Thielen

Hoewel ik al vaak langs zijn huis en atelier gelopen ben in Brugge had ik tot vandaag nog geen schilderij van Evert Thielen gezien. Dat heb ik ruim goed gemaakt door naar Venlo te reizen en daar de overzichtstentoonstelling 50 Jaar Thielen te bezoeken. Het zijn bijzondere schilderijen, magisch realisme, romantisch, bizarre en complexe  fantasieën. De veel-luiken zijn  enorm groot, maar hij maakte ook kleine mysterieuze landschappen. Het is klassiek en tegelijk ook hedendaags. En veel naakte vrouwen, de vrouw als metafoor voor zijn diepste gevoelens en denkwereld. En het werk heeft een hoog filosofisch geïnspireerd gehalte. De theorie van Vitruvius bijvoorbeeld, waarbij de verhoudingen van het menselijk lichaam verwerkt worden in de verhoudingen van de bouwkunst is terug te zien in het schilderij 'vrouw, maat van alle dingen'.

De tentoonstelling is nog te zien tot begin juni, het museum is precies tegenover station Venlo.

Lees hier mijn eerdere blog over Evert Thielen

Erbarme Dich

Gisteren bij de Mattheus Passion in Amsterdam, Concertgebouw,

Sytse Buwalda ..... Erbarme Dich .....

Goden Van Egypte

Ik ben meer van het Museum dan van de Pretparken of Speeltuin, daarom is het extra leuk dat de oudste kleinzoon al interesse toont in mooie tentoonstellingen. Dit weekend bezocht ik met hem de Goden van Egypte in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Ruim 500 objecten uit allerlei musea tonen de wondere Egyptische Godenwereld en de mysterieuze scheppingsverhalen, waar ook zoveel Christelijke motieven uit voort zijn gekomen. Benjamin was vooral geïnteresseerd in de hiërogliefen, op de terugweg hebben we in de trein geoefend om z'n naam in dit Egyptische schrift te kunnen schrijven. De tentoonstelling is nog tot 31 maart.

Portret

Vandaag heb ik met kleindochter Selma haar portret opgehaald bij schilder Annelies van der Sman, hier in Woerden. We vinden het erg knap hoe  Annelies dit mooie meisje zo op het linnen doek heeft gekregen. Het krijgt een fraai plekje, nu op de boekenkast, later in de gang van  m'n nieuwe appartement.

Hier het eerdere portret van kleinzoon Benjamin

Vacare Deo

Aan mijn lijst 'bezochte kloosters' kan ik na dit weekend toevoegen de Onze Lieve Vrouwe Abdij van de Benedictinessen in Oosterhout. We waren hier met 15 deelnemers aan een kloosterweekend dat ik samen met Imca en pastor Janneke georganiseerd had. Ons thema was 'Vacare Deo', je vrij maken voor God , hoe doe je dat? wanneer doe je dat? doe je dat eigenlijk wel? Omdat de groep bestond uit leden van de RK parochie en van verschillende PKN kerken uit Woerden gaf dat een mooie mengeling van gedachten en ervaringen. De gebedsdiensten van de 20 zusters zijn sober en stijlvol. Er werd fraai gezongen. We hebben veel ervaringen uitgewisseld en gedeeld.
Zo'n bezinningsweekend is een waardevolle manier om de 40 dagen tijd te starten. Het volgende weekend staat al gepland, dit keer bij de zusters van Koningsoord.

Mijn kloostercursus voor Volksuniversiteit Groene Hart gaat door, de eerste les is op 21 maart.

Out Of Africa

 

Townships

Tijdens de periode van de Apartheid (1948-1994) ontstonden in Zuid-Afrika de zogenaamde Townships, aparte woonwijken voor zwarte Zuid Afrikanen.

Nu zijn nog steeds bij elke stad de Townships te zien waar  miljoenen mensen hun woonplaats hebben.
En zeer goedkope arbeidskrachten zijn om de Zuidafrikaanse economie draaiend te houden.
De townships groeien ook dagelijks door de grote aantallen economische vluchtelingen die in Zuid-Afrika hun geluk komen zoeken. Vanaf de luchthaven van Kaapstad rijd je meteen al langs een van de grootste townships met naar schatting anderhalf miljoen inwoners.

Op een zondag tijdens onze reis bezochten we een Anglicaanse kerkdienst, waar we 2 bewoners van zo'n township ontmoetten, Ben en Suzen. Zij vertelden dat ze afkomstig zijn uit Malawi. Ben heeft een baan, Suzen werkt tijdelijk bij een blanke familie. We hebben het aangedurfd hen te vragen of we mochten rondkijken in hun township en dat is gebeurd. Het werd een indrukwekkende ervaring, zoveel mensen in hun armoede, zoveel kinderen. Op diverse plaatsen waren in 'schuurtjes' kerkdiensten gaande met veel muziek en passie. Ook in de township zijn grote verschillen in woonruimte, van kleine betonnen (Mandela-)huisjes tot houten bouwsels met veel plastic zakken en golfplaten. Ben en Suzan hebben ons hun huisje laten zien, we kregen een glas water aangeboden en Ben kocht wat elektriciteit om de ventilator even voor ons te kunnen laten draaien. Ze hebben hier 3 kinderen en ook nog kinderen in Malawi, als er voldoende geld is voor de reis laten ze hen ook hier komen. Bens droombeeld is 'Eens gaan we naar Europa', hoewel hij niet wist waar Nederland, Engeland of Duitsland ligt. Ik heb hem geschetst dat hij hier geen enkele kans krijgt om als vluchteling geaccepteerd te worden. En dat hij zeker niet moet geloven wat mensensmokkelaars hem vertellen.

Op deze foto zie je de situatie van Zuid-Afrika: beneden in de fraaie baai liggen de mooie huizen van de blanken, goed bewaakt. Op de heuvel de township. Personeel gaat 's morgen te voet naar de werkplekken beneden, de iets beter betaalden nemen een taxibusje. In de township is de bekende derdewereldproblematiek te zien en te voelen, zoals werkloosheid, criminaliteit, armoede, drugs en alcohol. De grote aantallen kinderen maken het probleem elke dag groter. Wij vonden dit onverwachte  bezoek erg waardevol om zo ons beeld van Zuid-Afrika nog wat breder te maken.

Later in de reis bezochten we met de groep een particulier schooltje in een township, waar door goed bedoelende vrijwilligers, met behulp van sponsorende toeristen een groepje kinderen scholing en een maaltijd krijgt. 'Teach me to do it myself'  stond achterop hun schooluniform. Dat vind ik  een goed uitgangspunt, want deze armoedeproblematiek gaan we vanuit het Westen niet oplossen met giften of vormen van hulp die vooral bij de corrupte overheid terechtkomt.
Het moet hier door de mensen Zelf gebeuren.

Kaap De Goede Hoop

De Fox rondreis die we de afgelopen 2 weken maakten had als titel 'Het Beste Van de Kaap'.... het was inderdaad een schitterend afwisselend programma met voor mij als beste indrukken: de mooie afwisselende natuur in de Kaapprovincie, de prachtig gelegen lodges met vaak bijbehorend wildpark, bijna Hollandse stadjes zoals Stellenbosch en Mosselbaai, schitterende stranden en rotskusten met als hoogtepunt Kaap de Goede Hoop. Kaapstad is een prachtige stad met de Tafelberg en Robbeneiland met de gevangenis van Nelson Mandela als toeristische trekpleisters. Het weer is in deze periode heerlijk, net niet te warm en nog geen herfst. Gids Tjitte was vriendelijk, attent, zorgzaam en had humor. Hij regelde alles perfect. We genoten van z'n Afrikaans-Nederlands-Friese taaltje. Over het grote verschil tussen arm en rijk schrijf ik later nog, nu eerst bijkomen van de lange nachtvlucht.

Heien

Vandaag werden de palen geheid onder mijn te bouwen appartement aan de Jan Steenstraat. Dat heien is nodig want op die slappe Veengrond waarop Woerden gebouwd is zou de boel al snel scheefzakken.

Als vroeger mijn vader een stukje ging aanbouwen aan ons huis werd er ook eerst geheid. Onder leiding van Ome Willem Uittenbroek werd er een heistelling opgebouwd met touwen en met een paar touwtrekkende mannen werd er dan met de hand geheid. Ik keek vol bewondering toe hoe die paal met elke klap van het heiblok eerst wel een meter de grond in ging en dan steeds langzamer, tot die uiteindelijk niet verder zakte. Er werd dan eerst een betonnen verlengstuk op de houten paal gezet, wat mijn vader een 'hoerenjong' noemde. De bedoeling was om zo de paal tot onder het maaiveld te krijgen, zodat deze onzichtbaar werd.
Mijn moeder vond het maar een gek woord weet ik nog. Na het heien gaan ze Koppen Snellen, nog zo'n mooie term. Nou ja, meer weet ik er ook niet van. Het begin is er.

Kaap

De reis naar Zuid-Afrika, vorige zomer, is zo goed bevallen dat we er een vervolg aan gaan plakken. In de voorjaarsvakantie gaan we naar de Kaap provincie. Dit is de geplande route. Het is daar nu lekker zomer en alleen daarom al hebben we er erg veel zin in

Euthanasie

De werkgroep Geloof en Cultuur hier in Woerden, waar ik nauw bij betrokken ben, gaat lastige onderwerpen niet uit de weg. Volgende week organiseren we een gespreksavond over de Nashville Verklaring, het papier over homofilie dat enkele weken geleden zoveel stof deed opwaaien in de Protestantse kerken.
Gisteren hadden we in de plaatselijke Lutherse kerk een avond over euthanasie, palliatieve zorg, terminale sedatie, mantelzorg, pastoraat in die fase van het leven en alles wat daaromheen speelt. Een lastig onderwerp, zeker in deze week waarin ik er aan terugdenk dat we precies 3 jaar geleden in het Hospice waren en dit onderwerp in mijn gezin zo speelde.
Ik ben er toch naar toe geweest en had gelukkig ook een taakje als koffiezetter. De avond werd ingeleid door een plaatselijke huisarts en door dominee Aart Mak. Hij is een Wijs mens! Ik ken Aart vanuit mijn LCGJ-tijd en heb toen veel van hem geleerd.
Het is goed om deze zware onderwerpen ook te bespreken en er zo nu en dan bij stil te staan. Want het gaat ons allen, vroeg of laat, toch een keer aan.

                             Lees hier mijn eerdere blog over Aart Mak 

Lievelingen

In het kleine, gezellige Stadsmuseum van Woerden heeft een aantal Woerdenaren hun favoriete kunstwerk ingeleverd, zodat wij er ook een paar maanden van kunnen genieten. Onder de inzenders zijn personen die ik goed ken zoals Aart Sliedrecht en mijn wijkpredikant Joost Schelling. In korte filmpjes vertellen de inzenders waarom ze voor dit werk gekozen hebben.
Tot 5 mei is de tentoonstelling te bezoeken.


De prachtige foto die Wieteke Breuren aanleverde zou ik zo in mijn kamer willen hangen.

voor meer informatie:
www.stadsmuseumwoerden.nl

Fill The Void

Een van mijn kleine kerkelijke taakjes is dat ik lid ben van de interkerkelijke commissie Kerk en Israël, hier in Woerden. De doelstelling van deze commissie is de relatie kerk - synagoge zichtbaar te maken en te houden in de Woerdense kerken. De werkgroep zou mijns inziens veel beter 'kerk en synagoge' of  'Christenen - Joden' kunnen heten, maar het gesprek over die naam is nog een discussiepunt....
Hoe het ook zij, donderdagavond draaien we een film van een orthodox-Joodse regisseuse, Rama Burshtein, over het Joodse leven. Ik zal een paar inleidende woorden zeggen en dan krijgen we volgens mij een mooie inkijk in hoe orthodoxe Joden in deze tijd leven en voor welke keuzes en dilemma's ze komen te staan. De toegang is gratis! Maranathakerk, 20-22 uur. De film wordt Nederlands ondertiteld.

Stevig Brood

Om onze binnenstad leefbaar en leuk te houden moeten we natuurlijk wel de Kleine Middenstand steunen. Ik koop mijn brood dan ook vaak bij de Stadsbakkerij Stevig Brood. Hier maakt desembakker Joost, terwijl je mee kunt kijken, smakelijk brood met allerlei eerlijke producten en geen gekke stofjes erin. Het ruikt al erg lekker in de zaak en de koek is ook prima.
Vandaag kocht ik brood met daarin prei verwerkt, van onze eigen Oogsttuin in Kamerik. Een prima initiatief deze vormen van duurzaam samenwerken.

Brood is ook een zeer bijbels begrip. Lechem is het Hebreeuwse woord. In de plaatsnaam Bethlehem is dit woord terug te zien. Brood en water zijn in de bijbel de meest elementaire voedingsmiddelen en in talloze verhalen komt brood voor. Jezus vergelijkt zichzelf met 'brood des levens' en in de eucharistie verandert het brood zelfs in zijn lichaam. Nou ja, dat geloof ik allemaal niet, maar het blijft wel een mooi symbool.
Toen ik lang geleden met Willy in Jeruzalem was (1978) kochten we na lang onderhandelen een beeldwerkje van het Laatste Avondmaal. Jezus breekt daar het brood met zijn discipelen. Bij het opruimen van mijn huis kwam het beeld onlangs weer tevoorschijn en het heeft nu een mooie plek in mijn nieuwe woning.

UittenbroekBoom

Na 10 jaar heb ik dit weekend een herhaling georganiseerd van de Broer-Zussendag. De eerste keer deden we dat om de Mantelzorg rond onze ouders nog eens goed door te nemen (link naar 2008). Nu, 10 jaar later, hadden we genoeg andere onderwerpen voor een gezellige en zinvolle Brussenmiddag. Na cafébezoek, zijn we gaan eten bij Abrona in Oudewater en daarna bezochten we een uitvoering van de Maria Passion in de fraaie Franciscuskerk.

Op de achtergrond van deze foto de UittenbroekBoom van Oudewater, in de Parochietuin.(link)

Classic Beauties

We waren nog net op tijd gisteren voor de prachtige tentoonstelling in de Hermitage in Amsterdam over de schilder- en beeldhouwkunst in de 18e eeuw. Het is de periode van het Neo Classicisme. Kunstenaars trekken massaal naar Italië om daar de Klassieke schoonheidsidealen opnieuw te ontdekken. Na de spectaculaire ontdekkingen en de opgravingen in Pompeii was deze vernieuwde belangstelling voor het Klassieke een ware hype. Veel van deze kunst werd verzameld in Rusland en staat of in de Hermitage te Sint Petersburg, of in de Hermitage bij ons in Amsterdam.
Morgen, 13-1, is het de laatste dag van deze tentoonstelling.....

Dit beeld vonden we het mooist, de Danseres van Canova, prachtig belicht, een bijzondere achtergrond, boeiende teksten op de goed werkende audio tour.
Daar kunnen de Italianen zelf nog heel wat van leren hoe je een museum moet inrichten....

Kribkes

Oud en Nieuw vierden we dit jaar in Zuid Limburg. Vanuit Epen liepen we meerdere zogenaamde Kribkeswandelingen. Door heel Zuid Limburg en een stuk van België zijn in deze tijd van het jaar tochten uitgezet met langs de routes talloze Kerststallen die hier Kribkes heten. Van intiem klein tot levensgroot, vaak prachtig gelegen en natuurlijk ook meestal met een horecagelegenheid in de buurt. Want het leven is hier zeer  Katholiek en Bourgondisch. We bezochten ook prachtige kerken in Luik, Maastricht, Düsseldorf en Roermond. En de plaats waar in 1933 Maria wel 7 keer verschenen is, Banneux in België. Er komen hier jaarlijks honderdduizenden pelgrims. Klooster Val-Dieu was ook zeer de moeite waard, we maakten de sfeervolle Vesper mee. Al met al een spirituele start van het nieuwe jaar.

Ik wens al mijn Blog-lezers een Gezond, Vredig en Liefdevol 2019

KerstWens

Open hier mijn Kerst- en Nieuwjaarswens

En deze kaart is voor de (klein)kinderen, met zoekspelletje

 

Kloostercursus en Kloosterbezoek

Een paar weken lang stonden mijn dagen, naast het gewone  werk,  in het teken van sorteren, opruimen, plannen, nieuw appartement inrichten, verhuiszaken regelen, adres omzetten, verkochte huis schoonmaken....
Nu komt er ook weer tijd voor de 'gewone' dingen, zoals een nieuwe kloostercursus die ik ga geven voor Volksuniversiteit Het Groene Hart in Woerden. Bij deze cursus, die ik dit keer op donderdagmorgen heb gepland, hoort een excursie naar abdij Koningsoord van de zusters Trappistinnen. Hun nieuwe klooster is prachtig gelegen  in de omgeving van Arnhem. Je kunt het gebed van deze zusters dagelijks mee beleven via Internet, zo modern zijn ze al wel: http://www.koningsoord.org/getijden. Zes keer per dag kun je hier de zogenaamde getijden live volgen.

Het Beste Moet Nog Komen

Het jaarthema van de Pax Christi Parochie in Woerden waar ik tegenwoordig vaak kom, is: Het beste of het mooiste moet nog komen. Ik moet daar vaak over nadenken; wat moet ik met zo'n thema?
Het lijkt op het liedje dat ik vroeger haattte 'stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw'.

Vandaag las ik in de kloosterbrief van het Dominicanenklooster in Huissen een mooie blog over dit thema van Transitie trainer Jakob van Wielink. 
Ik citeer hem :“Hoe komt het dat sommige mensen de meest onmogelijke hindernissen in hun leven doorstaan, frustraties, grote druk en teleurstellingen verwerken en doorzetten daar waar anderen op zouden geven? Het antwoord is even eenvoudig als uitdagend: omdat ze een groot verlangen aan de dag leggen om voortdurend te leren en te groeien. Omdat ze hun unieke talent en dat van anderen willen ontwikkelen. Het zijn mensen die ‘spelen om te winnen’ in plaats van ‘spelen om niet te verliezen.’ Mensen die aan het stuur van hun eigen leven staan, nemen risico’s, stralen vertrouwen uit, grijpen veranderingen aan als kans om te groeien en zoeken naar mogelijkheden om hun succes en dat van mensen om hen heen te vergroten. Meer dan ooit in de geschiedenis worden mensen met druk geconfronteerd. De wereld, ver weg en dichtbij, verandert in hoog tempo. Die wereld doet een appèl om ons te blijven verbinden met wat werkelijk belangrijk voor ons is. Grote en kleine veranderingen dagen ons uit om beter te leren omgaan met falen, teleurstelling en verlies. Ze nodigen ons uit onze rouw onder ogen te komen, zowel persoonlijk als professioneel, om weer tot de volle vreugde van het leven te komen. Aan iets nieuws beginnen. Omdat je daar een keuze voor maakte. Of omdat die keuze voor jou werd gemaakt. Het vraagt om van het oude afscheid te nemen. Zodat je je weg met hernieuwde kracht en vreugde kunt vervolgen. Je stuur weer in eigen handen nemen. ‘Het beste moet nog komen’ is een mindset die helpt om je leven zonder spijt en wrok te leven. Om je toekomst belangrijker te maken dan je verleden en dat te doen wat daarvoor nodig is. Het vraagt te oefenen in nieuwsgierigheid naar het onbekende, in jezelf en in de wereld om je heen".
Het klooster in Huissen biedt een weekprogramma aan (linkje) om hiermee aan de slag te gaan. Ik heb nu geen tijd om dat te doen, maar het spreekt me zeer aan om op deze manier met dat lastige jaarthema  bezig te zijn.

Maria Kondo

Verhuizen behoort mijns inziens tot de scharnierpunten van het Leven.

Je sluit heel fysiek een bepaalde periode van je leven af en start iets nieuws.
Na 16 jaar verhuis ik in de volgende maand van mijn te grote huis aan de rand van Woerden naar een appartement in het centrum van onze mooie stad. Ongeveer een jaar later staat nog een verhuizing op de rol, naar het appartement dat nog gebouwd moet worden. 

Kleiner wonen betekent ook rigoureus opruimen, de spullen van de kinderen uitzoeken, wat bewaar ik, wat kan weg, wie heeft er nog wat aan? Marktplaats en Noppes-kringloopwinkel  zijn belangrijke helpers bij dit proces. En mijn eigen opruimcoach.

De Japanse Maria Kondo heeft over Opruimen een bestseller geschreven, ze zegt daarin: ‘wie de opruimkunst beheerst, ondergaat een lifechanging experience’. Nou zo zwaar zet ik het nog niet in, maar het voelt wel goed, een opgeruimd huis. Dat geeft ruimte ook in je hoofd. Maria Kondo hanteert de KonMari methode (link): om je verleden te verwerken moet je elk beladen voorwerp vastpakken en dan beslissen wat  je wegdoet. Alles wat je toch nog weer in een doos of een lade stopt, weerhoudt je ervan in het heden te leven. Ja daar zit wel wat in, maar ik heb toch nog wel 10 bewaardozen gekocht bij de Gamma, want ik wil daar nu ook weer niet te extreem in worden.

Week Van Reflectie

Vandaag een Blog geschreven voor de nieuwsbrief van mijn onderwijsteam:

Je kunt niet vooruitrijden zonder achteruitkijkspiegel.

Volgende week is binnen veel zorginstellingen een 'week van reflectie'.
Ook binnen onze organisatie: Kentalis.
Een week van reflectie, is dat nu nodig? Ik denk het wel, zeker in onze hectische tijd.
Want druk hebben we het allemaal, prima, maar Te Druk om zo nu en dan eens even na te denken is niet goed.
Ik denk aan die man in het bos die hout aan het hakken was.
Omdat z'n bijl steeds botter werd moest hij steeds harder hakken om z'n doel te halen.
Totdat iemand zei 'stop eens even met hakken, ga eerst je bijl scherper maken'.
Daarna zal het hakken weer beter gaan en wordt je leven veel leuker.
De week van reflectie is bedoeld om dit soort Aanscherpmomenten te hebben.
Misschien door even zelf na te denken, waar ben ik mee  bezig? en waarom doe ik het zo?
Dat bewust nadenken kan ook heel goed in de file.
Misschien heb je een goed gesprek met een collega.
Stel elkaar de vraag 'wat boeit je en wat bindt je in dit vak?'
In de Kenthiek groep van Kentalis hebben we een aantal van dit soort reflectievragen opgesteld.
Misschien kom je ze deze week tegen in een Kentalis gebouw.
We hebben ook enkele collega's gevraagd  een Blog te schrijven over dit onderwerp.
Kijk maar op ons Intranet. Daar staan nog meer Kenthiek suggesties.
De monniken in 'mijn' klooster beginnen elke dag met een half uur Reflectie.
En als ze het erg druk hebben maken ze er 3 kwartier van....
Dat zien ze niet als een plicht, maar als een essentiële levensvulling.
Ora en Labora. Werk moet je afwisselen met reflectie en inspiratie opdoen.
Ik ben geen monnik, ik doe het op mijn eigen manier.
Mijn dag begint tijdens het thee zetten met het overdenken van de inspiratie tekst van mijn kloosterkalender. Vandaag was dat:

 ----- Het is tegenwind die de vlieger doet stijgen -----

Ik wens jullie mooie reflectiemomenten  toe.
Niet omdat het Moet maar omdat het Mag... zeker in deze week!

Grond

Gisteren kocht ik bij een notaris hier in Woerden een stuk grond waarboven mijn nieuw te bouwen appartement komt te staan. En een eigen parkeerplaats. Deze week zijn alle vergunningen verstrekt en kan de bouw starten. De einddatum wordt waarschijnlijk april 2020, dus nog flink geduld betrachten. Maar het wordt erg mooi! Mijn eigen huis staat vanaf nu te koop.
Wie belangstelling heeft voor een mooie ruime Tweeondereenkapwoning met Dakterras kan contact leggen met makelaar De Koning in Woerden.

Affligem

Dit weekend bracht ik door in Abdij Affligem in Vlaanderen. Samen met Arie Bol bezocht ik hier de 87 jarige  broeder Frits in het verzorgingstehuis. Hij had al weken naar dit bezoek van ons uitgekeken en we hebben onder het genot van een Affligembiertje onze levens, de Kerk en de Wereld besproken.

Daarna verbleven we in de Abdij, waar met de komst van 1  nieuwe jonge broeder weer enige toekomst gloort.

De dagelijkse gebedsdiensten vinden plaats in de zeer sfeervolle Bidkapel.

De zondagmorgenmis ging over de Liefde. Abt Jan (93) hield er een prachtige preek over.
Het was mooi om weer mee te maken.

'Onze Hulp is in de Naam van de Heer'

Wachtwoorden in de Nacht

Is er een verband tussen vandaag, 31 oktober, de dag van de Reformatie en 1 en 2 november, Allerheiligen en Allerzielen? ‘Jazeker’, zei theoloog en dichter Sytse de Vries vanavond in de Lutherse kerk hier in Woerden. ’Maarten Luther plakte zijn stellingen tegen de kerk van zijn tijd op 31 oktober tegen de deur van de kerk, want hij wist dat de volgende dagen de kerk stampvol zou zitten vanwege Allerheiligen en Allerzielen’. De kerk viert dan dat velen ons voor zijn gegaan op de weg van geloof, hoop en liefde en de weg van de dood.

Op deze boeiende avond vertelde Sytse de Vries ons over de achtergronden van deze kerkelijke feesten. Hoe en wanneer ze ontstaan zijn en waarom we kaarsjes aansteken in de kerk of op begraafplaatsen. Het had vroeger met het vagevuur te maken. En hoewel het vagevuur officieel  ‘afgeschaft’ is door de vorige paus heeft het aansteken van een lichtje in deze maand van gedenken nog enorme waarde. Ook in protestantse kringen.  En ook buiten de kerk, zie ook de vele bijeenkomsten op begraafplaatsen of op martkpleinen en gedenkprogramma’s op TV. Ik ga over 2 weken ook weer met mijn (klein)kinderen naar de Meeuwenlaan-herdenking.

Protestanten hebben het gedenken van overledenen lange tijd niet gedaan. Zo’n 200 jaar geleden ontstonden korte gedachtenismomenten tijdens de kerkdienst op Oudejaarsavond. Ik herinner me nog de rijen namen die in de dorpskerk van Waarder dan opgelezen werden. Buiten klonk het eerste vuurwerk, in de kerk rook het naar oliebollenbaklucht.
Gelukkig is die traditie verschoven naar de laatste zondag van het kerkelijk jaar en wordt ook hier en daar voorzichtig met de Katholieke traditie meegedaan, zoals in onze plaatselijke Lutherse kerk.
Ik ga vrijdag avond 2 november naar de allerzielenviering in de Bonaventurakerk waar Imca met haar koor mooie liederen zal zingen.

De Vries heeft veel liederen gemaakt en vertaald rond het gedenken van de overledenen en we hebben er een aantal gezongen deze avond. Met vaak prachtige Engelse melodieën en ook wel moderne zettingen van Willem Vogel.

Als het gaat over de dood, de eindigheid van het leven moet je je daar niet tegen verzetten,  was de boodschap van Sytse de Vries, dat heeft geen zin want de dood is een onlosmakelijk onderdeel van het bestaan. Je kunt er maar het best poëtische taal bij gebruiken en muziek over beluisteren of zelf mooie teksten zingen om de dood tegemoet te treden. In plaats van je verstand, gebruik je dan die andere hersenhelft die verbonden is met het onzichtbare..... 'En zo zing je jezelf het visioen te binnen'.

Archeon

Een leuk museum op 20 minuten rijden van mijn huis is het Archeon in Alphen aan de Rijn. Ik kwam er vandaag  voor het eerst terwijl het al 20 jaar bestaat. Het is een Geschiedenis-Doe-Park vooral op basisschoolkinderen gericht. Van de prehistorie loop je naar de Romeinse tijd en daarna naar de Middeleeuwen. Kleinzoon Benjamin vond het allemaal prachtig....al waren die gladiatoren wel erg realistisch aan het vechten!

Father's Eyes

Het is de week van Hart en Ziel muziek op de autoradio. Welke muziek raakt je tot in je diepste vezels? Ik heb een aantal favoriete muziekstukken op mijn verschillende blogs staan. Natuurlijk alles van Bach en die prachtige oude kloostermuziek. Vanuit deze tijd kom ik dan vooral uit bij  Stevie Wonder, Songs in the Key of Life, als album (luister even...). Of 'God only knows' van The Beach Boys als mooiste Love Song.(linkje)
En natuurlijk deze prachtige herinnering van Eric Clapton aan zijn vader:
Live is Clapton op z'n best, 'k heb goede herinnering aan het concert in Rotterdam dat ik bijwoonde.

Use It Or Lose It

Gisteren mocht ik in op mijn werkplek een lid van onze Raad van Bestuur toespreken omdat hij met pensioen gaat. Samen met collega Henk ten Hove hadden we een toespraakje bedacht waarin we de Benedictijnse visie op pensionering toegelicht hebben. Met termen als Stabilitas Loci, de Acedia als Hoofdzonde en 'Werk als Noodzakelijk Goed' hebben we uitgelegd waarom stil zitten geen optie is de rest van je leven..... 'Use it or Lose it' had ik eerder die ochtend geleerd tijdens een Workshop over Executieve Functies. Gebruik je hersens, je lijf, je talenten, anders ga je d(i)e functies verliezen.

Het cabaret, dat  we vooral ter plekke improviseerden, viel erg in de smaak; het 'slachtoffer' heeft zelfs Latijn gezongen en is als monnik verkleed.... Ons type humor.....Zoon JW had prachtige foto's gefotoshopt.


                   lees hier meer over Acedia



Met Broeder Frits uit Affligem heb ik het regelmatig gehad over Pensionering. "Daar doen wij monniken niet aan, Jan. Het liefst sterf  ik in het harnas, ik bedoel dan in mijn monnikspij".

Over enkele weken zoek ik hem weer op in het bejaardenhuis in België.

Duurzaamheid

Het is een goede week om na te denken over duurzaamheid. Dagblad Trouw publiceerde vandaag de Duurzame Top 100, een lijst mensen die iets of veel positiefs betekend hebben het afgelopen jaar rond het thema Duurzaam Leven. Allemaal Vooruitlopers op het gebied van voeding, architectuur, energie, landbouw, kleding, media, afval, bedrijfsleven en natuurbehoud. Mooie artikelen en interviews in Trouw illustreren deze jaarlijkse verkiezing. Als ik dit lees geeft het mij hoop dat er toch nog wat te redden valt in de steeds ingewikkelder milieudiscussies.

Hoe bekijk ik mijn eigen leefstijl op duurzaamheid? Ik doe m'n best door bijvoorbeeld afval streng te scheiden, ik eet vrijwel 100% vegetarisch en vaak biologisch met producten vanuit de eigen oogsttuin. Imca stimuleert me daarin enorm, want zij eet al 25 jaar vegetarisch en kan heerlijk koken. Stroom maak ik op mijn eigen dak en ik fiets veel, weliswaar elektrisch ondersteund, maar daardoor laat ik de auto vaker staan. Mijn nieuw te bouwen huis wordt super geïsoleerd, het krijgt een warmtepomp en 14 zonnepanelen.
Ik ben dus niet ontevreden over mijn Groene Leefstijl, maar het kan altijd beter. Ik vlieg nog vaak, ga regelmatig op vakantie, rijd nog een auto met zo'n ouderwetse benzineplofmotor en koop mijn kleding niet echt duurzaam. Ik kan nog wat bewuster met mijn voeding omgaan en minder plastic gebruiken. Morgen gaan we naar een wellness centrum, ook niet zo erg milieubewust, maar daar kun je wel goed nadenken over je leven zonder afleiding van telefoon of Ipad, want die zijn daar verboden!

Hier een link naar de Top 100 met mooie verhalen en tips

Terrassenweer

Ook dit net afgelopen weekend was het volop terrassenweer. We fietsten donderdag in de buurt van Wassenaar en Katwijk en omdat het zondag ook weer zo mooi was reden we met de auto naar de omgeving van Drunen in Brabant voor een prachtige knooppuntenfietsroute rond de Drunense Duinen.

De Sahara van Nederland wordt het gebied ook genoemd.

En overal die overvolle terrassen.

In Katholiek Brabant lijkt iedereen op zondagmiddag een terras op te zoeken nadat je met de racefiets je rondje gedaan hebt, of nadat je de hond hebt uitgelaten.


De Kerk als zondagse verzamelplaats heeft hier plaatsgemaakt voor het Terras.

Komend weekend wordt het ook mooi weer, maar dan heb ik 's morgens een taakje in de kerk. Ik mag hier een van mijn blogs voorlezen (link) die gaat over mijn verhouding met het land en het volk Israël.
Maar daarna staat de fiets weer klaar.
Imca heeft een nieuw zadel en een hippe fietsbroek gekocht, de afstanden worden dan ook steeds langer. Als er maar een terras is onderweg.....

Huis komt te koop in Woerden

Deze week is de aankoop van mijn nieuw te bouwen appartement definitief geworden. Alle handtekeningen zijn gezet, volgende week ontmoet ik de toekomstige buren, de bouw start in oktober of november.
Het betekent ook dat ik mijn huis in Molenvliet ergens volgend jaar te koop ga zetten. Kenmerken van het huis zijn: rustig gelegen in een populaire wijk van Woerden, vanaf het grote dakterras uitzicht over het Groene Hart, 5 slaapkamers, een nieuwe keuken en moderne badkamer, de voortuin is onlangs door een tuinarchitect opnieuw aangelegd, eigen parkeerplaats met carport, grote bijkeuken, ommuurde achtertuin... nou dat wordt vast een mooie verkoopfolder....
Het is een fraai en (te) groot huis, met voor mij mooie en moeilijke herinneringen.
Goed om een nieuwe start te kunnen maken.

UPDATE december: verkocht...!

Laren

Op deze prachtige nazomerdag maakten we een fietstocht tussen Laren, Naarden en Blaricum. Een mooi stuk Nederland, in 't  Gooi, waar het soms ook op het Kruger Park in Zuid Afrika lijkt:

De Doosjes

Op een dag liep een vrouw tobberig door het dorp. Ze had veel zorgen en het zat haar niet mee in het leven. Een van de dorpsoudsten zag haar zo lopen en sprak haar aan: “Ik zie dat u zorgen hebt, kan ik iets voor u betekenen?” De vrouw keek op en begon te vertellen. Na een poosje onderbrak de dorpsoudste haar: “Uw zorgen kan ik niet oplossen. Maar ik weet een oude oplossing. Ik heb hem nog van mijn overgrootouders gekregen.” Hij liep zijn huis in en kwam terug met twee doosjes. Eén heel mooi doosje, bezet met de mooiste stenen. Het glinsterde in het licht. Het andere doosje was onooglijk en klein. Het zag er een beetje slordig en oud uit. Beide doosjes gaf hij aan de vrouw. Eerst wilde zij ze niet aannemen. De één was immers veel te mooi, tsja, en die ander… Die was toch ook niet echt mooi. Zeg nou zelf…… De dorpsoudste begon te vertellen: “Dit zijn twee heel bijzondere doosjes. In het mooie doosje doe ik altijd al mijn verworvenheden. Alles waar ik blij, gelukkig en vrolijk van word. Maar ook alles wat ik wil bewaren om te blijven koesteren.” Hij bekeek het doosje nog eens goed en vervolgde zijn verhaal. “En het donkere doosje, daar doe ik de dingen in die mij ongelukkig maken. Dingen waar ik liever niet meer aan terug denk. Het is eigenlijk meer mijn vergeetdoosje….” De vrouw wist niet zo goed wat ze met de geschenken aanmoest, maar na even nadenken nam ze de doosjes aan en ging ermee terug naar haar huis. Daar zette ze de doosjes neer op de kast.
De tijd draaide door en de vrouw deed wat de dorpsoudste haar had gezegd. De mooie dingen die ze nog eens wilde koesteren stopte ze in het mooie doosje. De vervelende dingen, waar ze liever niet aan terug wilde denken deed ze in het lelijke, oude doosje. De tijd verstreek en het mooie doosje raakte steeds voller met kostbare dingen. Regelmatig pakte ze de doosjes van de kast om ze te vergelijken. Maar het lelijke, zwarte doosje daar was toch iets geks mee aan de hand. Het raakte maar niet vol. Geïntrigeerd pakte ze het doosje van de kast en bekeek het eens van alle kanten. Toen deed ze een ontdekking. Het zwarte doosje had geen bodem! Boos ging ze op weg naar het huis van de dorpsoudste. Vol vragen en verwijten kwam ze bij hem aan. Hoe kon hij haar nu een doosje geven dat stuk was? En nu ze er toch was, zo’n mooi doosje kon ze nog wel extra gebruiken. Het was immers helemaal vol. De dorpsoudste keek haar rustig aan. Toen ze uitgesproken was schudde hij zijn hoofd en zei enkel: Het lelijke doosje is om niet stil te blijven staan bij je zorgen en je verdriet. Het mooie doosje is om je zegeningen te kunnen tellen en er dankbaar voor te zijn.