boerenstand en de landarbeiders.

Zijn boek 'Heilig Pietje de Booij' ben ik kwijt geraakt. Ik heb het vast uitgeleend en nooit meer terug gezien. Het bijzondere aan het boek is dat de onnozele Pietje als stekeltrekker werkt in de Lange Ruige Weide, het gebied waar familie Uittenbroek vandaan komt. Mijn vader is ook als stekeltrekker begonnen in dit gebied. Het apparaat dat hij gebruikte, een soort grote houten schaar ligt nog in mijn schuurtje. Deze week zag ik het boek staan op Marktplaats. Voor 2 euro stuurt een aardige man uit Kerkrade het op en ik kan er de donkere dagen rond kerst vast wel  mee doorkomen.

Wat staat de Tijd haar Goed

Het Sint feest begint een ritueel te worden: al vroeg in de zondagmiddag gaan we een maaltijd klaar maken. Dit keer  Chinees-achtig. Eigenlijk heb ik dan een ronde tafel nodig zoals we dat in China meemaakten. Met een ronddraaiende schijf in het midden, waarop van alles staat en natuurlijk probeer je het allemaal uit. Zonder die ronddraaiende tafel lukte het ook wel om lekker te eten. De maaltijd eindigt met Mona toetjes, die ook allemaal opgaan, hoeveel we er ook neerzetten. De gedichten en surprises waren weer groots en ik kreeg van Sint een verzamel CD van Marco Borsato om lekker hard te kunnen draaien in de auto. Met poëtische teksten als 'ik heb met m'n ogen dicht naar jou gekeken' en 'wat is ze mooi, wat staat de tijd haar goed'. Kijk, daar kun je mee aankomen als je een wat oudere dame feliciteert met haar verjaardag 'wat staat de tijd je goed....'! Ik heb het dus helaas niet zelf bedacht.

Advent

Advent begon voor Willy en mij in Brugge. Ik was daar met een jaarlijkse PKN groep in het Karmelietenklooster. Het was weer een erg geslaagd weekend. Nieuw in het programma was een bezoek aan de grote bibliotheek van het klooster, een indrukwekkende verzameling. Pater Josef heeft ons rondgeleid. In de bieb staat een beeld van Maria die haar Zoon lezen leert, dat zouden we vaker moeten afbeelden in plaats van die kribbe en de herdertjes.....

Ook Pater Jan verraste ons weer met een lezing, dit keer over het mystieke Godsbesef van de Karmelieten. En Pater Johannes verving de herstellende Pater Hugo. Zo heb ik naast een aantal Woerdenaren ook enkele paters beter leren kennen. Stadsgids Roos liet ons  weer de mooie plekjes van Brugge zien. In dit weekend heeft Woerdenaar Joop van Drie uitgebreid verteld over zijn hobby:  iconen schilderen. Hij had er ook een aantal prachtige meegenomen. Kortom een cultureel en spiritueel weekend in een nog steeds onverwachte verrassingen biedende stad.

de krypte onder de Heilig Bloed Kapel

Vilde Kathske

Vanavond bezocht ik een voorstelling van "Vilde Kathske', Joods verteltheater. Zij speelden  in De Dam in  Woerden hun programma 'de Smaak van het Paradijs'.  Mooi, zo'n avond melancholieke klezmer muziek en een met passie gespeeld verhaal met diepe en tegelijk grappige inhoud. We hebben dit als commissie Kerk en Israël georganiseerd en het is fijn als er dan een zaal vol op zo'n programma afkomt!

Tjeu

Gisteren, zondag 20 november, was ik op een studiedag van het ISVW  - ik noem het de filosofieschool - in Leusden.

Theoloog Tjeu van de Berk gaf daar een hoorcollege van 10 - 16 uur. Hoe kan iemand een grote groep zo lang boeien, al was er ook voldoende tijd voor koffie en lekker lunchen?  Dat kwam omdat hij iets te zeggen had. Het boek dat Van de Berk onlangs publiceerde heet: 'het Oude Egypte, bakermat van het jonge Christendom'. Op de voorkaft zie je een  uit Egypte meegenomen Obelix met daarop een door de Pausen bedachte aanvulling: een kruis. De foto is illustratief voor het gedachtegoed in het boek: de grote Waarheden, de dogma's van het Christendom zijn ontstaan in de  Nijldelta, in de smeltkroes van het gnostieke Egyptische Alexandrie. Van de Berk legt in talloze voorbeelden uit hoe de symboliek uit de Bijbel al eeuwen eerder bekend was bij de Egyptenaren. Sinds we het Egyptische schrift kunnen lezen, N.B. nog maar sinds 1822, weten we wat er op al die obelixen, tempelversieringen, papyrusresten en andere kunstschatten wordt uitgebeeld. En heel veel moet nog vertaald worden. Het zijn verhalen over het thema:  maagdelijke geboorte, het thema van de drie - ene God,  het verhaal van een God die mens wordt en sterft, afdaalt in de onderwereld en na  3 dagen verrijst. En vele andere frappante overeenkomsten tussen de Egyptische mythologie en de Christelijke theologie. Na een jarenlange studie, ook ter plaatse in het Nijldal, weet Tjeu vd Berk zijn toehoorders te boeien met de mythe van Isis en Osiris, de wonderlijke geboorte van Horus, de viering van 25 december (zonne feest) , de viering van de opstanding (maanfeest), de symboliek van de 3 dagen, de Egyptische scheppingsverhalen, de Triniteit van Amon (vader,hemel), Pta (aarde,zoon)  en Ra (de Adem, Pneuma, Spiritus).  Maar ook weet hij uit te leggen hoe deze beelden in religies vaak onbewust werken door te wijzen op de diepere lagen,  de archetypen (Jung) die hieraan ten grondslag liggen. 'Dit soort beelden hingen in de lucht in de smeltkroes Alexandrie in de eerste eeuwen en de (Roomse) kerkvaders hebben het opgesnoven'.

Sinds gisteren is mij meer duidelijk geworden dat het Christendom niet alleen gebaseerd is op het Joodse en Hellenistische denken, maar ook sterk beinvloed is door  de denkbeelden / archetypen die zo kenmerkend zijn voor de Egyptische religieuze uitingen.
In de kerstvakantie het boek lezen......

Bijbelkoek

Maak eens iets anders dan Appeltaart of Oma Cake: Bijbelkoek!

Ingrediënten:
Zoek in de bijbel. Vooral de NBG en Statenvertaling geven de beste koek! Men neme:
150 gram Richteren 5:25
100 gram Richteren 14:14
3x Jeremia 17:11

350 gram 1 Koningen 4:22

1 kopje Richteren 4: 19b

2 lepels 1 Samuel 14:25

naar smaak Leviticus 2:13
naar smaak 2 Kronieken 9:9
100 gram 1 Samuel 30:12
100 gram Nahum 3:12
50 gram Numeri 17:8
3x Hooglied 2:3 appels
Hoe maken we de bijbelkoek?
- Roer Richteren 5:25 en Richteren 14:14 goed door elkaar
- Klop 3x Jeremia 17:11 erdoor
- Voeg vervolgens 1 Koningen 4:22 erbij en maak met behulp van Richteren 4:19b van het geheel een glad beslag
- Meng 1 Samuel 14 vers 25 en 1 Samuel 30 vers 12 erdoor
- Snijd Nahum 3:12 en Numeri 17:8 en Hooglied 2:3 in kleine stukjes roer daarna alles door elkaar
- Roer er een klein beetje Leviticus 2 vers 13 en 2 Kronieken 9 vers 9 door
- Bak de koek in een voorverwarmde oven op 175 gr. Celsius in ongeveer 60 minuten goudbruin.
Het nuttigen kan daarna beginnen, indien gewenst met Jeremia 35:5b….

Kanis en Radio Utrecht

Mijn werk bestaat er voor een gedeelte uit dat ik MBO leerlingen begeleid op hun leerbedrijf. Zo was ik vandaag onderweg naar een biologische boerderij achter Kamerik. Vanwege het extreem zachte weer deed ik dat op de fiets tussen de 'legakkers' door, via de Meije en de  Hollandse Kade. Legakkers zijn hier ontstaan omdat het veen / turf werd afgegraven en op eilandjes te drogen werd gelegd.
Hoe mooi reizen  in het buitenland ook is, het kan niet op tegen een novemberfietstocht naar Kanis!

Ik vind het leuk en nuttig om over mijn werk te praten, ik deed dat deze week bij Radio Utrecht voor de rubriek Utrecht Sociaal.

Euro en Mauro

De waan van de dag wordt beheerst door Mauro, een jonge asielzoeker, wiens situatie in het nieuws is gekomen en nu door allerlei media, liedjesschrijvers, cabaretiers, blogspots,  emo-tv-programma's en politieke spelletjes gekaapt is. Dit had natuurlijk netjes  achter de schermen opgelost moeten worden en niet in onze gretige media-cratie. Laat staan op het CDA congres of in de Tweede Kamer.
En de Euro. Vandaag de aankondiging dat Griekenland een referendum wil gaan houden over het met zoveel moeite ontworpen reddingsplan. Ik ben zwaar tegen referenda; ik heb geleerd van Plato dat teveel democratie de slechtste regeringsvorm is. We kiezen niet voor niets elke 4 jaar deskundige landgenoten om voor de gewone mens niet te begrijpen problematiek op te lossen. Eens liet ik mij ontvallen dat je het kiesrecht zou moeten verbinden aan intelligentiegegevens. 't Was een grapje hoor...! Maar Plato durfde dat wel te beweren: politiek kan alleen maar uitgevoerd worden door de grote denkers, de filosofen, die zich niet laten leiden door de waan van de dag. En hij kwam ook uit Griekenland.

Koeiemart

Vanaf 1410 wordt in Woerden een grote jaarmarkt gehouden, eind oktober. Graaf Jan van Beieren heeft 'ons' daar destijds toestemming voor gegeven en we doen dat elk jaar met kermis, kramen en koeien. Morgen staat dat te gebeuren. En vanavond start de 'nacht van woerden' met o.a. een wielerkoers in het donker. Vroeger was het de enige dag in het jaar waarop m'n vader een middag vrij nam. Hij ging dan alleen op z'n Solex naar de stad - wij waren 's morgens al geweest met moeder - en kocht een nieuwe pet en at een broodje haring. Zowel vanavond als morgen staat m'n agenda vol voor het werk, maar  het moet toch wel lukken nog iets van de bijzondere sfeer mee te pikken, al is het maar door het verplicht eten van poffertjes en erwtensoep.

Pier

Ter afsluiting van het fietsseizoen  maakten we dit weekend tochten door 2 geliefde gebieden. Gisteren Sluipwijk en vandaag Meijendel. Het was zowaar nog strandweer vandaag en dat op 23 oktober!

De Dorpskerk

Artikel geschreven voor een herinneringsboek:

Als ik door de filegevoeligheid langzaam over de A12 rijd en ter hoogte van Waarder ben, zie ik zo’n klein puntje boven het dorp uit steken: de Gereformeerde Dorpskerk.

Ik heb goede herinneringen aan dit gebouw. Een aantal ‘scharniermomenten‘ in mijn leven vonden hier plaats. Ik ben er gedoopt, getrouwd, m’n ouders werden vanuit dit gebouw begraven. Ik heb hier honderden preken aangehoord, tientallen catechisatiegesprekken gevoerd en duizenden liederen gezongen. Ik mocht hier om te oefenen het orgel bespelen. En ben clubleider en CJV voorzitter geweest. Ook mocht ik me nog eens verantwoorden bij de kerkenraad omdat we als jongeren een protestactie gestart waren tegen Zuidafrikaanse sinaasappels. En de plaatselijke groenteboer was daar niet zo blij mee. Een andere keer mocht ik in de kerkenraad uitleggen waarom we de jaarvergadering van de CJV niet met gebed begonnen waren. Het leek mij niet zo gepast omdat we een nogal woest toneelstuk gingen uitvoeren. Het leverde toch een goed gesprek op. Ik kon wel een potje breken bij de kerkenraad, want bij een van de CJV feesten achter de kerk hadden we ontdekt dat er een kraantje was gaan lekken, waardoor we de kerk gered hebben van een grote overstroming. Dat het feest weer eens veel te laat eindigde was toen niet zo belangrijk meer.

Met de verschillende predikanten kon ik goed opschieten. Al was ik het natuurlijk niet met hen eens. Want dat was de basale grondhouding van jongeren in de 70 ‘er jaren van de vorige eeuw. In Waarder was altijd ruimte voor gedachtewisseling. En de predikant ging mee, toen ik voor de CJV een uitstapje organiseerde naar de net uitgekomen Jesus Christ Superstar. En hij zette z’n handtekening als we actie voerden tegen de kernwapens. Weg uit de wereld die dingen, om te beginnen uit Waarder. Over kernwapens gesproken. Ik herinner me nog goed hoe meneer Dirk H., als clubleider, op de jongensclub de werking van een atoombom uitlegde. Simpel, alsof hij ze zelf in elkaar knutselde in z’n schuurtje….

De familie Uittenbroek had een vaste plaats, zo’n beetje op de 5e bank van voren. Mijn vader hield van op tijd komen. Hij was na de koster de tweede man die bij de kerk in Waarder aankwam. We gingen fietsen uit Driebruggen want lopen was net te ver. Mijn moeder kwam later met de zussen. Ik had als eretaak gekregen naast Tante Willempje van Zwieten te zitten en haar op tijd van bril te doen wisselen. En voor haar de psalmen en bijbelteksten op tijd op te zoeken. Als beloning kreeg ik veel pepermunt die smaakte naar 4711. Omdat Tante 2 keer ter kerke ging zat ik er ook meestal 2 keer. M’n vader was diaken en moest collecteren, ‘zaklopen’ noemden we dat. Ik voelde me vaak prettig eenzaam in die bank, alleen met Tante. Je voelde je echt alleen op de wereld bij het avondmaal, iedereen ging naar voren en jij bleef als kind - kijkend naar het mysterie – alleen achter.
Na afloop goot vader als dienstdoend diaken de overgebleven wijn met een speciaal aangeschaft trechtertje weer terug in de flessen. En nam ik het overgebleven brood mee voor onze kippen. Het mysterieuze was dan weer alledaags geworden.
Een hoogtepunt in mijn kerkelijke belevenissen was, als er een vogel in de kerk zat. Die bleef je de hele dienst angstvallig volgen, want duivenpoep op je Zondagse pak, dat gunde je niemand. Toen een gastpredikant paniekerig z’n bril zocht, voelde je de spanning stijgen in de kerk. Gelukkig durfde er iemand te roepen ‘dominee, hij zit op uw voorhoofd’. Als kind was ik zwaar onder de indruk dat iemand dat zomaar durfde te roepen en dat God dat toeliet in zijn huis.
Bij een van de grote verbouwingen heb ik als vrijwilliger nog geholpen met de sloop van de preekstoel. Ook hebben we toen de bank- met- brandvlek weggehaald waar een van de vroegere kosters z’n sigaar langzaam op liet uitgaan. Als kind dacht ik dat het een soort brandoffer was, dat rookslingertje voor in de kerk.
Waar veel van mijn leeftijdgenoten afstand hebben genomen van de kerk en daar met allerlei vormen van negativiteit op terugkijken heb ik dat beslist niet. Kerkgang hoorde bij mijn leven en gaf structuur aan de zondag. En ja, er was verder niets te beleven in het dorp, dus naar de kerk gaan was voor mij een welkome tijdsbesteding.
In mijn visie is de mens een religieus wezen en zal er altijd behoefte blijven aan spirituele plekken van samenkomst als kerken, kloosters, tempels en moskeeën. Moge de Gereformeerde kerk van Waarder nog lang een bewijs blijven van deze stelling.

Himmerod

Het weekend stond in het teken van Abtei Himmerod in de Duitse Eifel , waar ik met een groep van 14 leuke en boeiende mensen geweest ben. Hoewel de start spannend was - ik had geen reactie gekregen op mijn email 'we komen eraan'...- was het een relaxt weekend. Himmerod is eigenlijk een spiritueel dorpje met wandelaars, kerkgangers, rustzoekers, een vol gastenhuis, een boekhandel, restaurant, museum en dat allemaal in een prachtige omgeving.  We hebben de dagen gevuld met kloosteractiviteiten als: meditatieve momenten, gesprek, creativiteit, wandelingen en lekker eten. Door het fantastische weer was de klimtocht door de wijngaarden en aansluitende boottocht op de Moezel een meer dan zomerse activiteit.

Het is spannend of Himmerod in deze vorm kan blijven bestaan. Er wordt deze maand nog een besluit over genomen. De groep broeders is te klein geworden om het een Abtei te blijven noemen. De leider, Bruder Stephan spoedt zich voort tussen kerk, gastenhuis, kapel, keuken en ondertussen heeft hij ook nog tijd om mensen te spreken, grapjes te maken met de kinderen die hier ook volop zijn. En Wallnusse te rapen voor het oogstfeest....en dat als 77 jarige! Het zou toch erg jammer zijn als zo'n levendige plek geen toekomstperspectief meer krijgt. Voor een eventueel volgend bezoek heb ik al een wandelgids gevonden, Frau Hannelore, een van de vele vrijwilligers die hier een  zinvolle weekend en vakantiebestemming heeft gevonden! En Sebastian, ook een vrijwilliger, wil ons wel weer een rondleiding geven.....

update 7-10: vandaag het bericht ontvangen dat de abdij voorlopig voor een jaar gered is, dan wordt opnieuw bekeken hoe de economische  situatie is. Een extra reden om er weer eens naar toe te gaan.