Bonni en Ramadi

Bonni en Ramadi, zo noemen we de 2 dwergkonijntjes die we vanavond aan Bash gegeven hebben voor z'n 40ste verjaardag. Ze komen uit Waarder, mijn geboorteplaats en ze gaan een mooi leven tegemoet met zo'n goede aaibaarheidsfactor en hoog knuffelgehalte.

45 Dagen

Ruim 6 weken oud al weer.
Na een kort verblijf in het ziekenhuis deze week, ....waardoor Opa Jan slecht geslapen heeft..., is Jax weer helemaal gezond.

Statio

stukje geschreven voor de Podium pagina van ons kerkblad:

De morgendienst op 10-4 in de Kruiskerk begon met een kort moment stilte. Om iedereen de tijd te geven zich te focussen op de dienst, die stond te beginnen. Het leverde voor mij een nog meer bewuste start op. Stilte doet dan vaak meer dan Woorden.

Ik ben een groot voorstander van dit soort momenten en ik roep de kerkenraad dan ook op om hier een vast liturgisch moment van te maken. Dat Protestanten praten voor de dienst is denk ik een verschijnsel dat we niet meer gaan veranderen (...), dan is het mooi om zo'n korte overgangstijd in te bouwen. Ik herken dit vanuit de kloosterwereld. Daar sluit je het ene moment met Aandacht  af en probeer je je te concentreren op het volgende. Als de bel gaat of de klok luidt dan stop je met aardappels schillen, gras maaien of de preek schrijven. Je sluit deze activiteit af, je kleedt je misschien om, je loopt bijvoorbeeld even door  de lange kloostergang en je maakt je klaar om met diezelfde Aandacht aan het volgende te beginnen, bijvoorbeeld het gebed in de kerk. Die korte bewuste tussentijd wordt de statio genoemd. Vanaf de zesde eeuw begrepen monniken al dat we dat nodig hebben voor ons functioneren. Zeker voor onze tijd, met  z'n multi tasken en voortdurende media-, app-, en mailaanvallen, is dit  een goede gewoonte. Ook buiten het klooster  en wat mij betreft zeker in de kerk. Daar hebben we geen cursus mindfulness voor nodig, het zit in onze eigen traditie en bronnen.

---------

Ikea weet al hoe het werkt......:

 

Paaskaars wordt Huiskaars

Deze week werd mij namens de kerkenraad van  de Kruiskerk in Woerden  de Paaskaars 2015 aangeboden. Omdat 2015 zo'n bijzonder jaar is geweest in ons leven heb ik deze met bijzondere dank ontvangen. Voorzitter Joke en dominee Nico hebben, na een kort ritueel, de kaars aangestoken in het gedenkhoekje van Willy.

Opdat het Licht zichtbaar mag blijven ook in donkere tijden

Songs In The Key Of Life

Van de Theaterbon die ik in Willy's portemonee vond ben ik gisterenavond met zoon JW naar een concert geweest in de Goudse schouwburg. Songs In The Key Of Life, de beroemde dubbel LP van Stevie Wonder met zoveel wonderschone nummers werd helemaal gespeeld door een geweldige band met prima solisten.  Deze muziek zit bij velen, ook bij mij, in het collectieve geheugen. Het is  de muziek van onze 'verkerings tijd', 1976, precies 40 jaar geleden dus. Hoe goed is een mensengeheugen dat je elk detail, elk gitaarloopje, elke mondharmonica solo, enzovoort nog kent. Stevie Wonder schreef prachtige liefdesliedjes, maar ook sterk maatschappelijke teksten over racisme en mensenrechten. En over zijn geloof, zoals in 'have a talk with God'. Hij bewonderde de natuur en het universum en maakte het ontroerende gedicht voor zijn net geboren dochter Aisha. Kijkend naar het theater decor, gebaseerd op de platenhoes van destijds ontdekte ik een overeenkomst met de Middeleeuwse schilder Jeroen Bosch waar ik pas geweest ben. De tunnel van Licht, de Levenstunnel, een detail uit zijn beroemde Drieluik. Songs in the key of life, muziek uit de sleutelmomenten van het leven, de Psalmen van de zeventiger jaren. Ik ga hem weer veel draaien in de auto, nu als CD.

 

Hier een link naar de originele uitvoering van Stevie Wonder

Niet Stemmen

Voor het eerst van mijn leven-na-mijn 18e ga ik morgen niet stemmen. Dat belachelijke referendum, waarvan de initiatiefnemers zelf zeggen dat het fake is en hen dat hele Oekraïene geen barst kan schelen.
Ik ben sowieso tegen referenda, we hebben toch volksvertegenwoordigers gekozen? Trouwens, dat associatieverdrag is al lang ondertekend.
Als er een referendum komt over de vraag 'ben je voor of tegen een referendum' dan zal ik daar nog 1 keer gebruik van maken.
En die 30 miljoen, waar nu bedrukte wc rollen van gemaakt zijn en een meneer met een matrozenpetje in een dure reclamebus mee rondrijdt, hadden we beter kunnen besteden. Aan kankeronderzoek bijvoorbeeld.

Luthers Tuinieren

Volgend jaar is het precies 500 jaar geleden dat Maarten Luther de kerkhervorming startte.  Met zijn 95 stellingen op de kerkdeur in Wittenberg, dat verhaal.

Omdat in Woerden het centrum van de Lutherse kerk in Nederland is, zijn er nu al allerlei activiteiten ter gelegenheid van het Lutherjaar. Ik heb het niet zo op Luther, hoewel ik natuurlijk wel het enorme belang van hem zie als start van het Protestantisme. Maar verder vind ik hem nog te Middeleeuws en te Anti-Joods. Geef mij Erasmus maar, maar daar heb ik al over geschreven. link. Ik ga wel graag en regelmatig naar de Lutherse kerk, vanwege het Hoog-Liturgische.

Eén uitspraak van (misschien?) Luther vind ik wel geweldig: "Als ik wist dat morgen de wereld zal vergaan, zou ik vandaag een boompje planten". Deze Lutherse visie op tuinieren heb ik vandaag overdacht, terwijl ik de tuin voorjaarsklaar gemaakt heb. Met de plantjes die ik kreeg voor mijn verjaardag afgelopen week. Met dank aan mijn familie en collega's; precies de goede kleur Viooltjes waar Willy ook altijd voor koos.

 

Paasbrunch

 

zo, de oogst is binnen.....

Gekantelde Tijd

Een mooi artikel vandaag in Trouw van Olaf Stomp.
Over de fase in je leven waarin je beseft dat de tweede helft van de zandloper voller is dan het bovenste gedeelte.
Over het ervaren van kantelmomenten.
Je kinderen hebben jouw advies steeds minder nodig.
De arts in het ziekenhuis die qua leeftijd je dochter had kunnen zijn.
M'n jonge collega's die net wat slimmer zijn met de social media of de nieuwste app's.
De fietstochtjes naar Gouda die toch wel meer moeite kosten.
Dat dus.

Deze week haalde ik mijn nieuwe paspoort op.
'Weduwnaar' staat er nu in.
Je nieuwe identiteit, Jan.
En de post schrijft 'aan de erven van' als er nog iets voor of over Willy verstuurd wordt.

Ik heb diverse boeken en artikelen gekregen en  verzameld over 'afscheid  nemen' en  'de kunst van het doodgaan'.
Dat is de afgelopen maanden een groot item geweest.
Ik heb ontdekt dat het besef vergroten dat je sterfelijk bent nog wel te doen is.
Maar de dood aanvaarden als hij bij je aan de deur klopt is een heel ander verhaal.
Willy heeft me laten zien dat zij het kon.
Dat neem ik mee als ik er in dit Paasweekend nog eens extra over nadenk.
De tijd, mijn tijd, is gekanteld.
Een troost is dat al mijn generatiegenoten deze kanteling vroeg of laat onder ogen zullen krijgen en er mee moeten dealen.

Bedankt....

Aan onze familie, vrienden, collega's, leerlingen, buren, mede kerkleden

en aan jou:

 

Mudra's

Zondagmorgen bezocht ik de Boeddha tentoonstelling in het Volkenkundig Museum in Leiden.
Het was daar vandaag Boeddha-dag met extra lezingen, muziek, workshops en rondleidingen waardoor het gezellig druk werd. Naast het levensverhaal van Prins Siddharta, de Boeddha, werd ook de veelzijdigheid van het Boeddhisme in verschillende landen getoond, de diverse stromingen en de vele  manieren waarop de Boeddha in beelden, schilderingen, films (India), posters en stripverhalen (Japan) werd en wordt weergegeven. Onze Tuincentra staan er tegenwoordig vol mee, maar hier zie je de Echte.
Ik heb vooral gelet op de Mudra's, de Handhoudingen van de Boeddhabeelden. Het lijkt wel wat op de gebarentaal van  de dovenscholen van mijn werk.

In de door het mooie licht zeer sfeervolle Boeddhazaal van het museum zie je die diverse mudra's, zoals hier de mudra van de meditatie, de mudra van de onderwijzing en de mudra van de
geruststelling.

Inhoudelijk vind ik het Boeddhisme nog best lastig te doorgronden. Ik heb regelmatig mail contact met mijn oud leerling Peter Mulder, die nu als Boeddhist en parttime monnik in Taiwan woont. Klik hier naar mijn eerdere blog over Peter. Hij stuurde mij onlangs nog informatie en tips om te lezen. Wie weet ga ik de clou nog wel eens doorkrijgen. En snap ik de vier edele Waarheden over het Lijden en het Achtvoudige pad om het Lijden op te heffen.Vandaag was een goede start op weg naar enig inzicht. Ik ontdekte dat er veel overeenkomsten zijn met  ons Christelijk Westerse kloosterleven waarin Aandacht, Stilte, Mediteren, Ascese, Pelgrimage  en Mantra's (vgl. de Psalmen) ook centraal staan. En deze Boeddhistische Chinese monnik lijkt best wel op Benedictus of Franciscus met z'n staf en z'n pij:

 

Beerschoten

Wachtend op een leerling die een tentamen moest afmaken maakte ik vandaag een pauzewandeling door Landgoed Beerschoten, achter De Bilt.
Onze kinderen kennen dit bos goed want we liepen hier vaak een zondagmiddagrondje en gingen hier jaarlijks naar de Levende Kerststal.
Zo'n loofbos heeft opvallend licht en mooie kleuren in het vroege voorjaar ontdekte ik vandaag.

Na de drukte

Nu ’t rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er ’n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

- Toon Hermans -

netopdewereld@ad.nl

Vandaag in het Algemeen Dagblad:

Franciscus

Deze week ben ik weer grotendeels gestart met mijn werk.
Werk geeft structuur en afleiding. En ik doe het graag.
Een andere goede manier van afleiding is voor mij museumbezoek. Ook in de ziekteperiode van Willy ging ik vaak naar een museum. Zij stimuleerde dat ook enorm. De museumjaarkaart maakt bezoeken laagdrempelig en je vindt het dan niet 'zonde van het geld' om maar kort te gaan.
Dit voorjaar zijn er prachtige tijdelijke tentoonstellingen. Ik was al bij 'Jeroen Bosch' in 's Hertogenbosch, bij 'Erasmus' in Gouda en vrijdag ga ik met Piet de K. naar 'Franciscus' in het Catharijneconvent te Utrecht.
Ik verheug me nu al op de teksten van Henk  van Os, ook zo'n rasverteller.
De Heilige Franciscus is voor mij op geloofsgebied de tegenhanger van de Heilige Benedictus. Benedictus was in mijn beeld een schrijver, een geleerde, een manager, een bestuurder. Hij kende de bijbel en de filosofen, zijn geloof zat vooral in zijn hoofd. Franciscus was een charismaticus, een pastor, een gelovige vanuit het hart, hij had oog voor mensen en de natuur. Hij droeg de Stigmata, de kruiswondtekenen, zo close was hij met Jezus. De huidige paus laat ook dat charismatische zien, hij heeft niet voor niets de naam Franciscus gekozen. En de vorige paus, Benedictus, was denk ik ook veel meer een geleerde en schrijvende, studerende paus. Deze twee Heiligen laten 2 geloofsbeelden zien die ook in de (protestantse) kerk waar ik lid van ben zeer zichtbaar zijn. Met alle tussenvormen die zo Nederland-eigen zijn. Het leidt tot een boeiende, pluriforme gemeente waarin zowel plaats is voor verstilde vespers als diensten met uitbundige opwekkingsliederen.
Wie mijn blogs leest, zal zo'n beetje kunnen inschatten in welk geloofsgebied ik mij bevind....
Ik ben benieuwd of mijn beeld van Franciscus erg overhoop wordt gegooid tijdens het museumbezoek.      klein filmpje
UPDATE 11-3, zoals ik al verwacht had waren de teksten van Henk van Os zeer boeiend bij deze tentoonstelling. Het museum liet het leven van Franciscus zien en ook zijn  zo belangrijke stigmatisering,  zijn liefde voor de natuur, Franciscus als mysticus en schrijver van bijvoorbeeld het Zonnelied en stichter van een kloosterorde.
2 beelden uit de tentoonstelling, 500 jaar verschil in tijd, de een Middeleeuws met stigmata, de ander uit onze tijd:

Nieuw Leven

Woensdag geboren: kleinzoon Jax
(spreek uit: Djeks)

een prachtig kereltje, alles erop en eraan

het gaat goed met de ouders Willemijn en Tim

en opa is opgelucht en dolgelukkig

wel wat van slag van al die wisselende emoties van de laatste weken

maar dankbaarheid overheerst 

  Jax werd woensdagmiddag geboren in het ziekenhuis

precies boven het kamertje waar Willy enkele weken geleden lag 

'Niet alles in het leven is toeval Jan', zei iemand mij vanavond.....

 

UPDATE vrijdag 4-3, 't is een mooi ventje!

Update 7-3: en overgrootmoeder kan het nog allemaal gezond meemaken, bijna 90 jaar leeftijdsverschil.....

Update 11-3, 3 kleinkindjes, een rijk bezit:

 

Safari

Dit weekend was ik op bezoek bij Jo en Bash met de kinderen in een vakantieoord bij de Beekse Bergen. Het was prachtig helder weer voor spectaculaire ritten met de Jeep door het safaripark. En Selma mocht voor het eerst van haar leven poedelen in het zwembad. Meteen maar vriendschap gesloten met de krokodil... Quality Time!

 

 

Sysselt

Twee wandeltochten vandaag: landgoed Sysselt en het Wekeromsche Zand.
Allebei in de buurt van Ede.
Genoeg gebeurd de afgelopen weken om te bespreken met neef Jaap.

Erasmus in Gouda

Vandaag bezocht ik de Erasmus tentoonstelling in Gouda, de plaats waar Erasmus opgegroeid is. Hij was denk ik een van de grootste denkers en filosofen die ons land heeft voortgebracht. En hoewel geboren in Rotterdam (1466) is hij verwekt en  opgegroeid in Gouda. Hij bezocht hier de lagere school, waar hij overigens veel kritiek op had 'veel te simpel en te kinderachtig', kinderen werden niet serieus genomen vond hij. Maar ja, hij schreef op zijn vijfde al brieven in het Latijn....
Erasmus woonde  enige tijd in het klooster Stein, op 20 minuten fietsen van mijn geboortestreek. Van het klooster is niets meer over, de boerderij op de plaats van  het klooster staat er nog, je kunt er  's zomers lekker ijs eten.

Toen ik als 17 jarige in 1972 op de Rehoboth-HAVO zat in Utrecht, heb ik al een scriptie over Erasmus geschreven. Ik weet nog, dat ik toen vooral de polemiek van Erasmus met Luther 'Over de Vrije Wil' bestudeerd heb. Ik denk dat ik het toen ook al meer met Erasmus eens was dan met Luther. Erasmus was een vrijdenker, een soort intellectuele nar, criticus en raddraaier. Hij wist veel van het Middeleeuwse en Rooms-katholieke gedachtegoed te relativeren.

Hij vertaalde, precies 500 jaar geleden,  het Nieuwe Testament opnieuw vanuit het Grieks in het Latijn en maakte er meteen meer dan 1000 aantekeningen bij waarin hij vele dogma's van de kerk bekritseerde. Hij schreef over opvoeden, onderwijs, oorlog en vrede, verdraagzaamheid, vriendschap, misstanden in de kerk, 'Lof der Zotheid'. In het klooster hield hij het niet uit, hij wilde reizen, vrienden ontmoeten, schrijven en studeren.
Net als Willy en ik in  de laatste zomervakanties samen, ging Erasmus graag naar de streek van Venetië, Bologna en Padua. Hij stierf in Bazel (1536).

'niemand laat een krachtiger

geloof zien 
dan wie zijn twijfel toont'

Het is een mooie tentoonstelling in dit museum, dat vroeger het ziekenhuis, 'Gasthuis', was van Gouda. De vader van Erasmus is hier aan de pest overleden.

De teksten van de audiotour in het museum zijn ingesproken door professor Herman Pleij, alleen al voor zijn mooie manier van vertellen is een bezoek aan Gouda de moeite waard.
Erasmus hield ervan met vrienden te filosoferen aan een tafel 'met een kruik wijn en een homp brood'. In het museum is ook zo'n tafel opgesteld. Ik heb er vanmiddag gezellig gepraat met een paar Rotterdammers, een scholier uit Reeuwijk en een Goudse kunstenaar.....
link

Fragile

Er is mij de laatste week veel gevraagd naar het lied 'Ken je mij' dat we tijdens de Dankdienst voor het leven van Willy gedraaid hebben vorige week vrijdag.

Het lied van Trijntje Oosterhuis is een bewerking van psalm 139, geschreven door haar vader Huub Oosterhuis. Ik heb het 's nachts meermaals gedraaid in het hospice.

Willy hield, net als ik, van de Psalmen. Alle emoties die in een mensenleven voorkomen vind je terug in deze liederen van Israël. Het is niet voor niets dat ze de Rode Draad vormen van het Kloosterleven.

Alle 150 psalmen komen in 2 weken langs tijdens de getijden van de Benedictijnen in Egmond of Affligem. En vroeger wekelijks.

'Jan,  ze worden steeds mooier' zei broeder Frits mij toen ik hem vroeg of hij wel eens iets anders wilde zingen.... Dat wil ik ook ervaren door bijvoorbeeld dit lied vaak te herhalen.

Hier nogmaals een van de mooiste opnames van deze psalm in De Rode Hoed:

En als ik dan toch mooie passende muziek weergeef op deze dag-een week later-, dan ook nog een keer het ontroerende Fragile van Stevie Wonder en Sting. 'How fragile we are', hoe breekbaar en broos zijn we eigenlijk.



Glossy

Ik probeer deze week de draad van het leven weer op te pakken.
Na een overlijden volgt er een draaiboekje vol administratieve handelingen, rekeningen omzetten, abonnementen en lidmaatschappen beëindigen, instanties op de hoogte stellen....
Ook neem ik tijd om de dagelijks groeiende stapel post te lezen en herlezen.
Tussen de post ook een Glossy over het Kloosterleven. Opgestuurd door een mede kloosterbezoeker, met een lieve brief erbij.
De kloosterglossy is gemaakt door de Trappisten van Abdij Koningshoeven, dicht bij Tilburg. Er staan mooie artikelen in over het kloosterleven, met teksten van Thomas Merton, tips voor  een andere levensstijl, recepten, gedichten...en glossy foto's.
Ook interesse? bestellen kan via deze link

Meeuwenlaan

Vrijdagmorgen hebben we Willy begraven op een lieflijke landtong van de begraafplaats aan de Meeuwenlaan in Woerden.
In de kerk heeft Mooie Muziek geklonken en er zijn Goede Woorden uitgesproken.
De groep mensen die om ons heen wilde staan tijdens de condoleantie momenten deze week en de uitvaart vandaag was indrukwekkend.

 

Willy, Rust in Vrede. 

 Je was ons zondagskind.

 

 

Voorbereiding

In deze week bereiden we ons voor op de begrafenis van Willy.
Tijdens de 3 weken in het hospice heb ik met de kinderen al veel doorgenomen.
En ook met Willy zelf besproken.
Ze deed daar heel gemakkelijk over, zo zou haar vader het ook gedaan hebben.
Ze heeft haar eigen kaart en kist gekozen en via een foto het door mij gekochte plekje op de begraafplaats gezien en instemmend geknikt.
Veel geregel was dus al achter de rug en dat geeft mij extra tijd om na te denken over het toespraakje. En met JW mooie  foto's uit te zoeken.
De meiden gaan voor de bloemen. De stroopwafels moeten op de markt gehaald worden, want het zijn natuurlijk wel 'echte Goudse'. Net als Willy.
Met de collega's van Willy heb ik een eigen afscheidsmoment kunnen organiseren. In de school is een sfeervol gedenkhoekje ingericht. Met dominee Nico hebben we een liturgie op gesteld.  En kleinzoon Benjamin speelde met zijn lego trein naast oma's kist toen we nog een uurtje bij Willy thee gingen drinken.
En dan die tientallen kaarten lezen die binnen komen. Met vaak prachtige teksten en woorden van troost. Hoe mooi dat mensen die moeite nemen.
Een week van voorbereiding en verstilling.
Ik laat de krant een week dicht, de tv uit.
Mijn eigen vastentijd
En ik luister naar Stef Bos, want dat wist Willy zeker, dit nummer van Bram Vermeulen, dat moet je nog maar laten horen....
                  

Zondagskind

Zondagmorgen vroeg is mijn lieve Willy overleden

Ze heeft het gevecht tegen haar ziekte verloren

Ze is 62 jaar geworden

In de advertentietekst ga ik een uitspraak van Willy opnemen

'ik ben een zondagskind' zei ze vaak

wijzend op haar goede conditie, mooie (klein)kinderen, uitdagende werk

onze reizen en fietstochten, het lekkere huis, de toekomstplannen...

'het laatste jaar was ik een pechvogel'

Ik ga met onze kinderen een waardig afscheid voorbereiden

Bedankt voor de vele blijken van meeleven!

Zalving

Vandaag heeft Willy, in het bijzijn van onze 3 kinderen, de Ziekenzalving ontvangen.

Ga met God en Hij zal met je zijn,
jou nabij op al je wegen
met Zijn raad en troost en zegen
Ga met God en Hij zal met je zijn

Ga met God en Hij zal met je zijn,
bij gevaar in bange tijden
over jou je vleugels spreiden
Ga met God en Hij zal met je zijn

Ga met God en Hij zal met je zijn,
in zijn liefde je bewaren
in de dood je leven  sparen
Ga met God en Hij zal met je zijn

Aandacht

Vrijwilligers worden wel de 'Smeerolie in onze maatschappij' genoemd. Deze 2 weken heb ik al vele vrijwilligers (m/v) ontmoet die met elkaar en in samenwerking met enkele professionals het hospice, waar ik nu dagelijks ben, draaiend houden. Hoe bijzonder dat er dag en nacht mensen bereid zijn om 'Pro Deo' zorg en vooral Aandacht te bieden aan mensen  in kwetsbare situaties. Ik fiets elke avond laat weer met verbazing en dankbaarheid terug naar huis, omdat ik weer zoveel warmte en betrokkenheid ervaren heb. En ik kan Willy dan met een gerust hart overlaten aan de Wacht van de Nacht.

In het kloosterleven heeft Aandacht te maken met Obedientia, gehoorzaamheid. Dit is een van de belangrijkste geloften die een monnik of moniaal in de Benedictijnse traditie aflegt. En dan wordt bedoeld de gehoor-zaamheid in de oorspronkelijke  betekenis: gehoor geven aan. Aandachtig luisteren als basis van je handelen. 'Seek first to Understand then to be Understood'  zegt Stephen Covey vanuit dezelfde gedachtengang.

De vrijwilligers in het hospice zie ik om die reden van Aandachtgeven als de begijnen of diaconessen of Benedictijnen van deze tijd. En ondanks onze verdrietige situatie zie ik, en zeker Willy ook, het als een verrijking om dit te mogen ervaren.

Kleinzoon Benjamin komt graag op bezoek in het hospice want oma heeft grote fruitmanden staan en lekkere milkshakes in de koelkast en je mag hier gewoon bellen blazen.....

RopaRun

In het Hospice hebben we onze intrek genomen in de fraaie bovenruimte die 'de Roparunkamer' heet. Uit de opbrengst van de Roparun 2002 is de verbouwing van dit gedeelte van 'de Mantelmeeuw' gefinancierd. Laat ik nu net in 2002 teamlid zijn geweest van die Roparun. Wat een toeval.
We liepen met de Runnersclub Woerden voor het eerst mee, toen van Rotterdam naar Parijs (Ro-Pa). Het was een geweldige ervaring met een mooi feest als slot. Mijn rol was het opbouwen van een grote tent op een verlaten vliegveld in Parijs, waar de lopers na 3 dagen en nachten en ruim 530 kilometer estafetteloop gingen finishen. Dat ik nog nooit een tent had opgebouwd was niet zo erg, die paar woorden Frans die ik spreek waren wel handig. Onderweg ging de bus waarin we de tent verplaatsten kapot. Gelukkig wist ik het woord Depanneur en kwamen we na  een reparatie net op tijd in Parijs aan.

Onze lopers van team 22 hebben toen  ruim 30.000 euro bijeengelopen en daarmee is dus het appartement in het Hospice verbouwd, waar Willy nu woont en ik probeer lekker te koken en Goede Uren met elkaar te hebben.

 

 

Hospice

Morgen gaat Willy verhuizen naar het hospice in Woerden. Verdere behandeling tegen kanker is niet meer mogelijk. Een volgende fase in het ziekteproces is daarmee aangebroken. De details en  de impact van de afgelopen dagen zijn niet voor hier; ik heb dit alles gelukkig goed kunnen delen met elkaar, ons gezin en hen die ons nabij zijn.
Het Woerdense hospice heet De Mantelmeeuw. De naam komt vast van de straat waar het huis staat in relatie met het doel van het huis: een plek vol zorg bieden waar mensen de laatste periode van hun leven op eigen wijze vorm kunnen geven. De naam Mantelmeeuw doet mij ook denken aan de Goddelijke mantel uit het lied van Huub Oosterhuis. Een van de favorieten van Willy. We hopen die warme mantel te kunnen ervaren en elkaar te kunnen bieden in de tijd die ons nog rest.

Iconostase

Bij mijn dagelijkse wandeltochtjes deze dagen door de gangen van het Woerdense Hofpoortziekenhuis loop ik een klein ommetje langs de Iconenverzameling  die hier tijdelijk  hangt. De iconen zijn gemaakt door Joop van Drie en ik ken Joop omdat hij met mij mee geweest is naar het klooster in Brugge. Hij gaat ook, als zijn gezondheid het toelaat, mee naar Abdij Egmond in April. Joop was rij-instructeur in Woerden en na zijn pensionering zocht hij een hobby. Dat werd iconen schilderen. Ik ben een keer in zijn werkplekje thuis gaan kijken en weet nu alles van eigeel, wijnazijn, pigmenten, bladgoud en de kenmerken van Russische dan wel Griekse iconen.  Ik weet van Joop dat iconen 'luiken zijn tussen hemel en aarde'. Iconen schilderen is ten diepste een manier van Bidden.

Jammer dat de tentoonstelling maar tijdelijk is. Van mij mag die Iconostase blijvend worden, als een plekje in een hectische wereld, om even je pas in te houden.

 

Buurtzorg

Vrijdagochtend, 6.00
Deze week kwamen 'de Meiden van Buurtzorg' in ons dagelijkse bestaan terecht. Wat is er op het gebied van Zorg toch veel mogelijk in dit land. Als het om die zorg gaat wordt er veel gemopperd en schieten we massaal in de Murmuratio, maar ik heb ook heel andere ervaringen. De buurtzorg krijgt in een uurtje voor elkaar, waar ik een dagdeellang over doe en aan het eind van de avond concludeer dat het toch niet zo goed gelukt is.
De situatie van en rond mijn echtgenote Willy is aanzienlijk ingewikkeld geworden, ook ziekenhuisopname was gisteren weer nodig.
Naast de professionals als de huisarts en de thuiszorg stuurt God  vele andere engelen op ons pad.
Ik voel me in deze moeilijke dagen vaak - met de woorden van Dietrich Bonhoeffer - "door Goede Krachten, trouw en stil omgeven, beschermd, getroost, geborgen, wonderbaar"


Vrijdagochtend, 6.15
Genoeg gemediteerd. En nu weer aan de slag. Ora et Labora. De kat wil eten.

Benedictus en Finkers

Het jaar eindigde gisterenavond met een van  de betere preken die ik in jaren gehoord heb, de oudejaarsconference van Herman Finkers. In zijn levenswijsheden vormen religie, kunst en humor een verrassende combinatie en dat levert een grappige en ook relativerende beschouwing op. Erg nuttig aan het eind van zo'n bewogen jaar. Zelfs Benedictus van Nurcia kreeg een plek in dit geweldige verhaal. En dat in combinatie met een blote dame, maar ook deze vondst was prachtig. Misschien zal het aantal deelnemers aan mijn cursus Benedictijnse filosofie voor de Volksuniversiteit (link) enorm groeien door deze gratis PR, we zullen het zien.
klik hier mocht je de conference gemist hebben