Hoeksteen

Vanmorgen hebben we met de familie Hoeksel de opening bijgewoond van een kerkzaal in Dordrecht. Het was in verpleeghuis Crabbehoff waar onze (schoon)zus Els Hoeksel, tot haar plotseling overlijden vorig jaar  november,  predikant was. Ze heeft tijdens haar werk hier de basis gelegd voor deze sacrale ruimte en daarom heeft  de kerkzaal een naam gekregen waarin haar naam ook verwerkt is: De Hoeksteen. Een mooi moment en monument tot haar gedachtenis.

En vanmiddag hebben we de familie ontmoet uit Zuid Afrika, nicht Liesje Hoeksel met haar man Sydney. Ze zijn een weekend in Nederland. We hebben leuk bijgepraat in de polder bij Vlist. Ze hebben ons uitgenodigd hun nieuwe huis in Zuid Afrika te komen bekijken......

Armand

Het is festival tijd. Pink Pop, Lowlands, Concert at Sea. Het doet me denken aan de bezoekjes vroeger aan de PoP avond van de Woerdense vakantieweek. En soms ging ik naar Kunstmin in Gouda voor Brainbox of Cuby and the Blizzards.  De eerste LP die ik vroeger kocht bij Van Vliet in Bodegraven was een verzamel LP van The Kinks. Al snel  daarna volgde een LP met de liedjes van Armand, de enige Hippie van Nederland die Hippie gebleven is. Natuurlijk stonden de teksten van  Armand erg ver buiten mijn beleving in het dorp Driebruggen, want dat lag letterlijk aan het eind van de wereld. Maar je kende door Radio Veronica wel alle teksten uit je hoofd. En nog steeds. Het leuke bandje The Kik uit Rotterdam speelt nu weer de nummers van Armand. En soms doet hij zelf nog even mee. Tussen  2 blowtjes door denk ik. Echt kikken.....

Havendag

Gisteren was het Havendag in Woerden. Met zo'n typisch Haagse School Lucht was het een mooi schouwspel. Mijn favoriete schilder Weissenbruch had er een prachtig schilderij van kunnen maken, zoals hij vaker in deze omgeving deed, bijvoorbeeld aan de Nieuwkoopse Plassen.

Voor wie Woerden niet kent: de stad is al bekend sinds de Romeinse tijd. Het castellum  'Lauri' lag hier. In onze bodem hebben we talloze Romeinse restanten teruggevonden, zelfs complete schepen. Omstreeks het jaar 720 predikte Bonifatius hier het Christelijk geloof en werd de plaats 'Wyrda' genoemd. De stad kreeg Stadsrechten in 1372, waarna de wallen en de muren gebouwd werden. Hier is helaas nog weinig van over. Het kasteel van Herman van Woerden staat er nog wel en stamt uit 1410.

'De trekvliet', Jan Hendrik Weissenbruch, 1870

Fraude

Het Fraude Virus waart door dit land. Overal duikt het op: examenfraude, declaratie fraude, verzekeringsfraude, identificatiefraude, woekerpolissen, zelfs ziekenhuizen, doktoren, tandartsen frauderen, spooknota's. Frauderende uitkeringstrekkers, tot uit Roemenië. En de banken zijn al jarenlang verdacht bezig. Met een enorme economische dip en maatschappelijke malaise tot gevolg. Als je het woord Fraudemeldpunt googelt kom je op talloze sites waar je fraude kunt melden.

Wat is er met de mens aan de hand? Klopt de Heidelberger Catechismus (1563) toch? 'De mens is van nature slecht en geneigd tot alle kwaad' leerden we vroeger op de catechisatieles. Ik wil er nog niet aan. Ik lees ook in de bijbel dat God de mens schiep naar zijn beeld. En als ik het Goddelijke associeer met het Goede kom ik bij een positiever mensbeeld uit.
Maar ik probeer wel realistisch genoeg te zijn om niet in naïviteit te schieten op dit gebied.

Vanmorgen mocht ik voor de ethische commissie van mijn werk een inleiding geven over zingeving, identiteit, mensvisie en kernwaarden. En het (keuze)gedrag dat daar bij hoort. Ik ben begonnen met dit verhaaltje. Het zegt mij iets hoe je in allerlei situaties toch moet proberen van het goede uit te gaan en wat het effect is als je een positieve en coöperatieve houding aanneemt  in je gedrag, houding en beeldvorming:

Een reiziger naderde een grote stad en vroeg aan een oude vrouw die aan de kant van de weg zat: ‘Hoe zijn de mensen daar in die stad?’
‘Hoe waren de mensen in de stad waar u vandaan komt?’, reageerde de vrouw.
‘Verschrikkelijk,’ antwoordde de reiziger. ‘Gemeen, onbetrouwbaar, onvriendelijk, agressief,  afschuwelijk in ieder opzicht.’ ‘Aha,’ zei de vrouw. ‘Zo zijn ze in de volgende stad ook.’
De eerste reiziger was nauwelijks teleurgesteld verder gegaan, of de volgende stopte en informeerde ook naar de mensen in de volgende stad.

Opnieuw vroeg de oude vrouw hoe de mensen waren in de stad die hij had verlaten. ‘Dat waren goede mensen: eerlijk, ijverig, vriendelijk en buitengewoon edelmoedig. Ik vond het jammer dat ik moest vertrekken’, verklaarde de tweede reiziger.

De wijze vrouw antwoordde:‘Zo zijn ze in de volgende stad ook .’

Anselm Grün in Den Bosch

Het gebeurt niet zo vaak dat Anselm Grün in Nederland spreekt, maar wel op zaterdag 8 juni . Ik ga naar een onderwijs meeting met deze bekende Benedictijn in 's Hertogenbosch.
Gespreksonderwerp is zijn door de Benedictijnse filosofie geïnspireerde visie op het onderwijs. Een school moet zich vooral richten op de innerlijke vorming van de leerlingen. Grün vindt dat de school een belangrijke plaats is, omdat je hier leert voor het leven. Dus levenslessen in plaats van alleen maar en vooral de economische en maatschappelijke ontwikkelingen volgen.
Hij schreef er met anderen een inspirerend  boekje over.
Hoe hij dit als haalbare realiteit ziet in een onderwijstijd die bol staat van meetbaarheid, marktwerking, efficiency, kwaliteitsmetingen en prestatie indicatoren?... ik maak het graag mee.

Update: het was een inspirerende middag, niet alleen door de woorden en uitstraling van Anselm Grün, maar ook door de boeiende mensen die je ontmoet op zo'n bijeenkomst.

2 uitspraken in het boek geven al heel kort aan waar het over gaat:

'Niet voor de School leren wij maar voor het Leven'

en een citaat uit de Regel van de Heilige Benedictus (6e eeuw):

“hij (zij, de leerkracht) moet alles met zo veel maatgevoel regelen, dat er voor de sterken nog iets te verlangen blijft en de zwakken niet worden afgeschrikt.”

Mijn toevoeging daarbij: als we deze zin nu als basis nemen in alle handelingsplannen, groepsplannen, ondersteuningsplannen, hoog-begaafden-plannen, kwaliteitsmonitoren, enz. dan hebben we de essentie en de uiteindelijke bedoeling van 'Onderwijs' al aardig te pakken!

Het boek is een aanrader voor iedereen die een ander geluid wil lezen over onderwijs en school.

Knack

Vorige week heb ik een interview gegeven aan het Belgische weekblad Knack. De journalist had me via mijn website www.benedictijnsewijsheid.nl   gevonden  en was benieuwd naar mijn beweegredenen om vooral naar Belgische kloosters te gaan, individueel of met groepen belangstellenden. Ik heb een leuk gesprek gehad met de schrijver, die zelf voor zijn artikel een weekend in Westmalle heeft meegemaakt. Westmalle was ook een van mijn eerste kloosterervaringen, vooral de ochtenddienst van 04.00 uur kan ik me nog goed herinneren.....
Ik ben benieuwd wat de journalist van het artikel gaat maken, de titel is veelbelovend: 'Weg van de Wereld met Benedictus'.
En nu uitzoeken of  het blad ook in Nederland te koop is.

Graskaas

Zaterdag: Graskaasdag in Woerden
Graskaas is kaas die wordt gemaakt van de melk van koeien die, na in de winter op stal te hebben gestaan, voor het eerst weer in de wei lopen en vers gras eten. Dat levert lekkerder melk op en dus smaakt de kaas ook op zijn best.

Vandaag: Culturele Zondag in Utrecht:

In de meest sfeervolle kerk van Utrecht, de Sint Willibrordkerk, beluisterden we een Requiem van Charles Gounod: Franse Romantiek. Het orgel gaat dan voluit!

Mijn vroegere orgel leraar, Herman van Vliet, speelde ook zo nu en dan na de les Romantische Franse kerkorgelmuziek op ons oude gereformeerde huisharmonium, met als gevolg dat m'n vader de blaasbalg daarna weer moest plakken met tape....

Pensioen

Gisteren ging het eerste familielid van onze generatie met pensioen. Zwager Jan van Esschoten heeft zijn loopbaan bij een woningbouwvereniging afgesloten met een mooie receptie, goede afscheidswoorden, een bij zijn leeftijd passende E Bike......
Ik denk nog  helemaal niet aan pensioen, of stoppen met betaald werk, dat kan ook niet op je  58ste tegenwoordig. Bij de vraag 'hoe lang ga je nog door ' moet ik denken aan een vroegere collega, die dagelijks meldde in het team 'hoeveel dagen hij nog moest ' naar zijn pensionering. Dat demotiveerde zijn omgeving enorm, maar niemand durfde dat te zeggen. Ik heb me voorgenomen daar niet te moeilijk over te doen. Zolang ik het werk nog zo leuk en nuttig vind als nu, neem ik zelfs nog geen arbeidstijdverkorting, in het onderwijs heet het BAPO,  op. De monniken in de Benedictijnse kloosters waar ik kom ervaren werk en  bezigheden als een 'noodzakelijk goed'. Werk, arbeid is in de Benedictijnse filosofie het beste middel tegen de Acedia, de luiheid, verveling, maar ook de melancholie, de depressie. Acedia was in de Middeleeuwen een van de katholieke Hoofdzonden, zeker voor Monniken. Ze stoppen dan ook  pas met Arbeid als ze er letterlijk bij neervallen.  Nou, zo ver wil ik niet gaan, maar ik hoop wel de jaren die ik met plezier mag werken als een dagelijks geschenk te mogen blijven ervaren.
Het is overigens jammer dat we die 7 Hoofdzonden afgeschaft hebben, want veel actueel nieuws is nog steeds te koppelen aan dit Middeleeuwse rijtje, waar onder de Superbia (ijdelheid), Avaritia  (hebzucht, inclusief fraude en graaierij denk ik ) en Gula (de onmatigheid, verspilling). Met elke hoofdzonde kun je gemakkelijk een krantenkatern vullen. Jeroen Bosch heeft ze prachtig geschilderd:

Voetbal

Sommige dingen kun je ook op je 58 ste voor het eerst van je leven doen. Vandaag was ik door de kinderen uitgenodigd mee te gaan naar  een eredivisie wedstrijd in de Galgenwaard:  FC Utrecht-FC Twente. En het ging ook nog ergens over, namelijk wie Europees voetbal mag spelen volgend seizoen. Tot de laatste minuut was het erg spannend. Hoewel Utrecht verloor hadden ze toch gewonnen. Zo iets.
De sfeer is echt leuk in zo'n uitverkocht stadion en er wordt mooi gezongen.....Ik was de enige met een rugzak met broodjes kaas, water en snijkoek. Ja, dan moeten ze maar beter voorlichten over het gewenste stadiongedrag met bier en vette happen.

Stolpersteine

Vandaag was ik op excursie met de interkerkelijke groep Kerk en Israël Woerden, waar ik lid van ben. De doelstelling van deze commissie is de verbinding Jodendom - Christendom zichtbaar te maken en te houden in onze kerken.
In Gouda hebben we onder leiding van Gouwenaar Donald Pagrach een wandeling gemaakt langs de zogenaamde Stolpersteine. Voor de woningen van in de oorlog weggevoerde en vermoorde Joden wordt een Stolperstein geplaatst. Om zo het lot van de 327 Goudse Joden zichtbaar te maken. Er zijn nu in Gouda ruim 200 Steine geplaatst, wereldwijd al zo'n 40.000. Initiatiefnemer is de kunstenaar Gunter Demnig. Hij noemt  zijn stenen - die hij zelf komt leggen -  Stolpersteine, 'struikelstenen'. Je struikelt er inderdaad een beetje over met je voeten, maar zeker ook met je hoofd en je hart. En je moet bukken om de tekst te kunnen lezen. Veel indruk maakte het bezoek aan het Goudse Metaheerhuis, het huis van reiniging, de plaats bij het voormalige Goudse bejaardenhuis voor Joden waar de overledenen ritueel verzorgd werden. In de stoep voor dit voormalige bejaardenhuis liggen 39 Stolpersteine van de weggevoerde oudjes en personeelsleden. In het Metaheerhuis zijn alle namen opgenomen van de Goudse Joden die omgekomen zijn in de oorlog. Een indrukwekkend monument. Willy heeft als kind in dit gebouw op Zondagschool gezeten maar heeft nooit gehoord, tot vandaag, wat er eigenlijk in dit gebouw aan drama gebeurd is.

Onder de koffie vertelde Donald het verhaal van zijn ondergedoken ouders en omgekomen Joodse familieleden. Hoe zeer waardeer je dan weer dat je in een vredige stad op een terrasje kunt zitten. 

Katten

Je kunt de mensheid verdelen in 2 types: katten liefhebbers of hondenbezitters. De familie Uittenbroek hoort bij de categorie 'Kat'. Ik ken geen familielid met een hondje. Het past niet bij ons.
De Uittenbroeken zijn vaak wat beschouwende, soms wat tobberige types. En ze schieten nogal snel in de hulpverlening en de compassie. Daar past een kat beter bij. Honden hebben een baas nodig. Katten hebben personeel.
Vroeger hadden we thuis de beroemde Witte Katten van Uittenbroek. Zeer vruchtbaar, zodat het halve dorp met nakomelingen zat van onze Witte Moppie. Toen ik Willy tegenkwam was een van mijn eerste vragen  'houd je van katten of wil je later een hond'. Ze was ook van huis uit katten gewend, anders was het nooit langdurig iets geworden tussen ons.
Sinds we getrouwd zijn hebben we dan ook katten. In het begin een mooie rode Kater waar ik toch een beetje bang voor was, maar gelukkig had Willy een groot overwicht op het verwende beest. Onze huidige kat is inmiddels al  15 jaar. Hij wordt door mij 'poes' genoemd en 'hij'. Willy noemt haar Saartje, maar door z'n autistische trekjes luistert hij zeer selectief naar deze namen. Hij zit altijd om 7 uur voor de deur en weet precies welk deel van de krant ik lees, want daar gaat hij op liggen. En hij  wil graag op schoot, bij voorkeur als je op het punt staat weg te gaan. Ook als je wat gestresseerd bent, wil hij altijd op schoot zitten. Dat helpt om een momentje te zennen. Rollen op het midden van de Vaartuigenlaan is een grote hobby. Gelukkig hebben we hoge verkeersdrempels in de straat. En hij kan nog steeds goed klimmen en vangen. Ik heb de eerste veertjes van een jonge koolmees deze week al weer opgeruimd. De eerste verse muis is laat dit jaar.
Ook onze dochter Willemijn is met deze familiaire kattenliefde gestart. De combinatie met vogel 'Pietje' in huis heeft al enige paniek gegeven en een bliksembezoek van vriend Tim aan de dierenarts met een bloedende parkiet, maar op deze foto is te zien dat het steeds beter gaat tussen de 2 diersoorten.

Pinksteren 2013

Op 1e Pinksterdag bezochten we de Pinksterdienst in de Kruiskerk te Woerden.
Wat ik daarvan meenam is deze liedtekst:

Zij zit als een vogel, broedend  op het water,
Onder haar de chaos van de eerste dag.
Zij zucht en zij zingt, moeder van de schepping
Wachtend op het woord totdat zij horen mag.

Zij zweeft als een vogel, zweeft boven de bergen
Zoekend naar een plaats onder de hemelboog
Zij rust in de schoot, wachtend op het wonder
Dat zich daar ontvouwt verborgen voor ons oog.

Zij danst in het vuur, schouwspel zonder weerga
Maakt de tongen los, taal en getuigenis
Bekeert, inspireert al wie naar haar luistert
Niets brengt haar tot zwijgen, vurig als zij is.

Want zij is de Geest, een met God in wezen
Gift van de verlosser aan zijn aardse bruid
De sleutel is zij, toegang tot de schriften
Vogel uit de hemel, witte vredesduif.

Gedichten moet je vaak lezen om er steeds meer in te horen. Mooi om de Geest van God te vergelijken met een vogel, broedend op het water. In alle  woestheid en leegte, te midden van de chaos is de Geest van God al aanwezig en zij broedt leven uit. Warmte. Schepping. Als een moedervogel, zo beschermt zo koestert God zijn schepping en schepselen.

Als ik langs onze Gamma fiets waar de GammaZwaan zit te broeden, zoals elk jaar rond deze tijd, dan illustreert dat voor mij deze Pinkstergedachte.

Op de 2e Pinksterdag hadden we onze jaarlijkse familiedag. In de boerderij in Driebruggen hebben we alle familieleden van de Uittenbroekkant weer ontmoet, lief en leed gedeeld, bijgepraat. En samen met Bash mijn inmiddels ook jaarlijkse Chinese hapjes bereid. Van nichtje Mirjam ontving ik zowaar de 'hoofdprijs' van het familie spel. Het is het nichtje dat ik gestimuleerd heb haar gedachten  in een blog te verwoorden. Zij is te vinden bij www.zinnigepraat.nl/blog/ . En schoonzus Heidi heeft inmiddels ook haar eigen website: www.zocrea.nl . Wie volgt in de familie?

Denker Des Vaderlands

Vandaag is de nieuwe DDV 'er gekozen. Als opvolger van  Hans Achterhuis  mag René Gude zich nu Denker des Vaderlands noemen. Ik heb al vaak artikelen van filosoof Gude gelezen in FilosofieMagazine en in Trouw. In het boekenprogramma van de VPRO waar we op zondagmorgen, net uit de kerk, graag naar kijken was een interview met René Gude over zijn boek 'stand-up filosoof'. Wat ik me nog herinner is hoe deze man met zijn zichtbare ziekte -er is bij hem een been geamputeerd- mooie dingen kan zeggen over de kunst van het dood gaan. Maar ook zegt hij fraaie zinnen over en tegen het negativisme in onze maatschappij. Nederlanders praten vaak positief over zichzelf en hun eigen omstandigheden, maar uiterst negatief over de maatschappij, de politiek, het onderwijs, de media, de overheid, de bankiers.....Hoe kan dat nou? Daar wringt iets. Gude heeft een belletje in zijn zak en als er iets negatiefs gezegd wordt,  gemurmureerd wordt zei Benedictus al in de zesde eeuw, dan gebruikt hij zijn belletje om daar de aandacht  op te vestigen. Mooi! En voor mij ook belangrijk: over  het onderwijs zegt hij positieve dingen aan het eind van dit interview.
We zullen komend jaar nog veel van hem horen en lezen, vanavond is hij al al in de Wereld Draait Door.

Gedragscode

Is praten over zingeving op je werk een luxe of een primaire arbeidsvoorwaarde? Ik vind het laatste. En  mijn werkgever ook. Een klein onderdeel van mijn werk is dat ik deel uitmaak van de  commissie 'kenthiek' van  Kentalis Onderwijs en Zorg. De naam Kenthiek hebben we bedacht als samenvoeging van Ethiek en Kentalis. De doelstelling van deze commissie is binnen onze organisatie bewustwording en gespreksonderwerpen rond zingeving, identiteit en ethische dilemma's aan te jagen. En hier bijdragen aan te leveren en tools voor te ontwikkelen. In deze commissie heb ik meegewerkt aan het opstellen van een gedragscode. En om deze code bekend te maken bij alle  medewerkers en te implementeren in de organisatie hebben we een poster en een gedragscodespel gemaakt. Momenteel trek ik zo nu en dan  het land door om deze producten toe te lichten en het gesprek hierover op gang te brengen. Een leuk en zinnig onderdeel van mijn werk! Na je 50ste moet je vooral nog werk doen dat bij je past vind ik en daar hoort dit zeker bij.

                                    ons spelbord bij het Gedragscodespel

Jazz in Woerden

Toen we in Woerden kwamen  wonen, zo'n 35 jaar geleden, waren de Intocht van de Avondvierdaagse en de Koeienmarkt zo'n beetje de hoogtepunten van de activiteiten die hier plaats vonden. Nu gebeurt er van alles in ons verbouwde stadscentrum, zoals komende zaterdag het jaarlijkse kleinschalige Jazzfestival. Met de mannen, Jan Willem, Bash en Tim gaan we naar het Bierhuys waar de Tiny Little Big Band optreedt. En natuurlijk naar Hans Dulfer op het kerkplein. Nu maar hopen dat het net zo mooi weer is als vorig jaar....

Levenskunsten

We zijn weer terug in fris Nederland. Nu proberen het relaxte vakantiegevoel nog  een poos vast te houden.....In deze vakantie las en herlas ik het boek 'Filosofie voor het leven' van de Amerikaan Jules Evans. Hij beschrijft op een boeiende manier hoe de  Antieke  filosofie zijn leven veranderd en verbeterd heeft.
Ik ga voor de werkgroep geloof en cultuur van de Woerdense PKN kerken in het komende kerkelijk seizoen een korte basiscursus filosofie geven, waarin ik het onderwerp 'levenskunst' centraal wil stellen. In de cursus zal de stoïcijn Epictetus een belangrijke plaats krijgen. Hij kwam uit het gebied waar we vanmorgen vertrokken zijn, mede daardoor ook een plek om vaker terug te keren.

Bij levenskunsten hoort volgens Aristoteles ook sport. En dan vooral de deugd van het volhouden daarvan. In Turkije hebben we met Kees en Martine van E. het 5 maanden sporten afgesloten. Elke dag waren we voor 7 uur al in het 50 meter bad te vinden, dagelijks in de sportschool van het resort en de sauna. En beachvolleybal voor het sociale aspect. In de zomermaanden ga ik weer iets aanvullend sportiefs verzinnen, want we voelen ons er alle vier goed bij.

Maria en Artemis

Op een half uur rijden van ons hotel ligt Efese. De geweldige antieke stad waar Paulus enkele jaren gewerkt heeft. Twee jaar geleden waren we hier ook, toen liepen we de stad van een andere kant binnen. Nu zijn we gestart aan de kant waar het huis van Maria staat, want  de moeder van Jezus heeft hier boven de stad Efese gewoond en is hier gestorven. Zegt men. Wat wel zeker gebeurd is, dat in  Efese een paar belangrijke kerkvergaderingen hebben plaats gevonden in de eerste eeuwen van het Christendom. Tijdens deze concilies ging het bijvoorbeeld over de vraag of we Maria 'theotokos' of  'christotokos' mogen vereren in de leer van de kerk. Met andere woorden,  is zij de moeder van Jezus of  mag je haar de moeder van God noemen. In het jaar 413 is na lange beraadslaging in Efese besloten dat Maria ‘Moeder Gods’ genoemd mag worden. De inwoners van Efese hebben dat gevierd met woeste feesten en processies....eigenlijk hadden ze hiermee hun hier altijd vereerde vruchtbaarheidsgodin Artemis weer terug! Maria hemelvaart wordt in dit gebied zowel door de Christenen als de Islamieten gevierd. Overigens bestaat deze Maria ter hemelopneming pas sinds 1950 toen dit als kerkelijk dogma werd afgekondigd. Vanuit mijn Protestantse opvoeding heb ik niet zoveel met Maria. Mijn vader noemde het Roomse Poppenkast...... Het avondgezang van de monniken in Affligem, in het halfduister, richting Maria, heeft op mij wel altijd veel indruk gemaakt.

Door de zuilengalerijen,de Stoa, van Efese lopen blijft een wonderlijk ervaring. De opgravingen blijven maar doorgaan en leveren steeds weer nieuwe fantastische vondsten op. De wandeling door antiek Efese eindigt na enkele kilometers in het 66 rijen hoge en daardoor grootse theater waar 25.000 mensen plaats kunnen nemen.

Vandaag hadden we een auto gehuurd om al dit moois te kunnen bezoeken. Gisteren zijn we met een jeep met 2 jagers meegereden door het bergland. Dit gebied van Turkije is voor zonaanbidders en voor cultuur- en natuurzoekers een ideale vakantieplek.

Johannes

In het typisch Turkse stadje Selcuk, boven Antiek Efese, bezochten  we de resten van de imposante Johannes basiliek. Hier ligt Johannes de Evangelist begraven en hier schreef hij op een heuvel zijn Johannes evangelie. Volgens de Turkse traditie. Achter het graf van Johannes is een putdeksel waar je zijn ‘geest’ kunt snuiven. Natuurlijk heb ik dat ook uitgeprobeerd, maar  bij mij werkte het nog niet meteen geestverruimend. In de Middeleeuwen was dit een beroemd bedevaartsoord. Deze basiliek uit de zesde eeuw was een van de grootste ter wereld. Vanaf het hoogste punt heb je uitzicht op de enige pilaar die over is van het andere wereldwonder dat in Selcuk stond , de tempel van Artemis.

  

Maxima

Na een relaxte nachtvlucht en een kort busreisje zijn we gisterenochtend aangekomen in het dorpje Ozdere in West Turkije. Het hotel heet heel toepasselijk Maxima Paradise. Want toen we net aangekomen waren verscheen onze eigen Koningin Maxima op de TV tijdens alle kroningsfestiviteiten in Amsterdam. Hoewel  ver weg hebben we via de TV nog heel wat van de feestelijkheden meegemaakt en was ik onder de indruk van de toespraak van onze nieuwe koning. Ook de vaart over het IJ werd hier live uitgezonden en gaf de dag een mooi slot. Maxima Paradise ligt inderdaad paradijselijk. Het management moet nog wat op gang komen, maar na drie kamerwisselingen en enige onderhoudklusjes zitten we er nu fraai bij. Met sport-, sauna-, strand- en zwemfaciliteiten bij  de hand.  En we laten ons verwennen in het fantastische restaurant. De zomer is hier volop begonnen, dat helpt prima om het Nederlandse lange-wintergevoel kwijt te raken. Willy is haar griepje ook weer snel te boven gekomen. In het weekend gaan we cultuur opdoen in Efese.

En natuurlijk meteen een Turkse kapper opgezocht

Relax

In het onderwijs kom ik veel collega's tegen die zeer gestresseerd raken door dit mooie vak.
En ja de hele maatschappij is nogal opgejaagd in deze tijd van het jaar.

Hieronder enkele oefeningen om daar van af te komen.

Een website om je te leren TWEE  minuten NIKS te doen,
probeer het maar eens vol te houden:
http://www.donothingfor2minutes.com/

Of klik hier om 2 minuten te ZENNEN
Calm.com

Ik haal deze tips van de interessante websites en blogs van Luc Mutsaers:
www.springleven.nl
www.plezieropjewerk.nl

Koningin

Nog een paar dagen en Koningin Beatrix wordt Prinses Beatrix. Ik heb Beatrix een paar keer van grote afstand gezien, maar een keer zat ik vlak achter haar in de Domkerk in Utrecht. We vierden daar de start van de PKN kerken. Met Frans van D. had ik bedacht om Beatrix bij deze gelegenheid het Laatste Gereformeerde Pepermuntje aan te bieden...., een King natuurlijk. In de dienst durfden we het niet. En na de dienst hebben we nog staan wachten op het vertrek van Beatrix,  maar kwamen we ook niet verder dan 'gefeliciteerd met de PKN Majesteit.....en tot ziens '. Ze glimlachte wel heel vriendelijk naar ons.
Dinsdag eindigt een tijdperk.

Koning

Nederland begint meer en meer in de sfeer te komen van de troonswisseling. Maxima en Willem zijn dagelijks nieuws in de media, er komen steeds meer hebbedingetjes bij de boodschappen, de vla is al oranje. In de opiniepeiling van Een Vandaag, waar ik panellid van ben, heb ik me van de week uitgesproken als best wel koningsgezind en heb ik aangekruist een groot vertrouwen te hebben in de capaciteiten van ons nieuwe koningspaar. Wel heb ik ingevuld dat een ceremonieel koningschap voor mij prima is. Willem Alexander gaf in een TV  interview deze week ook al aan dat zoiets helemaal niet inhoudsloos hoeft te zijn. Tenslotte heb ik ook aangekruist dat naar mijn mening het Oranjehuis gewoon belasting moet gaan betalen.  Ze maken ook gebruik van door ons allen gefinancierde instellingen als onderwijs en wegen.
Maar eerst feest. Wij maken de festiviteiten op afstand mee in Turkije, omdat we daar op 30 april naar toe vliegen voor een lekker lange meivakantie.

In Memoriam Oom Arie

Deze week overleed Arie van Zwieten, de enige broer van mijn moeder. In onze familie en in zijn woonplaats Driebruggen kent iedereen hem als Oom Arie. In mijn jeugd heeft hij op verschillende manieren een belangrijke rol gespeeld. Zo heeft hij mij al erg jong lezen geleerd. Mijn moeder zag heel goed in dat de kleuterschool niks voor mij was en daarom mocht ik vaak met de vrachtwagen mee van Oom Arie. Als we met de Magirus vol stoeptegels langs een ANWB bord reden zei Oom Arie mij welke plaats erop stond. Na een aantal ritjes begreep ik het trucje...en kon ik lezen. Dat ik me daardoor op de lagere school erg ging vervelen, leidde ertoe dat ik een klas mocht overslaan. Zo heeft Oom Arie m'n jeugd stevig beïnvloed!  Later kwamen we elkaar tegen bij de muziekvereniging OBK waar ik ook een korte muziek carrière heb doorlopen. Maar interessanter was het beroemde 'oliebollen bakken voor de muziek', waar ik als assistent van Oom Arie veel lol gehad heb. Oom Arie was een dorpsmens: altijd bezig voor de plaatselijke verenigingen, het Dorpshuis, aardappelen halen voor de dorpsgenoten. Met mijn vader klusjes doen, samen naar de kerk fietsen, elkaar helpen met de tuin spitten. En altijd voor iedereen klaar staan. Hij bracht ons gezin 's zomers in de vrachtauto naar ons vakantieadres ergens op de Veluwe. Alles kon mee. En hij heeft me vaak gereden als ik, als jong kind, naar of uit het ziekenhuis ging. Wij hadden geen auto, een taxi was te duur, maar Oom Arie reed wel even. Een van mijn vroegste jeugdherinneringen is dat we bij zo'n ziekenhuis-autorit langs een molen reden, want daar was ik gefascineerd door. En ook later nog mocht ik vaak meerijden. Dagenlang heb ik in zijn vrachtauto gezeten, waardoor ik de kaart van Nederland helemaal kende. En ik gaf hem pepermuntjes als hij slaperig werd als chauffeur. Ik zie ons nog midden in Parijs staan met de vrachtwagen van Kiela. Oom Arie wilde mij de Notre Dame laten zien en had daar de auto maar even op het Plein geparkeerd.  Ik was zeer onder de indruk  van de de scheldende Gendarmes toen we terug kwamen uit de kerk, maar Oom Arie verblikte of verbloosde niet. 'Ik versta ze toch niet' was z'n reactie....
Oom Arie was een echte Van Zwieten, net als mijn moeder, met de bijzondere eigenschappen die bij de Van Zwietens horen..... Ik zal ze vast ook wel een beetje hebben.
Oom Arie is 81 jaar geworden. RIP.

Het gezin 'van Zwieten', in de jaren 60 van de vorige eeuw, met natuurlijk opa en oma in het midden, links van hen mijn moeder en rechts Oom Arie.

Schaken met Böhm

Vanmorgen heb ik op een onderwijsbeurs voor ICT een potje geschaakt met Hans Böhm, internationaal schaakgrootmeester. Ik vertelde Hans dat ik ook 'schaakmeester' ben geweest...op de basisschool. Ik gaf  alle leerlingen in groep 6 en 7 schaakles en we hielden zelfs schaaktoernooien op de Willem Alexanderschool. Tegenwoordig moet je eerst het stempeltje 'hoogbegaafd' hebben om voor dit soort extraatjes aan bod te komen.
Als ik van Hans Böhm zou winnen vandaag,  mocht ik een mooie computer uitzoeken van het bedrijf dat hem had ingehuurd. Ik heb het toch wel 12 minuten volgehouden, maar ging toen roemloos mat.

De beurs was overigens erg boeiend met fantastische nieuwe ICT toepassingen voor het onderwijs. Daar kan ik de komende tijd weer gebruik van gaan maken.
Cartoontekenaar Radboud Wanders maakte op een digitaal scherm een portret van mij....iPAd Cartooning. Leuk toch?

Old Sock

Meteen besteld vandaag: de net verschenen  CD van Eric Clapton.
Old Sock.
Still got the Blues!

Clapton is net als ik op 30 maart jarig en is precies 10 jaar ouder. In het rijtje CD's dat ik van hem heb zijn 'unplugged', 'from the craddle' en 'back home' voor mij de hoogtepunten. Ik heb een keer een concert van hem bijgewoond in Ahoy en dat was fantastisch. Op z'n 68ste gaat hij nog een lange tournee starten eerdaags, maar Nederland staat er nog niet bij.

BolPuntKom

Deze week was ik in gesprek met een bakker in een klein dorpje achter Montfoort. Een leerling van mij gaat hier stage lopen. In het gesprek meldde de bakker dat hij nog steeds elke middag in de boerenbuurten brood gaat uitventen. En dat wordt erg gewaardeerd door zijn vaste klanten. We kwamen tot de conclusie dat het verkoopsysteem van de pakjesrondbrengers van bijvoorbeeld bol.com en wehkamp in onze boerenbuurten al lang bestond en bestaat. Niks nieuws onder de zon. Behalve dan dat Internet het een stuk eenvoudiger heeft gemaakt.
Bij ons thuis kwam vroeger slager Pank en groenteman Hennie wekelijks aan de deur. De Gereformeerde bakker en melkboer Nap kwamen dagelijks. En kruidenier Slingerland kwam bij opa Uittenbroek eerst de boodschappen 'opnemen'. Dat duurde een hele middag want ze hielden beide van een stevig gesprek. Vooral over de kerk denk ik. Daarna kwam hij vrijdags op de fiets de boodschappen afleveren. Ik stond er bij en bewonderde de kunst van het fietsen met zo'n enorme mand. En dan kwam hij ook apart afrekenen, met alle rekeningen in zo'n klein notitieboekje. Zo nu en dan kwam meneer Faaij bij ons langs met een paar grote koffers om kleding te verkopen. Die hele koffer werd dan uitgepakt en moeder kocht altijd wel een stropdas of een paar sokken, omdat ze het zo zielig vond voor die man om alles weer te moeten inpakken zonder iets te verkopen. Als moederkindje zat ik er bij. En was zwaar onder de indruk dat meneer Faaij alles weer in die koffers kreeg....  Maar ook Wehkamp leverde in de zestiger jaren van de vorige eeuw regelmatig spulletjes bij ons af, zorgvuldig uitgezocht uit de wehkampfolder.
Bij ons staat nu ook bijna dagelijks zo'n pakjesman aan de deur omdat zoon Jan Willem nooit in een schoenen- of kledingwinkel komt en bij voorkeur een fietsonderdeeltje bestelt in China. Hij heeft het  van z'n oma.

1965: poseren met m'n zussen en kleine broertje....met vast wel een stropdas om van meneer Faaij......

Reichswald

We maakten vandaag een Paaswandeling door een oud  Duits Oerbos, het Reichswald, achter Nijmegen. Op uitnodiging van neef Jaap en wandelvriend Berend die alle  AlgemeenDagbladWandelingen maken hebben we genoten van een mooi landschap met zonnig en koud Paasweer.  En wandelen met Jaap houdt ook in  dat er  voldoende cafeetjes zijn onderweg!