Maria

Enige jaren geleden fietsten Willy en ik door Wijk bij Duurstede. In een galerie zag ik een Maria beeld staan, prachtig, ze leek precies op de 'Maria van de Lourdes-grot' in Affligem. Kopen? Willy had nog wel wat bedenkingen 'waar zetten we dat beeld neer' en op de fiets meenemen was geen optie. Later had ik er toch wel spijt van, dat ik niet ben teruggegaan.

Vorige week liep ik weer door Wijk bij Duurstede, omdat ik hier een paar schoolklussen doe. En wat zie ik daar staan? Ja hoor, 'ze' stond er nog. 'Ze heeft op mij gewacht' schoot het door mij heen..... Vanmorgen heb ik het beeld opgehaald en ben nu een mooi plekje aan het creëren.
In mijn geliefde Brugge staan honderden Maria's, in tuinen en nissen, aan de gevels. Gids Roos wijst er tientallen aan als we rondwandelen. Hoewel Mariaverering iets mystieks is voor mij, maakt het avondlied van monniken of monialen, richting Maria, in zo'n halfduister klooster, altijd veel indruk. En als mensen troost kunnen vinden bij een beeld, een beeltenis of een icoon, heb ik daar ontzag en respect voor. Maria is een mooi aanvullend element in ons verder nog zo mannelijke beeld van het Goddelijke.
'Je maakt er toch geen klooster van he' zeiden mijn kinderen, toen ik deze aankoop zondag onder het eten aankondigde. Er wordt op me  gelet.....
Mei maand-Maria maand. En het mooiste Maria lied blijft deze, van Giulio Caccini. Neem er even de tijd voor.

Rehoboth

41 jaar geleden namen we,  na de diplomering, met weemoed afscheid van de Pedagogische Academie Rehoboth in Utrecht. Vandaag sprak ik, na zoveel jaren, oud klas genoten Didi, Henk en Hans in Utrecht. We hebben een mooie tijd gehad daar aan de Koningsbergerstraat. Voor de mannen ging de wereld open. Rehoboth, 'de Heer geeft ons ruimte' namen wij heel letterlijk. Didi kwam uit de GroteStad, durfde al haar woordje te doen en nam ons mee naar De Turk en café De Bontekoe. We gingen naar het klooster en Taizé en probeerden de school om te turnen. En we hebben ontzettend gelachen, toen en nu. Maar ook veel geleerd. Theoretisch en  in onze eigen persoonlijkheidsontwikkeling. De mensvakken, theologie, filosofie, cultuur, maatschappijleer, zelf nadenken, je mening vormen, het kwam allemaal langs en we zogen het op als sponzen. 'Zelfverantwoordelijke Zelfbepaling' was toen het pedagogische toverwoord. En misschien zijn wij daar wel 4 duidelijke voorbeelden van. We ontwikkelden een eigen 70er jaren jargon met gevleugelde uitspraken als 'doen we nog iets of trouwen we eerst'. De rest van de klas begreep er niet veel van....
Vandaag hebben we de vele verhalen, die nog zo letterlijk op ons netvlies staan, opgehaald. En we hebben ook gedeeld wat we de afgelopen decennia allemaal gedaan hebben. De goede en minder goede tijden en ervaringen. Over een half jaar praten we verder, dan in Winterswijk.

Marius van Dokkum

Mijn moeder wist vrijwel alle verjaardagen van de inwoners van mijn geboortedorp Driebruggen uit haar hoofd. Willy wist alle verjaardagen van onze beide families. Ik constateer nu dat ik daar heel slecht in ben en ik vergeet nu voortdurend om iemand een kaartje te sturen, te mailen of  te bezoeken.
Daarom kocht ik vandaag een verjaardagskalender.
Een met schilderijen van misschien wel de grappigste schilder die ik ken: Marius van Dokkum. Zijn familieportretjes zijn prachtig, zoals het echtpaar bij de computer.....

Maar ook zijn kerktaferelen vind ik aandoenlijk, zoals 'dansje in de kerk':

Marius van Dokkum (1957) is ook de schrijver en illustrator van de OPA JAN boeken. Ja, die vind ik natuurlijk ook geweldig. Deze kreeg ik van de kleinkinderen. Meteen een oproep aan opa Jan om deze zomer weer eens op vakantie te gaan....

bron: www.mariusvandokkum.nl

24 uur_2

Een indrukwekkende start vanavond van de 24 uur van Woerden. (wat is het ook al weer?)
Met honderden mensen op en langs de route en evenveel beschreven kaarsen.
Ter herinnering of ter bemoediging.
Willy werd op meerdere kaarsen genoemd.
Heel goed dat dit soort nieuwe en eigentijdse rituelen ontstaat.
Een Woerdense Processie - nieuwe stijl.

UPDATE: de opbrengst van de actie is ruim 85.000 Euro!

klik hier naar een bijzonder filmpje dat de school gemaakt heeft van deze actie

Schrijven Is Schrappen

Met weinig woorden veel zeggen, dat is knap.
Bij het schrijven van deze blogstukjes vraag ik me altijd af: kan het korter en strakker, zonder dat de essentie verloren gaat? Ik citeer graag Blaise Pascal - inderdaad de filosoof van de Pensees- 'ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd voor een korte'.
In onze tijd van doorgeslagen bureaucratie is veel schrijven en hoe langer = hoe beter rapporteren de grote trend. Inktschijterij is het vaak. Daar gaat een van mijn volgende blogs over, omdat het winnende boek van de filosofiemaand over dit onderwerp gaat (link) en nu op mijn nachtkastje ligt om snel gelezen te worden. Een mooi voorbeeld van strak schrijven? De reclame van de Peijnenburg koek. Een verhaal in 3 woorden: Hoj, Verloren, Afgelast.

Familiedag 2016

Op onze jaarlijkse Familie-Uittenbroek-Dag stonden dit jaar de kleintjes centraal, variërend van 7 tot 0 jaar. Volgend jaar is boerderij Nooitgedacht in Waarder niet meer beschikbaar voor dit doel...we zoeken een nieuwe locatie!

PinksterStenen

'Zet maar een Steen uit Oostenrijk op mijn graf' had Willy eens gezegd, toen we het er, jaren geleden al, over hadden tijdens het avondeten. Ik heb haar wensen genoteerd achter in de bijbel. Mijn eigen wensen en die van de kinderen er ook bij geschreven.

Ik raad iedereen aan dit onderwerp zo nu en dan aan de orde te stellen. Het helpt je -als het eenmaal zover gekomen is- als nabestaande(n) om over zo'n gedenkplaatsje na te denken en er vorm aan te geven. Van onze vele  bergwandelingen hebben we jarenlang Stenen meegenomen. Willy droeg ze meestal in haar rugzak, omdat zij de beste conditie had van ons twee. De stenen lagen in ons rotstuintje aan de Polderbaan en na onze verhuizing nu al jarenlang op het dak van het schuurtje. Vandaag ben ik begonnen om ze te verplaatsen naar de Meeuwenlaan.

 

Mijn Pinksteractiviteit.

 

 

Onze vriendin Christine die in het Oostenrijkse Otztal woont is al bezig een grote Steen te zoeken voor Willy's graf. Ze heeft al mooie voorbeelden gefotografeerd en doorgestuurd. Deze zomer ga ik een passend exemplaar ophalen, heb ik met haar afgesproken. Dan maken we het monumentje af.

 

24 uur_1

Volgend weekend loop ik als deelnemer mee aan het sponsorwandelevenement 'de 24 uur van Woerden'. De Constantijnschool, waar Willy werkte, heeft (mede) ter nagedachtenis aan Willy een team ingeschreven en ik ben uitgenodigd een aantal uren mee te doen. Natuurlijk doe ik dat, want ik vind het een geweldig en ontroerend idee. De opbrengst van de sponsoring is voor een inloophuis 'Leven met Kanker', hier in Woerden en voor het Prinses Maxima kinderziekenhuis in Utrecht, ook gericht op behandeling van kanker. We lopen 24 uur lang in estafettevorm door het stadspark van Molenvliet, er zijn ook extraatjes voor het publiek zoals muziek en foodtrucks. Langs de wandelroute plaatsen we kaarsenzakken ter herinnering aan, of ter bemoediging van kankerpatiënten....
Wil je sponsoren of  supporteren: klik hier voor meer informatie of doe wat geld bij mij in de brievenbus.

Bisschop Bekkers

Vandaag 9 mei, precies 50 jaar geleden overleed de beroemde Brabantse bisschop Wim Bekkers. Ik vond alleen in het Nederlands Dagblad, dat ik vaak digitaal lees, een uitgebreid artikel over hem. Ik ken bisschop Bekkers van oude zwart wit TV opnames, met zijn mooie Brabantse accent. En hij is  bekend geworden door zijn vriendelijke uitstraling en regelmatig geuite vooruitstrevende visies. Hij durfde vanuit het Katholieke bolwerk stelling te nemen zonder te provoceren. Zo werd in de zestiger jaren de anticonceptie pil het ´lekkers van bekkers´ genoemd.
Ik ken bisschop Bekkers ook van de verhalen die wij hoorden van onze achterburen, toen we aan de Polderbaan in Woerden woonden. Wim en Marjan Bekkers waren directe familie van deze heeroom. Aan hen hadden we meelevende en vooral ook gezellig Brabantse buren. Jammer dat ze destijds al snel terug gingen naar hun Brabantse roots.

bron foto: Limburgs Dagblad

Lek

En vandaag is de zomer gestart, ik heb de Lekdijk gefietst van Vianen naar Schoonhoven.

Feest van de Geest

Samen met mijn jongste zus Nettie fietste ik op deze prachtige Hemelvaartsdag langs de keramiek markt in Gouda. Daarna bezochten we een aantal Goudse kerken die in het kader van 'Feest van de Geest' (link) geopend zijn met Hemelvaart en Pinksteren. In Gouda werden diverse 'heiligen' gepresenteerd via theater, kunst en muziek. Vooral het verhaal van Pater Frans uit Homs, Syrië, vond ik aangrijpend. Ik heb eerder over deze bijzondere man geschreven. link.
Mooi dat inspiratie, kunst, bezinning en fraaie kerken zo bij elkaar gebracht worden. Ook enkele Woerdense kerken doen mee, daar ga ik op de Pinksterdagen naar toe.

In de kerk van Haastrecht ontdekten we een groot bronzen kruis, gemaakt door mijn overleden tante Jopie Uittenbroek. Zij was de meest creatieve zus van mijn vader. De rafelige randen van het kruis passen goed bij haar leven, met ook veel rafelranden.

Waarom Fase

kleinzoon van bijna 3 zit in de waaromfase

het levert op mijn Opadag de hele dag Socratische gesprekjes op
....... 

waarom gaan we naar boven

opa gaat de vlag ophangen

opa waarom is er een vlag
voor de oorlog
waarom is het oorlog
dat is met soldaten
waarom zijn er soldaten
tjsa wist opa het maar
waarom weet opa het niet
tis te moeilijk
waarom is het moeilijk
.......

Vier Mei

Elk jaar bezoek ik de 4 mei herdenking in Woerden. Deze vindt plaats op de begraafplaats aan de Meeuwenlaan. Ook de gedenknaald, waar na 2 minuten Stilte de vlam ontstoken wordt, staat aan de Meeuwenlaan, schuin tegenover het Hospice waar we als gezin zulke moeilijke, maar ook dierbare momenten hebben meegemaakt. Nog maar 3 maanden geleden. Het geeft deze bijeenkomst aan mij een bijzondere extra dimensie.

Het was vanavond een druk bezochte plechtigheid die in het teken stond van het doorgeven van Vrijheid. Onze burgemeester hield een goede toespraak, waarin hij ook veel durft te zeggen over de huidige situatie met vluchtelingen, aanslagen, bedreiging van onze fundamentele waarden. En de keuzes die we moeten, maar ook mogen maken.

Zijpe

Na een erg korte nacht, vanwege een heftige brand net achter mijn woonwijk, ben ik toch weer vroeg opgestaan en met neef Jaap naar de kop van Noord-Holland gereden. Daar liepen we op de eerste fel-zonnige dag van dit voorjaar de 'bloeiend Zijpe-route' door de bollenvelden achter Sint Maartenszee. 

Eén dag per jaar worden de akkers opengesteld voor wandelaars. Daar werd druk gebruik van gemaakt. Komende week worden de bollen gerooid en verdwijnt al dit moois weer voor een jaar. De foto die iedereen hier maakt is zo'n ansichtkaart, waarbij je op je hurken zit tussen de tulpen of hyacinten....Kom op Jaap, ff meedoen.....

Op de terugweg en na een biertje in Callantsoog hebben we de nieuwe Pettemer Zeewering bekeken. Er is hier een compleet nieuw dijk-  en duinlandschap ontstaan in 2 jaar.
Wat een mooi en slim land is dit toch!

Eerlijk

'Nee hoor opa, ik heb geen chocola gesnoept...'

Mijn kapsel (foto uit 1957) zie ik nog wel een beetje terug:

 

En kleine neef en grote nicht kunnen het prima samen vinden:

 

Zuiderzee

Als begin van de Tulpvakantie bezocht ik deze week het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Zowel het buiten- als het binnenmuseum zijn erg de moeite waard. Met leuke activiteiten voor kinderen, dus  ik kom hier zeker terug als de kleinkinderen iets ouder zijn.
In het buitenmuseum kun je een straatje in waar de Grote Overstroming van 1916 opnieuw is uitgebeeld. Het was de aanleiding voor de toenmalige regering om het plan van de Afsluitdijk en de IJsselmeerpolders versneld uit te voeren.
In het museum staat een TBC huisje. Ik weet nog dat ze vroeger ook in mijn geboortedorp stonden in enkele achtertuinen. Al heb ik er geen patiënten meer in zien liggen. De enige remedie tegen die akelige ziekte Tuberculose was rust  en buitenlucht. Het huisje kon draaien, zodat je altijd in de zon of uit de wind lag.

Verder heb ik  ideeën opgedaan voor de (her)inrichting van mijn voortuin, want dat plan, dat ik samen met Willy nog in gang heb gezet, gaat snel starten nu het voor jaar echt gaat aanbreken. Zo werden er vroeger spiegelbollen geplaatst om de tuin ruimer te laten lijken...

Sint Adelbert

Dit weekend verbleef ik met een Woerdense PKN groep van 15 deelnemers in de Benedictijner Abdij van Egmond. Deze abdij is opgedragen aan Sint Adelbert, een belangrijke heilige in deze streek, die hier zo rond het jaar 700 het geloof gebracht heeft. Op de akker, waar hij begraven werd, is nu een put waar je Heilig Water kunt  tappen. Het helpt tegen van alles. En er wordt lekker bier gemaakt vanuit deze bron.

Verder stond het weekend in het teken van: het klooster ontdekken, de groep leren kennen, veel gebedsdiensten, Latijn en Kaarsjes, levensverhalen, een fantastisch mooi gastenhuis en goede gesprekken met broeder George  en broeder Adri. De wandeling over het Monnikenpad ging door de fel gekleurde bollenvelden en de Egmondse duinen.

Met Philippe uit Duitsland heb ik  goed bijgepraat over wat ons zoal privé bezig houdt, maar ook over Frau Merkel en 'Wir schaffen das....'

De abdij heeft prachtige tuinen, een goed restaurant, een voor mij ideale boekwinkel, een  kaarsenmakerij, studiecentrum en ook nog een mooie website: link. Ik kom hier zeker terug!

 

Bonni en Ramadi

Bonni en Ramadi, zo noemen we de 2 dwergkonijntjes die we vanavond aan Bash gegeven hebben voor z'n 40ste verjaardag. Ze komen uit Waarder, mijn geboorteplaats en ze gaan een mooi leven tegemoet met zo'n goede aaibaarheidsfactor en hoog knuffelgehalte.

45 Dagen

Ruim 6 weken oud al weer.
Na een kort verblijf in het ziekenhuis deze week, ....waardoor Opa Jan slecht geslapen heeft..., is Jax weer helemaal gezond.

Statio

stukje geschreven voor de Podium pagina van ons kerkblad:

De morgendienst op 10-4 in de Kruiskerk begon met een kort moment stilte. Om iedereen de tijd te geven zich te focussen op de dienst, die stond te beginnen. Het leverde voor mij een nog meer bewuste start op. Stilte doet dan vaak meer dan Woorden.

Ik ben een groot voorstander van dit soort momenten en ik roep de kerkenraad dan ook op om hier een vast liturgisch moment van te maken. Dat Protestanten praten voor de dienst is denk ik een verschijnsel dat we niet meer gaan veranderen (...), dan is het mooi om zo'n korte overgangstijd in te bouwen. Ik herken dit vanuit de kloosterwereld. Daar sluit je het ene moment met Aandacht  af en probeer je je te concentreren op het volgende. Als de bel gaat of de klok luidt dan stop je met aardappels schillen, gras maaien of de preek schrijven. Je sluit deze activiteit af, je kleedt je misschien om, je loopt bijvoorbeeld even door  de lange kloostergang en je maakt je klaar om met diezelfde Aandacht aan het volgende te beginnen, bijvoorbeeld het gebed in de kerk. Die korte bewuste tussentijd wordt de statio genoemd. Vanaf de zesde eeuw begrepen monniken al dat we dat nodig hebben voor ons functioneren. Zeker voor onze tijd, met  z'n multi tasken en voortdurende media-, app-, en mailaanvallen, is dit  een goede gewoonte. Ook buiten het klooster  en wat mij betreft zeker in de kerk. Daar hebben we geen cursus mindfulness voor nodig, het zit in onze eigen traditie en bronnen.

---------

Ikea weet al hoe het werkt......:

 

Paaskaars wordt Huiskaars

Deze week werd mij namens de kerkenraad van  de Kruiskerk in Woerden  de Paaskaars 2015 aangeboden. Omdat 2015 zo'n bijzonder jaar is geweest in ons leven heb ik deze met bijzondere dank ontvangen. Voorzitter Joke en dominee Nico hebben, na een kort ritueel, de kaars aangestoken in het gedenkhoekje van Willy.

Opdat het Licht zichtbaar mag blijven ook in donkere tijden

Songs In The Key Of Life

Van de Theaterbon die ik in Willy's portemonee vond ben ik gisterenavond met zoon JW naar een concert geweest in de Goudse schouwburg. Songs In The Key Of Life, de beroemde dubbel LP van Stevie Wonder met zoveel wonderschone nummers werd helemaal gespeeld door een geweldige band met prima solisten.  Deze muziek zit bij velen, ook bij mij, in het collectieve geheugen. Het is  de muziek van onze 'verkerings tijd', 1976, precies 40 jaar geleden dus. Hoe goed is een mensengeheugen dat je elk detail, elk gitaarloopje, elke mondharmonica solo, enzovoort nog kent. Stevie Wonder schreef prachtige liefdesliedjes, maar ook sterk maatschappelijke teksten over racisme en mensenrechten. En over zijn geloof, zoals in 'have a talk with God'. Hij bewonderde de natuur en het universum en maakte het ontroerende gedicht voor zijn net geboren dochter Aisha. Kijkend naar het theater decor, gebaseerd op de platenhoes van destijds ontdekte ik een overeenkomst met de Middeleeuwse schilder Jeroen Bosch waar ik pas geweest ben. De tunnel van Licht, de Levenstunnel, een detail uit zijn beroemde Drieluik. Songs in the key of life, muziek uit de sleutelmomenten van het leven, de Psalmen van de zeventiger jaren. Ik ga hem weer veel draaien in de auto, nu als CD.

 

Hier een link naar de originele uitvoering van Stevie Wonder

Niet Stemmen

Voor het eerst van mijn leven-na-mijn 18e ga ik morgen niet stemmen. Dat belachelijke referendum, waarvan de initiatiefnemers zelf zeggen dat het fake is en hen dat hele Oekraïene geen barst kan schelen.
Ik ben sowieso tegen referenda, we hebben toch volksvertegenwoordigers gekozen? Trouwens, dat associatieverdrag is al lang ondertekend.
Als er een referendum komt over de vraag 'ben je voor of tegen een referendum' dan zal ik daar nog 1 keer gebruik van maken.
En die 30 miljoen, waar nu bedrukte wc rollen van gemaakt zijn en een meneer met een matrozenpetje in een dure reclamebus mee rondrijdt, hadden we beter kunnen besteden. Aan kankeronderzoek bijvoorbeeld.

Luthers Tuinieren

Volgend jaar is het precies 500 jaar geleden dat Maarten Luther de kerkhervorming startte.  Met zijn 95 stellingen op de kerkdeur in Wittenberg, dat verhaal.

Omdat in Woerden het centrum van de Lutherse kerk in Nederland is, zijn er nu al allerlei activiteiten ter gelegenheid van het Lutherjaar. Ik heb het niet zo op Luther, hoewel ik natuurlijk wel het enorme belang van hem zie als start van het Protestantisme. Maar verder vind ik hem nog te Middeleeuws en te Anti-Joods. Geef mij Erasmus maar, maar daar heb ik al over geschreven. link. Ik ga wel graag en regelmatig naar de Lutherse kerk, vanwege het Hoog-Liturgische.

Eén uitspraak van (misschien?) Luther vind ik wel geweldig: "Als ik wist dat morgen de wereld zal vergaan, zou ik vandaag een boompje planten". Deze Lutherse visie op tuinieren heb ik vandaag overdacht, terwijl ik de tuin voorjaarsklaar gemaakt heb. Met de plantjes die ik kreeg voor mijn verjaardag afgelopen week. Met dank aan mijn familie en collega's; precies de goede kleur Viooltjes waar Willy ook altijd voor koos.

 

Paasbrunch

 

zo, de oogst is binnen.....

Gekantelde Tijd

Een mooi artikel vandaag in Trouw van Olaf Stomp.
Over de fase in je leven waarin je beseft dat de tweede helft van de zandloper voller is dan het bovenste gedeelte.
Over het ervaren van kantelmomenten.
Je kinderen hebben jouw advies steeds minder nodig.
De arts in het ziekenhuis die qua leeftijd je dochter had kunnen zijn.
M'n jonge collega's die net wat slimmer zijn met de social media of de nieuwste app's.
De fietstochtjes naar Gouda die toch wel meer moeite kosten.
Dat dus.

Deze week haalde ik mijn nieuwe paspoort op.
'Weduwnaar' staat er nu in.
Je nieuwe identiteit, Jan.
En de post schrijft 'aan de erven van' als er nog iets voor of over Willy verstuurd wordt.

Ik heb diverse boeken en artikelen gekregen en  verzameld over 'afscheid  nemen' en  'de kunst van het doodgaan'.
Dat is de afgelopen maanden een groot item geweest.
Ik heb ontdekt dat het besef vergroten dat je sterfelijk bent nog wel te doen is.
Maar de dood aanvaarden als hij bij je aan de deur klopt is een heel ander verhaal.
Willy heeft me laten zien dat zij het kon.
Dat neem ik mee als ik er in dit Paasweekend nog eens extra over nadenk.
De tijd, mijn tijd, is gekanteld.
Een troost is dat al mijn generatiegenoten deze kanteling vroeg of laat onder ogen zullen krijgen en er mee moeten dealen.

Bedankt....

Aan onze familie, vrienden, collega's, leerlingen, buren, mede kerkleden

en aan jou:

 

Mudra's

Zondagmorgen bezocht ik de Boeddha tentoonstelling in het Volkenkundig Museum in Leiden.
Het was daar vandaag Boeddha-dag met extra lezingen, muziek, workshops en rondleidingen waardoor het gezellig druk werd. Naast het levensverhaal van Prins Siddharta, de Boeddha, werd ook de veelzijdigheid van het Boeddhisme in verschillende landen getoond, de diverse stromingen en de vele  manieren waarop de Boeddha in beelden, schilderingen, films (India), posters en stripverhalen (Japan) werd en wordt weergegeven. Onze Tuincentra staan er tegenwoordig vol mee, maar hier zie je de Echte.
Ik heb vooral gelet op de Mudra's, de Handhoudingen van de Boeddhabeelden. Het lijkt wel wat op de gebarentaal van  de dovenscholen van mijn werk.

In de door het mooie licht zeer sfeervolle Boeddhazaal van het museum zie je die diverse mudra's, zoals hier de mudra van de meditatie, de mudra van de onderwijzing en de mudra van de
geruststelling.

Inhoudelijk vind ik het Boeddhisme nog best lastig te doorgronden. Ik heb regelmatig mail contact met mijn oud leerling Peter Mulder, die nu als Boeddhist en parttime monnik in Taiwan woont. Klik hier naar mijn eerdere blog over Peter. Hij stuurde mij onlangs nog informatie en tips om te lezen. Wie weet ga ik de clou nog wel eens doorkrijgen. En snap ik de vier edele Waarheden over het Lijden en het Achtvoudige pad om het Lijden op te heffen.Vandaag was een goede start op weg naar enig inzicht. Ik ontdekte dat er veel overeenkomsten zijn met  ons Christelijk Westerse kloosterleven waarin Aandacht, Stilte, Mediteren, Ascese, Pelgrimage  en Mantra's (vgl. de Psalmen) ook centraal staan. En deze Boeddhistische Chinese monnik lijkt best wel op Benedictus of Franciscus met z'n staf en z'n pij:

 

Beerschoten

Wachtend op een leerling die een tentamen moest afmaken maakte ik vandaag een pauzewandeling door Landgoed Beerschoten, achter De Bilt.
Onze kinderen kennen dit bos goed want we liepen hier vaak een zondagmiddagrondje en gingen hier jaarlijks naar de Levende Kerststal.
Zo'n loofbos heeft opvallend licht en mooie kleuren in het vroege voorjaar ontdekte ik vandaag.