Zundert

Maandag 11-7 liep ik met neef Jaap en neef Jan een fraaie tocht in de buurt van het Trappistenklooster Maria Toevlucht in Zundert. Nadat we flink verdwaald waren door onze verouderde digitale hulpmiddelen (...) liepen we uiteindelijk toch de goede route door landschap De Reten en aansluitend De Moeren op de grens van Nederland- België.

Tijdens de vesper in de prachtige kloosterkerk hadden we alle 3 de wonderlijke ervaring van een bijzondere lichtval achter het altaar..... een engelachtig schijnsel......
Misschien dat het genuttigde kloosterbiertje ook wel wat spiritueel stimulerend werkte, maar toch.
Oordeel zelf:

Het klooster kan ook bezocht worden met groepen, daar ga ik zeker verder over nadenken, want de sfeer sprak me erg aan, ook al was het een korte kennis-
making vandaag.

Vietnam

De komende tijd zullen mijn blogs, als internet het toelaat, uit Vietnam komen.
Met zoon JW ga ik een 3 weekse reis maken door dit Aziatische land. We starten in het zuiden, doen alle  hoogtepunten aan van het land en gaan in etappes met nachttreinen naar Noord-Vietnam. Daar maken we nog een trekking in het berggebied. Ik verwacht mooie hectische steden, bijzondere landschappen, fraaie stranden, tempels en Verboden Steden, oorlogsresten, monumenten, markten en ook lekker eten. Het programma zit vol actieve onderdelen dus eerst even goed uitrusten en me  er weer bewust van zijn dat Vakantie komt van het Benedictijnse 'Vacare', je vrij maken.

Mooie Maria's

Aanstaande zondag start ik mijn zomervakantie met een bezoek aan het museum Catharijneconvent. Samen met Imca van het kloostergroepje hier in Woerden, gaan we naar een openingslezing van Herman Pleij. In de door hem samengestelde zomerexpositie daagt hij ons uit om op een andere manier naar (Middeleeuwse) kunst te kijken. Kunst als voorwerp van religie, maar ook als vermaak en zelfs als therapie. De topstukken uit het museum zijn daarvoor beschikbaar gesteld. Het gaat onder andere over de Mooie Maria's. Want Maria mocht in die strenge Middeleeuwen met een glimlach worden afgebeeld. Ik heb hoge verwachtingen want Herman Pleij, hoort voor mij tot de top van de hedendaagse verhalenvertellers, de narratieven zogezegd. Als ik nog eens Stadsgids word in Woerden of in Brugge wil ik ook tot dat gilde gaan behoren....

In het kloostergroepje zijn we bezig om een aantal avonden te organiseren rond Thomas Merton, Trappistenmonnik, mystiek schrijver en Interreligieus Zoeker. Daar over meer in een volgende blog.

 

De zomer van Herman Pleij from Museum Catharijneconvent on Vimeo.

Springkussen

En waar doe je een kleinkind, dat 3 jaar is geworden,  nu een groot plezier mee voor zijn verjaardagsfeest?
Opa Jan huurde voor 4 dagen een Springkussen.

Succes verzekerd, ook voor de hele buurt.....

 

Poseren (1)

Toen mijn kinderen vroegen wat ik graag voor mijn verjaardag zou willen hebben wist ik het meteen: een geschilderd portret van die 3 lieve kleinkinderen. We hebben er geen gras over laten groeien en vandaag ben ik met de oudste gaan poseren in het atelier van kunstschilderes - en onze kennis van de hardloopclub - Annelies v.d. Sman. Benjamin vond het maar wat spannend!
Ik zou het prachtig vinden om zo mijn en onze eigen 'Sterren op het Doek' te krijgen, want kinderen en kleinkinderen zijn toch de mooiste tekenen en bewijzen  van doorgegeven genen en het doorgaan van leven.

Voortuin

Deze week wordt de voortuin drastisch herzien, namelijk alles eruit en opnieuw aangelegd. Ik laat dit samen met de buren doen. Het zal een heel ander gezicht worden in plaats van onze verwaarloosde  stukjes grond. Daarmee is het laatste projectje dat we bedacht hadden om dit huis nog gerieflijker te maken, gerealiseerd.

UPDATE, dag 2:

UPDATE, bijna klaar

 

Reeuwijkse Hout

Na de moesson van de afgelopen dagen, heb ik vanmiddag de start van de zomer gevoeld en geproefd in de Reeuwijkse Hout.
Groener dan hier kan het Groene Hart niet zijn.

De prachtige wandelingen, die je hier kunt maken, gaan langs de Reeuwijkse Plassen. Ze hebben vaak namen met 'Broek' erin, zoals 's Gravenbroek, Vettenbroek en Broekvelden. Als Uittenbroek voel ik me hier extra thuis, mijn voorouders kwamen ongetwijfeld uit zo'n Broek, een moerasachtig land dus.

Drs.P

Dit weekend hebben we als Woerdense PKN gemeente Kruiskerk afscheid genomen van onze wijkpredikant Nico van Tellingen. Hij gaat met pensioen, in de kerk heet dat emeritaat.  Nico heeft veel voor Willy en mij en ons gezin betekend, zeker de laatste maanden van het ziekteproces van Willy en rond de begrafenis. Toen hij in Woerden benoemd werd was ik secretaris van de kerkenraad, wat in ons jargon 'scriba' heet. Ik mocht hem zijn contract aanbieden. We hebben toen gefilosofeerd over het beroep 'predikant' en ik weet nog de metafoor die Nico toen gebruikte: 'ik voel me vaak een veerman die wat heen en weer laveert tussen het Aardse en het Bovenaardse'. Toen mij gevraagd werd een bijdrage te leveren aan het fotoboek dat hem ter afscheid werd aangeboden dit weekend, wist ik meteen waar die gemaakt kon worden. Op het fietsveerpontje over de Greft. Met daarbij een tekst van een van onze grote filosofen, Drs. P: 'Zo denk ik dikwijls over het geheim van het bestaan-en dat ik op de wereld ben om heen en weer te gaan' . Nico, het ga je goed.

foto's: Aart Sliedrecht

VaderEnOpaDagLunch

 

Smakelijck

Elke dag wordt er door mij gekookt. Meestal vrij vroeg, want anders ga ik snoepen. Mijn kookpatroon is eenvoudig, maar verandert wel steeds meer. Ik lees regelmatig op de website van een mevrouw uit Putten wat verantwoord is (smakelijck.nl). Of vraag tips aan dochter Willemijn die diëtiste is. Vorig jaar hield ik er uiteraard rekening mee wat Willy wel en niet verdroeg tijdens de chemo kuren. Ik heb toen rood vlees en vleeswaren al zo'n beetje afgeschaft. Nu eet ik 2 keer per week vis, 2 keer kip of kalkoen en verder vegetarisch. En verder veel groenten in bijvoorbeeld een maaltijdsalade. Ook eet ik vrijwel geen geraffineerde suiker, minder aardappels en brood en producten met veel E nummers probeer ik te vermijden. Het lukt niet altijd want de toetjes en de pindasaus van de Jumbo zijn wel erg lekker..... Melk, chips, frisdrank, koekjes en zo koop ik vrijwel niet meer. 's Avonds wel een handje ongebrande noten. En ik heb altijd snoeptomaatjes in huis.
Zoals bij alles in het leven moet je niet doorschieten in je eetpatroonaanpassingen. Maar 'ne quid nimes', alles met mate, is wel een gezondmakend uitgangspunt denk ik. Ach, het is geen garantie. Willy heeft 60 jaar supergezond gegeten....
Het beste dieet is volgens mij toch het HaPo-dieet: Halve Porties.
Dan ga ik nu aan een wokmaaltijd met blokjes kip beginnen. Zonder pakje van Honig. Als toetje  Turkse Yoghurt met verse aardbeien.

Update: 't smaakte goed en nog genoeg over voor morgen door die HaPo

Unter Der Linden

Een voordeel van de komende vele Voetbalavonden is, dat er op de andere netten vaak boeiende films vertoond worden. Vrijdagavond bijvoorbeeld, 'das Leben der Anderen' over het leven in Oost- Duitsland zo rond 1980. Het gaat over de praktijken van een Stasi agent die iemand moet bespioneren. In de film wordt niet de bespioneerde, maar de geheime agent de hoofdpersoon. Goed om deze film weer eens terug te zien.
Willy en ik waren in 1979 ook in Oost-Duitsland. In de kerstvakantie van dat jaar hadden we het plan opgevat om naar de Sovjet Unie  te gaan met een groepsreis voor jongeren. Dat is een boeiende ervaring geworden, waarbij we Leningrad, Moskou en Kiew uitgebreid hebben bekeken. We gingen vrijwel elke avond naar het theater (Bolshoi) of een circus en we hebben zelfs de beroemde clown Popov ontmoet. Door de contacten die het reisbureau had waren er veel ontmoetingen met (communistische) jongeren op bedrijven, scholen en bij de Pioniers (jeugdorganisaties). Ze spraken geen Engels dus de communicatie was minimaal, maar onze Russische gids Irina sprak vloeiend Nederlands en Fries...en gaf daar ook les in op de universiteit.
Op de terugweg was er zoveel sneeuw gevallen in Kiew, dat we te laat konden vliegen, om de aansluiting in Oost-Berlijn te halen. Dat betekende een extra overnachting. In plaats van te gaan slapen zijn we toen naar de Muur gereden met de tram. Ik herinner me nog de bijzondere en naargeestige sfeer  bij de Brandenburger Tor, met militairen, honden, grote schijnwerpers, prikkeldraad. We hebben in een café aan 'Unter der Linden' enkele flessen wijn gedronken. Hoe ik dat zo goed weet? Ik heb een uitgebreid verslag geschreven destijds van deze reis. En ik heb zelfs  het S-Bahn kaartje, van  20 cent, 36 jaar bewaard.....

Eerlijk en Behulpzaam

Mijn vertrouwen in de mensheid kreeg een flinke Boost deze dagen. Ten eerste was ik mijn auto- en huissleutels kwijtgeraakt. Dat leverde mij veel gestress op, het huis en de omgeving uitkammen, politiemelding, autoverzekering om raad vragen. En nog eens nadenken, 'wat heb ik fout gedaan', 'waar ben ik nog geweest'. Ik schiet dan in Alfaoplossingen als de deur barricaderen en een fietsketting aan het stuur van de auto. Niet zo efficiënt allemaal maar toch. En schietgebedjes naar Antonius (link). Vanmorgen kreeg ik een telefoontje dat er een sleutelbos was ingeleverd bij het stadskantoor. En ja, het was de mijne. Gelukkig, er zijn nog eerlijke mensen op deze wereld.

Verder werd ik gisteren bij een stoplicht gewezen op mijn leeglopende achterband. En de attente man gaf mij nog wat tips hoe ik nog net bij de garage kon komen. Er zijn ook nog behulpzame mensen.
't Was een goede leerdag, ook om mijn concentratie weer op een hoger peil te brengen!

Pietje Potlood

Op deze eindelijk weer eens zonnige zaterdag organiseerde de Woerdense Volksuniversiteit een uitstapje  voor het docententeam en alle vrijwilligers. Omdat ik via deze club 'kloosterles' geef was ik uitgenodigd mee te gaan. Na een potje Boerengolf in een natuurgebied in Zegveld, gingen we langs het Ooievaarsdorp alhier. Al tientallen jaren worden hier ooivaars ge- en behouden. Hoewel het geen bedreigde vogelsoort meer is nu, wordt deze buitenplaats in stand gehouden en zijn er nu nog 10 nesten met veel jonge kuikens dit jaar. De gezellige teamontmoeting eindigde in een restaurantje bij het Meije-strand in Nieuwkoop. Je fietst dan langs de watertoren van De Meije (link), dit opvallende bouwsel wordt hier 'Pietje Potlood' genoemd. Iedereen in Woerden en omgeving weet dan waar je moet zijn.

Talent Op De Vlucht

Vanavond bezocht ik met schoonzoon Bash een theatervoorstelling in het Woerdense theater van Syrische vluchtelingen. Via muziek, theater en filmbeelden vertelden ze hun verhalen. Indrukwekkend.

Maria

Enige jaren geleden fietsten Willy en ik door Wijk bij Duurstede. In een galerie zag ik een Maria beeld staan, prachtig, ze leek precies op de 'Maria van de Lourdes-grot' in Affligem. Kopen? Willy had nog wel wat bedenkingen 'waar zetten we dat beeld neer' en op de fiets meenemen was geen optie. Later had ik er toch wel spijt van, dat ik niet ben teruggegaan.

Vorige week liep ik weer door Wijk bij Duurstede, omdat ik hier een paar schoolklussen doe. En wat zie ik daar staan? Ja hoor, 'ze' stond er nog. 'Ze heeft op mij gewacht' schoot het door mij heen..... Vanmorgen heb ik het beeld opgehaald en ben nu een mooi plekje aan het creëren.
In mijn geliefde Brugge staan honderden Maria's, in tuinen en nissen, aan de gevels. Gids Roos wijst er tientallen aan als we rondwandelen. Hoewel Mariaverering iets mystieks is voor mij, maakt het avondlied van monniken of monialen, richting Maria, in zo'n halfduister klooster, altijd veel indruk. En als mensen troost kunnen vinden bij een beeld, een beeltenis of een icoon, heb ik daar ontzag en respect voor. Maria is een mooi aanvullend element in ons verder nog zo mannelijke beeld van het Goddelijke.
'Je maakt er toch geen klooster van he' zeiden mijn kinderen, toen ik deze aankoop zondag onder het eten aankondigde. Er wordt op me  gelet.....
Mei maand-Maria maand. En het mooiste Maria lied blijft deze, van Giulio Caccini. Neem er even de tijd voor.

Rehoboth

41 jaar geleden namen we,  na de diplomering, met weemoed afscheid van de Pedagogische Academie Rehoboth in Utrecht. Vandaag sprak ik, na zoveel jaren, oud klas genoten Didi, Henk en Hans in Utrecht. We hebben een mooie tijd gehad daar aan de Koningsbergerstraat. Voor de mannen ging de wereld open. Rehoboth, 'de Heer geeft ons ruimte' namen wij heel letterlijk. Didi kwam uit de GroteStad, durfde al haar woordje te doen en nam ons mee naar De Turk en café De Bontekoe. We gingen naar het klooster en Taizé en probeerden de school om te turnen. En we hebben ontzettend gelachen, toen en nu. Maar ook veel geleerd. Theoretisch en  in onze eigen persoonlijkheidsontwikkeling. De mensvakken, theologie, filosofie, cultuur, maatschappijleer, zelf nadenken, je mening vormen, het kwam allemaal langs en we zogen het op als sponzen. 'Zelfverantwoordelijke Zelfbepaling' was toen het pedagogische toverwoord. En misschien zijn wij daar wel 4 duidelijke voorbeelden van. We ontwikkelden een eigen 70er jaren jargon met gevleugelde uitspraken als 'doen we nog iets of trouwen we eerst'. De rest van de klas begreep er niet veel van....
Vandaag hebben we de vele verhalen, die nog zo letterlijk op ons netvlies staan, opgehaald. En we hebben ook gedeeld wat we de afgelopen decennia allemaal gedaan hebben. De goede en minder goede tijden en ervaringen. Over een half jaar praten we verder, dan in Winterswijk.

Marius van Dokkum

Mijn moeder wist vrijwel alle verjaardagen van de inwoners van mijn geboortedorp Driebruggen uit haar hoofd. Willy wist alle verjaardagen van onze beide families. Ik constateer nu dat ik daar heel slecht in ben en ik vergeet nu voortdurend om iemand een kaartje te sturen, te mailen of  te bezoeken.
Daarom kocht ik vandaag een verjaardagskalender.
Een met schilderijen van misschien wel de grappigste schilder die ik ken: Marius van Dokkum. Zijn familieportretjes zijn prachtig, zoals het echtpaar bij de computer.....

Maar ook zijn kerktaferelen vind ik aandoenlijk, zoals 'dansje in de kerk':

Marius van Dokkum (1957) is ook de schrijver en illustrator van de OPA JAN boeken. Ja, die vind ik natuurlijk ook geweldig. Deze kreeg ik van de kleinkinderen. Meteen een oproep aan opa Jan om deze zomer weer eens op vakantie te gaan....

bron: www.mariusvandokkum.nl

24 uur_2

Een indrukwekkende start vanavond van de 24 uur van Woerden. (wat is het ook al weer?)
Met honderden mensen op en langs de route en evenveel beschreven kaarsen.
Ter herinnering of ter bemoediging.
Willy werd op meerdere kaarsen genoemd.
Heel goed dat dit soort nieuwe en eigentijdse rituelen ontstaat.
Een Woerdense Processie - nieuwe stijl.

UPDATE: de opbrengst van de actie is ruim 85.000 Euro!

klik hier naar een bijzonder filmpje dat de school gemaakt heeft van deze actie

Schrijven Is Schrappen

Met weinig woorden veel zeggen, dat is knap.
Bij het schrijven van deze blogstukjes vraag ik me altijd af: kan het korter en strakker, zonder dat de essentie verloren gaat? Ik citeer graag Blaise Pascal - inderdaad de filosoof van de Pensees- 'ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd voor een korte'.
In onze tijd van doorgeslagen bureaucratie is veel schrijven en hoe langer = hoe beter rapporteren de grote trend. Inktschijterij is het vaak. Daar gaat een van mijn volgende blogs over, omdat het winnende boek van de filosofiemaand over dit onderwerp gaat (link) en nu op mijn nachtkastje ligt om snel gelezen te worden. Een mooi voorbeeld van strak schrijven? De reclame van de Peijnenburg koek. Een verhaal in 3 woorden: Hoj, Verloren, Afgelast.

Familiedag 2016

Op onze jaarlijkse Familie-Uittenbroek-Dag stonden dit jaar de kleintjes centraal, variërend van 7 tot 0 jaar. Volgend jaar is boerderij Nooitgedacht in Waarder niet meer beschikbaar voor dit doel...we zoeken een nieuwe locatie!

PinksterStenen

'Zet maar een Steen uit Oostenrijk op mijn graf' had Willy eens gezegd, toen we het er, jaren geleden al, over hadden tijdens het avondeten. Ik heb haar wensen genoteerd achter in de bijbel. Mijn eigen wensen en die van de kinderen er ook bij geschreven.

Ik raad iedereen aan dit onderwerp zo nu en dan aan de orde te stellen. Het helpt je -als het eenmaal zover gekomen is- als nabestaande(n) om over zo'n gedenkplaatsje na te denken en er vorm aan te geven. Van onze vele  bergwandelingen hebben we jarenlang Stenen meegenomen. Willy droeg ze meestal in haar rugzak, omdat zij de beste conditie had van ons twee. De stenen lagen in ons rotstuintje aan de Polderbaan en na onze verhuizing nu al jarenlang op het dak van het schuurtje. Vandaag ben ik begonnen om ze te verplaatsen naar de Meeuwenlaan.

 

Mijn Pinksteractiviteit.

 

 

Onze vriendin Christine die in het Oostenrijkse Otztal woont is al bezig een grote Steen te zoeken voor Willy's graf. Ze heeft al mooie voorbeelden gefotografeerd en doorgestuurd. Deze zomer ga ik een passend exemplaar ophalen, heb ik met haar afgesproken. Dan maken we het monumentje af.

 

24 uur_1

Volgend weekend loop ik als deelnemer mee aan het sponsorwandelevenement 'de 24 uur van Woerden'. De Constantijnschool, waar Willy werkte, heeft (mede) ter nagedachtenis aan Willy een team ingeschreven en ik ben uitgenodigd een aantal uren mee te doen. Natuurlijk doe ik dat, want ik vind het een geweldig en ontroerend idee. De opbrengst van de sponsoring is voor een inloophuis 'Leven met Kanker', hier in Woerden en voor het Prinses Maxima kinderziekenhuis in Utrecht, ook gericht op behandeling van kanker. We lopen 24 uur lang in estafettevorm door het stadspark van Molenvliet, er zijn ook extraatjes voor het publiek zoals muziek en foodtrucks. Langs de wandelroute plaatsen we kaarsenzakken ter herinnering aan, of ter bemoediging van kankerpatiënten....
Wil je sponsoren of  supporteren: klik hier voor meer informatie of doe wat geld bij mij in de brievenbus.

Bisschop Bekkers

Vandaag 9 mei, precies 50 jaar geleden overleed de beroemde Brabantse bisschop Wim Bekkers. Ik vond alleen in het Nederlands Dagblad, dat ik vaak digitaal lees, een uitgebreid artikel over hem. Ik ken bisschop Bekkers van oude zwart wit TV opnames, met zijn mooie Brabantse accent. En hij is  bekend geworden door zijn vriendelijke uitstraling en regelmatig geuite vooruitstrevende visies. Hij durfde vanuit het Katholieke bolwerk stelling te nemen zonder te provoceren. Zo werd in de zestiger jaren de anticonceptie pil het ´lekkers van bekkers´ genoemd.
Ik ken bisschop Bekkers ook van de verhalen die wij hoorden van onze achterburen, toen we aan de Polderbaan in Woerden woonden. Wim en Marjan Bekkers waren directe familie van deze heeroom. Aan hen hadden we meelevende en vooral ook gezellig Brabantse buren. Jammer dat ze destijds al snel terug gingen naar hun Brabantse roots.

bron foto: Limburgs Dagblad

Lek

En vandaag is de zomer gestart, ik heb de Lekdijk gefietst van Vianen naar Schoonhoven.

Feest van de Geest

Samen met mijn jongste zus Nettie fietste ik op deze prachtige Hemelvaartsdag langs de keramiek markt in Gouda. Daarna bezochten we een aantal Goudse kerken die in het kader van 'Feest van de Geest' (link) geopend zijn met Hemelvaart en Pinksteren. In Gouda werden diverse 'heiligen' gepresenteerd via theater, kunst en muziek. Vooral het verhaal van Pater Frans uit Homs, Syrië, vond ik aangrijpend. Ik heb eerder over deze bijzondere man geschreven. link.
Mooi dat inspiratie, kunst, bezinning en fraaie kerken zo bij elkaar gebracht worden. Ook enkele Woerdense kerken doen mee, daar ga ik op de Pinksterdagen naar toe.

In de kerk van Haastrecht ontdekten we een groot bronzen kruis, gemaakt door mijn overleden tante Jopie Uittenbroek. Zij was de meest creatieve zus van mijn vader. De rafelige randen van het kruis passen goed bij haar leven, met ook veel rafelranden.

Waarom Fase

kleinzoon van bijna 3 zit in de waaromfase

het levert op mijn Opadag de hele dag Socratische gesprekjes op
....... 

waarom gaan we naar boven

opa gaat de vlag ophangen

opa waarom is er een vlag
voor de oorlog
waarom is het oorlog
dat is met soldaten
waarom zijn er soldaten
tjsa wist opa het maar
waarom weet opa het niet
tis te moeilijk
waarom is het moeilijk
.......

Vier Mei

Elk jaar bezoek ik de 4 mei herdenking in Woerden. Deze vindt plaats op de begraafplaats aan de Meeuwenlaan. Ook de gedenknaald, waar na 2 minuten Stilte de vlam ontstoken wordt, staat aan de Meeuwenlaan, schuin tegenover het Hospice waar we als gezin zulke moeilijke, maar ook dierbare momenten hebben meegemaakt. Nog maar 3 maanden geleden. Het geeft deze bijeenkomst aan mij een bijzondere extra dimensie.

Het was vanavond een druk bezochte plechtigheid die in het teken stond van het doorgeven van Vrijheid. Onze burgemeester hield een goede toespraak, waarin hij ook veel durft te zeggen over de huidige situatie met vluchtelingen, aanslagen, bedreiging van onze fundamentele waarden. En de keuzes die we moeten, maar ook mogen maken.

Zijpe

Na een erg korte nacht, vanwege een heftige brand net achter mijn woonwijk, ben ik toch weer vroeg opgestaan en met neef Jaap naar de kop van Noord-Holland gereden. Daar liepen we op de eerste fel-zonnige dag van dit voorjaar de 'bloeiend Zijpe-route' door de bollenvelden achter Sint Maartenszee. 

Eén dag per jaar worden de akkers opengesteld voor wandelaars. Daar werd druk gebruik van gemaakt. Komende week worden de bollen gerooid en verdwijnt al dit moois weer voor een jaar. De foto die iedereen hier maakt is zo'n ansichtkaart, waarbij je op je hurken zit tussen de tulpen of hyacinten....Kom op Jaap, ff meedoen.....

Op de terugweg en na een biertje in Callantsoog hebben we de nieuwe Pettemer Zeewering bekeken. Er is hier een compleet nieuw dijk-  en duinlandschap ontstaan in 2 jaar.
Wat een mooi en slim land is dit toch!

Eerlijk

'Nee hoor opa, ik heb geen chocola gesnoept...'

Mijn kapsel (foto uit 1957) zie ik nog wel een beetje terug:

 

En kleine neef en grote nicht kunnen het prima samen vinden:

 

Zuiderzee

Als begin van de Tulpvakantie bezocht ik deze week het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Zowel het buiten- als het binnenmuseum zijn erg de moeite waard. Met leuke activiteiten voor kinderen, dus  ik kom hier zeker terug als de kleinkinderen iets ouder zijn.
In het buitenmuseum kun je een straatje in waar de Grote Overstroming van 1916 opnieuw is uitgebeeld. Het was de aanleiding voor de toenmalige regering om het plan van de Afsluitdijk en de IJsselmeerpolders versneld uit te voeren.
In het museum staat een TBC huisje. Ik weet nog dat ze vroeger ook in mijn geboortedorp stonden in enkele achtertuinen. Al heb ik er geen patiënten meer in zien liggen. De enige remedie tegen die akelige ziekte Tuberculose was rust  en buitenlucht. Het huisje kon draaien, zodat je altijd in de zon of uit de wind lag.

Verder heb ik  ideeën opgedaan voor de (her)inrichting van mijn voortuin, want dat plan, dat ik samen met Willy nog in gang heb gezet, gaat snel starten nu het voor jaar echt gaat aanbreken. Zo werden er vroeger spiegelbollen geplaatst om de tuin ruimer te laten lijken...

Sint Adelbert

Dit weekend verbleef ik met een Woerdense PKN groep van 15 deelnemers in de Benedictijner Abdij van Egmond. Deze abdij is opgedragen aan Sint Adelbert, een belangrijke heilige in deze streek, die hier zo rond het jaar 700 het geloof gebracht heeft. Op de akker, waar hij begraven werd, is nu een put waar je Heilig Water kunt  tappen. Het helpt tegen van alles. En er wordt lekker bier gemaakt vanuit deze bron.

Verder stond het weekend in het teken van: het klooster ontdekken, de groep leren kennen, veel gebedsdiensten, Latijn en Kaarsjes, levensverhalen, een fantastisch mooi gastenhuis en goede gesprekken met broeder George  en broeder Adri. De wandeling over het Monnikenpad ging door de fel gekleurde bollenvelden en de Egmondse duinen.

Met Philippe uit Duitsland heb ik  goed bijgepraat over wat ons zoal privé bezig houdt, maar ook over Frau Merkel en 'Wir schaffen das....'

De abdij heeft prachtige tuinen, een goed restaurant, een voor mij ideale boekwinkel, een  kaarsenmakerij, studiecentrum en ook nog een mooie website: link. Ik kom hier zeker terug!