Bodrum

De berichten die ik vanaf nu schrijf zijn ontstaan in een prachtig gelegen resort in Bodrum, Turkije.We zijn daar vannacht samen met Kees en Martine naar toe gevlogen met als doel om het zeer matige weer in Nederland een weekje te ontvluchten. Tot nu toe lukt dat want het is hier zomer. De komende dagen is dit ons uitzicht:

 

Je Net Uitgooien

Zaterdagmiddag had ik net mijn bewondering uitgesproken over de cartoon van Len in Trouw. Hij heeft het gesprek van de week over het Catshuisoverleg beeldend weergegeven......

Dan, tijdens het bekijken van een nieuwe bril,  een  SMSje van onze zoon: 'kabinet gaat vallen'. Ik ben gestopt met winkelen om de persconferentie te zien op TV. De politieke constructie van een minderheidskabinet met een gedoogpartij is op de klippen gelopen. Omdat ik op het beruchte partijcongres was van het CDA, dat over de samenwerking met de PVV ging, en daar toen ook 'voorgestemd' heb, voel ik mee met de teleurgestelde en boze reacties.  Hoe nu verder? Vandaag in de kerk hebben we er ook uitgebreid over gesproken, onder de koffie. 'Gooi je net eens uit aan de andere kant van de boot'  was de boodschap vandaag in de Preek van Frans. We zullen het in  Nederland over een andere boeg moeten gooien. Ik voorzie nieuwe verkiezingen en daarna een Nieuw Paars ontstaan met zowel aan de linker- als de rechterflank grote, op populariteit en opportunisme gerichte oppositiepartijen. En ondertussen loopt de staatsschuld op met 90 miljoen per dag.

Update vrijdag 27-4: in 48 uur is het politieke landschap in Nederland volledig gekeerd. Christen Unie, Groen Links en D66 vormen samen met CDA en VVD de nieuwe coalitie en hebben onder leiding van Jan Kees de Jager een concept begroting gepresenteerd.....Veel oud beleid is teruggedraaid, er is een start gemaakt met hervormingen op het gebied van de woningen en arbeid. Ondanks het herfstweer buiten toch een lentegevoel in Nederland! 

Yom Ha Shoa

Vanavond  bezocht ik de Yom ha Shoa herdenking in Woerden. Aan de Prins Bernhardlaan staat een monument ter nagedachtenis aan de 14 Woerdense Joden die in de tweede wereldoorlog vermoord zijn in de vernietigingskampen. Burgemeester Hans Schmidt las de namen voor, een Joodse rabbijn heeft de bijbehorende gebeden gezongen, we hebben steentjes gelegd bij het monument. Het was een indrukwekkend half uur op een alledaagse donderdagavond.

Het monument roept nogal wisselende gevoelens op in mijn omgeving. Een aantal vindt het lelijk, een beetje eng die witte man in dat parkje. Als het schemerig is licht z'n gezicht en de hond wonderlijk op. Maar dat is wellicht ook de bedoeling van de kunstenaar, dat het gesprek oproept. Een zwart - wit familiefoto van het Woerdense gezin Izaks, gemaakt voordat alle gezinsleden naar concentratiekampen werden weggevoerd, vormde  het uitgangspunt voor dit kunstwerk. Als je het verhaal kent wordt het een heel ander beeld.

Beter Spellen

Mijn werkdag start meestal met het bekijken en waar mogelijk meteen beantwoorden van e-mail. In de mail zit elke dag een korte spellingtest. Een mooi initiatief van een onderwijsuitgever om leerlingen elke dag 5 minuten te triggeren met een spellingoefening en uitleg te geven als je het fout doet. Ik heb de test ingesteld op niveau 2f, een van de referentieniveaus voor het MBO. Veel van mijn leerlingen moeten dit niveau zien te halen. Vanmorgen moest ik kiezen is het lineaal of liniaal; heeft dat werkwoord een d, dt of dd, is het boeddhisme of boedhisme? Het valt nog niet mee en ik baal als ik slechts 50 % scoor. Want het programma rekent ook je gemiddelde uit. Je kunt je gratis abonneren via: www.beterspellen.nl .Ik doe ook de dagelijkse Engelse  test (www.nubeterengels.nl), die heb ik op een lager niveau ingesteld, dat scoort beter......En er is er een voor wiskunde maar daar begin ik 's morgens vroeg niet aan als avondmens.

Affligem 950 Jaar

Gisteren bezocht ik met Arie Bol de mis en de receptie ter gelegenheid van het 950 jarig jubileum van Abdij Affigem. Het was leuk en goed om daarbij aanwezig te zijn. Bij de presentatie van het fraaie jubileumboek vertelde een van de aanwezigen hoe de bezoeken aan Affligem zijn leven beïnvloed hebben. Dat geldt voor mij ook. In de 17 jaar dat ik er nu kom heb ik daar zoveel boeiende mensen ontmoet en me ook altijd bijzonder welkom geweten. Gisteren was het feest, met een mooie mis, prachtige muziek, hapjes en volop bier. Broeder Frits was op z'n tachtigste een  echte 'netwerker' tijdens de receptie. Zo hadden we hem nog nooit meegemaakt. Ik heb een doos jubileumboeken meegenomen, waarvan we vandaag al de helft verkocht hebben in de kerk van Woerden.

bron: jubileumboek Affligem

The Passion

Veel discussie deze week over The Passion, het media spektakel rond het lijdensverhaal van Jezus dat verleden week uitgezonden werd. Is het reli - kitsch? Is het geldverspilling? Is het de eigentijdse Mattheus Passion?  Ik heb er met veel genoegen naar gekeken, vond het fantastisch vorm gegeven met het mooiste decor van Nederland, de stad Rotterdam. De regisseur van deze uitzending mag van mij een Award krijgen. De vondst om hedendaagse Nederlandstalige muziek te gebruiken om de Boodschap over te brengen spreekt mij erg aan. Het laat ook zien hoe spiritueel vaak Nederlandse songwriters zijn. Het heeft in elk geval veel gespreksstof opgeleverd, zowel inhoudelijk als over de vorm. En dat is ook veel waard. Volgend jaar in Woerden?

Pelgrimstocht

Vandaag heb ik de pelgrimstocht van vastenaktie /Cordaid afgerond door na zo'n 8o kilometer vanmiddag aan te komen bij het klooster in Wittem. Het wandelen  verliep ondanks mijn kleine voetmankementen prima en de organisatie was helemaal goed. De groep van 75 pelgrims was zeer pluriform en vormde zich tot een grote familie die genoot van het prachtige Limburgse landschap en het lekkere voorjaarsweer. We overnachtten in gastenhuizen in België, Duitsland (Aken) en Simpelveld.

Hoogtepunten waren voor mij: de leuke ontmoetingen en vaak diepe gesprekken die de deelnemers wilden voeren. Wat zijn er toch veel boeiende mensen! Maar ook liepen we vele kilometers lang  in stilte. Ook de bezinningsmomenten waren goed en de feestavond zorgde ervoor dat de stijve spieren weer wat soepeler werden....

Natuurlijk werden alle kapellen en kerken onderweg aangedaan waaronder een oude Romaanse  kapel die expressionistisch beschilderd is. Na een eerste indruk zo van 'wat is dit nu' werd het een  mooie ervaring, het Bijbelverhaal ontdekken in deze Romaanse Cobra-achtige kapel.

In Vaals was ik nog net op tijd om de middagdienst van de Benedictijnen bij te wonen. In hun uiterst sobere gebedsruimte. In Aken bezochten we de Dom.

Met elkaar hebben  we zo'n 70 000 euro bij elkaar gelopen voor  het ontwikkelingsproject in Ethiopië. Enkele Ethiopiërs hebben een paar dagen mee gewandeld, ook dit leverde mooie gesprekken op.

Op mijn verjaardag zorgde presentatrice Hella v.d. Wijs ervoor dat ik ben toegezongen en heb ik heerlijk  taart gegeten. Leuk! En als een echte pelgrim hebben we onze verzamelde stenen, als metafoor van de troubles van elke dag, achtergelaten in de kerk van Bocholtz.



Al me al een erg inspirerende  ervaring. Met dank aan mijn gulle sponsors!

Stabat Mater

Dit weekend stond in het teken van de nu snel startende 'Pelgrimstocht'. Vrijdagavond waren alle pelgrims uitgenodigd in Oirschot bij de  jaarlijkse Stabat Mater concerten. Het Stabat Mater Dolorosa is een gedicht uit de 13e eeuw waarin het leed van Maria beschreven wordt als zij  haar zoon aan het Kruis genageld ziet.  De (onbekende) dichter maakt het verdriet van Maria volledig tot het zijne, in de hoop ook voor zichzelf eeuwigdurende opname in het paradijs te kunnen bereiken. Dit gedicht is honderden keren op muziek gezet en in Oirschot worden 2 weken voor Pasen jaarlijks enkele van die composities uitgevoerd. In de prachtig gerestaureerde Petrus kerk, door het eveneens fantastische  Brabants Orkest en Brabant koor en solisten.

Ik heb al enkele medepelgrims gesproken in Oirschot en  kennis gemaakt met Hella v.d. Wijst de tv presentatrice van 'de wandeling', die dit project promoot.

Verder  heb ik zaterdag met neef Jaap gelopen langs de Dommel, ook in Brabant. En op zondagmorgen  bij prachtig voorjaarsweer nog de Greftroute naar Kanis en Kamerik. Sponsorgeld is bijna rond. Ik ben er klaar voor.

langs de Dommel, achter Olland

 

langs de Greft, achter Kanis

Modeling

Deze week bezocht ik een conferentie over lezen en leesmotivatie. Zo'n congres bezoeken past in mijn POP - Persoonlijk ontwikkelings Plan - en ik vind het altijd erg inspirerend met collega's over het mooie vak onderwijs na te denken. Een van de workshops ging over 'Modelen', een didactische aanpak waarbij je  als leraar je expertise zichtbaar maakt door aan je leerlingen uit te leggen en voor te doen waarom en hoe je iets doet. Bijvoorbeeld een zakelijke tekst lezen en begrijpen. Niks nieuws natuurlijk. In de Middeleeuwen kende men deze truc al en deed een 'meester' aan zijn 'gezel' voor hoe hij een tafel of een beeldhouwwerk moest maken. Tot de leerling het zelf kon en dat liet zien met een meesterwerkstuk. En de gouvernante leerde in de Gouden Eeuw op deze manier aan rijke kinderen hoe je letters moest schrijven. Er naast zitten en het voordoen. 1 op 1. Sinds Karel  de Grote ermee begon geloven wij in het klassikale onderwijs systeem: je zet 20 liefst 30 kinderen bij elkaar op geografische criteria en je denkt dat ze met 1 leraar ervoor veel gaan opsteken. Het is wel goedkoop zo, maar geeft allerlei gedoe en randverschijnselen zoals ordeproblemen, overvraging of verdebilisering,  pestgedrag, verveling, uitvallers, speciaal onderwijs, 'rugzakjes' en ambulant begeleiders.... mijn werk. Hoe leerde ik zelf vroeger lezen? Door Oom Arie van Zwieten, de broer van mijn moeder. Ik mocht als 5 jarige met de vrachtwagen mee van Oom en bij elk ANWB bord vertelde hij mij wat er op het bord stond. Waarder, Zwammerdam, Hoofddorp, Beverwijk. Hij deed aan Modeling en binnen enkele maanden kon ik lezen. Mijn moeder werkte er ook aan mee door mij niet naar de kleuterschool te brengen - waar ik een enorme hekel aan had- maar me vaak in de Magirus Deutz van Oom Arie te zetten. Daardoor kan ik nog steeds niet goed knippen, maar weet ik wel uit ervaring wat Modelen is en dat het werkt voor 5 jarige nieuwsgierige jongetjes.

Hollandse Kade

De trainingsroute van vandaag ging van Breukelen naar Woerden via Kockengen.
Hollandser kan het bijna niet....

In Memoriam

Vandaag ontving ik het bericht dat Tante Cathrien is overleden. Zij was de laatste uit het gezin van mijn vader die nog leefde. Gek eigenlijk, dat die generatie, waar je vroeger zo tegenop keek, nu compleet gestorven is. Tante Cathrien hoorde net als mijn vader tot de zachtaardige types van de ooms en tantes. Er waren ook enkele driftkikkers bij, waar ik nogal bang voor was. Bij Tante Cathrien ging ik als kind  jaarlijks een week logeren . Dat was een enorm avontuur voor zo’n dorpsjochie: met de bus en trein naar Utrecht. Een van de neefjes of nichtjes haalde je dan op bij het station. Vervolgens  een stuk lopen,  met de grote koffer, naar hun minihuis vlak achter de spoorbaan. Dat huis stond vol met de hobby van Oom Jaap: het verzamelen van oude harmoniums. In zo’n  logeerweek verwende Tante ons met zakgeld, voor een ijsje bij Rutecks. En ik kocht  dan met neef Jan bij de Slegte een boekje van Biggles. Dat lazen we diezelfde dag nog uit om het de volgende dag weer te verkopen bij De Slegte en een nieuwe aan te schaffen. Mijn eerste ervaring met recycling. Op regenachtige dagen kropen we via een eng vlizotrapje op zolder om daar met een elektrische trein te spelen. En natuurlijk beklommen we de Domtoren of mochten met Tante mee naar het Spoorwegmuseum. Deze logeerdagen waren prachtig spannend in de grote stad. De nachten waren ook spannend want ik durfde ‘s nachts niet naar het toilet vanwege de hond Tippie die in een grote kist in het gangetje voor de WC zat. En tjsa, als je daar de halve nacht aan ligt te denken, dan moet je natuurlijk ook…..Deze lieve tante is 94 geworden. Een mooie leeftijd. Ik sprak haar voor het laatst uitgebreid op de 80 jarige verjaardag van mijn moeder, waar ze samen, nog helder, alle familie nieuwtjes bespraken

Bruin Goud

Vandaag ben ik in het kader van mijn Pelgrimstochttraining van Woerden naar Gouda gelopen. En terug met de trein. Je gaat dan dwars door het Reeuwijkse land, nu nog stil omdat de toeristen er nog niet zijn. Een land vol ganzen, eerste kieviten  en aarzelend uitlopende knotwilgen. Ik liep gedeeltelijk de Bruine Goud Route, vanwege het veen dat hier vroeger door baggermannen met hun baggerbeugels werd uitgegraven. Onlangs kocht ik  in de uitverkoop een boekje  over de geschiedenis van de ontginning van dit gebied. Nu ik dit gelezen heb loop ik met nog meer bewondering door dit door onze voorouders op het water/moeras overwonnen land. Samenwerking op het gebied van waterbeheer was een noodzaak om hier te kunnen leven. De ontginners zijn zich vanaf  1450 al gaan organiseren in polderbesturen en waterschappen. Deze bestuursorganen behoren dan ook tot de oudste democratische instellingen ter wereld. En ik maar denken dat de democratie uit Griekenland komt ... het is in mijn eigen geboortegrond ontwikkeld!

Jubilea

Deze week ontving ik 2 uitnodigingen. 1 om het jubileum van de Gereformeerde  Kerk van Waarder bij te wonen, omdat deze kerk morgen 125 jaar bestaat. En een uitnodiging om de start van het jubileumjaar van Abdij Affligem in België te bezoeken. Het klooster bestaat  op 14 april aanstaande precies 950 jaar en dat wordt gevierd met een Pontificale dankmis en een receptie. Beide gebeurtenissen worden opgeluisterd met een gedenkboek. In het boek van Waarder heb ik een stuk geschreven, zie mijn blog van 13 oktober 2011.  Met het fotoboek van Affligem heb ik geen bemoeienis,  maar omdat ik nu tijdelijk webmaster ben van de Abdij kan ik er wellicht  iets van plaatsen op hun website. Als Opa Jan Uittenbroek, die aan de basis stond van de Gereformeerde kerk van Waarder en daarin altijd een belangrijke rol gespeeld heeft, zou weten dat zijn kleinzoon  en naamdrager geschreven  heeft in het Herdenkboek zou hij trots geweest zijn. Of hij het ermee eens zou zijn dat ik een paar weken later in een plechtige concelebratie als gast voorin mag zitten in een streng Katholiek klooster.... valt sterk te betwijfelen. The Times They Are Achanging.

UPDATE: Het is een mooi boekje geworden!  De reünie was Waarders gezellig met veel 'hoe is het met jou?' ontmoetingen.
UPDATE: het kloosterboek is ook uit, zie ook www.boekabdijaffligem.be 

Jongste

Maandag 5 maart wordt onze Jongste 25 jaar. De geboortes van de kinderen zijn voor ons de parelmomenten in het leven geweest. De bevalling van de Jongste ging erg snel, voor ik het allemaal goed verwerkt had waren we al weer thuis vanuit het Hofpoortziekenhuis.
Hoewel ik er voor doorgeleerd heb zie ik  opvoeden als een enerverende, uitdagende en ook wel riskante onderneming. In tobberige dagen denk ik: er kan ook veel fout gaan. Gelukkig was Willy daar veel nuchterder en relaxter in. Toch blijf je altijd twijfelen: heb ik het goed gedaan, was ik er te weinig of juist teveel? Met onze Jongste heb ik het doel van opvoeden wel duidelijker gekregen: je moet je kinderen Vleugels geven en Houvast. En uit een soort intuïtie voel je wel aan wanneer het Vleugeltijd is en wanneer een Houvastperiode. Wat je uiteindelijk wil bereiken is dat je kinderen het beste exemplaar worden van zichzelf. Zo omschrijf ik ook vaak het opvoedingsdoel van m'n werk in het onderwijs.
Onze Jongste  wilde vroeger niet op de foto. Vandaar dat ik in de albums en fotodozen veel Willemijn-met-hand-voor-de-ogen-foto's heb. Toen vond ik dat erg irritant, nu denk ik: 'geeft ook wel een grappig beeld'....Relativeren kun je leren.

Altena

In het Sauerlandse stadje Altena bezochten we vandaag het fraai gerestaureerde kasteel. In deze enorme burcht is in het begin van de 20e eeuw (1912) het verschijnsel 'jeugdherberg' ontstaan. Om de Duitse jeugd meer in de natuur te laten verblijven, te richten op wandelen en groepsactiviteiten als zingen, volksdansen en samen corveeën, werden goedkope overnachtingsmogelijkheden gebouwd. Dat werd een enorm succes! Jammer dat Hitler de jeugdherbergen ging gebruiken als politieke propaganda huizen en heropvoedingsverblijven. Na de Tweede Wereldoorlog ontstond een nieuwe bloeiperiode van de jeugdherberg, tot nu toe. De oorspronkelijke inrichting van de Jugend Herberge wordt hier in Slot Altena tentoongesteld en ik heb maar eens een strozak uitgeprobeerd.

Verder is het kasteel nu een leuk museum. In de kapel kwam ik een soort Jezus-op-Hobbelpaard tegen. Het werd in de Middeleeuwen gebruikt in de Palmpasenprocessie

En met behulp van Middeleeuwse voorwerpen worden  tientallen Duitse spreekwoorden en gezegden uitgelegd. Bijvoorbeeld deze originele 'kerfstok'

Ook bevindt zich in Altena een draadstaalmuseum. Na een bezoek ben je je bewust hoe belangrijk dat enorm sterke ijzer- koper- en staaldraad is in ons dagelijks leven. Overal kom je het tegen. In de omgeving van Altena is de vaardigheid van het ijzerdraaien ontstaan en wordt er dus een geheel en echt geen saai museum aan gewijd. Ook in het museum: de kleinste fiets ter wereld.....

Ludenscheid

Ter afsluiting van de voorjaarsvakantie zijn we enkele dagen in het Sauerland, in de stad Ludenscheid. Het hotel heeft volgens de folder het mooiste uitzicht over de Altstadt, maar vanwege de mist hebben we dat nog niet kunnen bewonderen. De stad heeft een fantastisch Saunadorp waar we met de plaatselijke 60 plussers prima gewellnest hebben. In het winkelcentrum had ik gisteren een gesprek met een journalist van de plaatselijke krant over de betekenis van 'vasten' in deze tijd. Ik heb hem uitgelegd dat ik bezig ben me voor te bereiden op een pelgrimstocht. En dat we proberen een beetje minder luxe te leven deze weken. Dat valt niet mee in een stad met zoveel bakkerijen en koffiehuizen. Morgen de krant lezen!

UPDATE: het is een leuk artikel geworden over de hedendaagse beleving van de vastentijd

Hallux Valgus

Wie zouden er in de 56 jaar dat ik hier rondloop wel eens mijn voeten aangeraakt hebben? Niet veel mensen denk ik. M'n moeder vroeger, Willy, de kinderen misschien.... en nu in korte tijd al meerdere mensen. Een vriendelijk meisje dat zich podoloog noemt, de pedicure bij mij in de straat. De reden is dat mijn grote teen teveel naar buiten gaat staan en als tegenreactie ontstaat er een soort knobbel onder de teen. Hallux Valgus heet dat verschijnsel. Het komt vooral bij vrouwen voor meldt wikipedia en is vaak genetisch bepaald. O, dat hebben wij ook, riepen de dochters al gisteren. Op internet las ik verder over allerlei enge operaties die mogelijk zijn en ook tientallen hulpmiddelen als spalkjes, bandages, pleisters en echte halluxvalgusbeschermers.... Ik ga in deze vakantieweek eerst maar eens op zoek naar betere schoenen of een extra zooltje. Er zullen dus vast nog meer deskundigen zich met mijn voeten gaan bezighouden de komende tijd. Ik moet daar wel erg aan wennen!

Kloosterhumor

Novice Maria ging binnen in het Klooster van de Grote Stilte.
De abdis zei: 'Waarde novice, dit is een stil klooster. U bent hier hartelijk welkom, zolang als je wilt, maar je mag niet spreken, enkel wanneer ik je hiertoe toestemming geef. '
Novice Maria leefde nu al 5 jaar in het klooster toen de abdis tegen haar zei : 'Zuster Maria je bent hier al 5 jaar. Je mag 2 woorden spreken.
Zuster Maria zei: 'Hard bed.'
'Het spijt me dat te horen', zei de abdis. 'We zullen zorgen dat je een beter bed krijgt.'
Na nog eens vijf jaar, werd zuster Maria weer opgeroepen door de leiding van het klooster.
'Je mag weer twee woorden zeggen, zuster.'
'Eten koud,' zei Zuster Maria.  En de abdis verzekerde haar dat het eten beter en warmer zou zijn in de toekomst.
Op haar 15e verjaardag in het klooster, werd ze opnieuw opgeroepen in haar kantoor. 'Je mag weer twee woorden zeggen vandaag.'
'Ik vertrek', zei zuster Maria.
'Dat is waarschijnlijk het beste', zei de abdis. 'Je hebt niets anders gedaan dan klagen sinds de dag dat je hier binnenkwam!'

Wierickedijk Goejanverwelle

IJs Mystiek

Het Midden Oosten staat in brand, de Grieken gaan eerdaags failliet, het kabinet broedt op drastische bezuinigingen, de laatste autofabriek van ons land gaat dicht. En Nederland maakt zich druk .... over de ijsdikte in Balk. Wanneer gaat de Elfstedentocht van start? In Trouw verschijnen artikelen waarin deze ijsdrukte religieuze en zelfs mystieke trekjes krijgt. Ik citeer: "Schaatsen is een kwestie van je overgeven en een oefening in vertrouwen'. Geloof dus. En  'Wie naar het ijs leert luisteren,  kan overleven'. Als Water een Bijbels symbool is van Dood maar ook een archetype van Nieuw Leven, wat is IJs dan wel niet? Mijn favoriete columnist  Ephimenco noteert vandaag dat het nadenken over de Tocht der Tochten bij hem leidt tot een religieuze ervaring en ziet de ijspegels aan zijn neus als de stigmata die daarbij horen....Prachtig toch? Dat kan alleen maar in Nederland.
Ik ben geen schaatser. Het rillerige gevoel van vroeger, toen ik op mijn Friese doorlopertjes aan mijn laarzen geklemd op het slootje van opa Uittenbroek wat rondkrabbelde, staat me nog erg bij. Het was weinig religieus. Later kon ik me wel wat profileren op het ijs door mee te doen met ijshockey op de vijver van Ome Willem. Ik had daar speciaal ronde schaatsen voor gekocht. Mijn vader maakte onbreekbare houten hockeysticks en de sjoelbakstenen deden het prima als puck. Toen ik eenmaal gewend geraakt was aan ronde schaatsen lukte het mij niet meer op rechte schaatsen te rijden, laat staan op klapschaatsen. En ik ben TE bang voor vallen. Redenen genoeg dus om deze religiositeit alleen als toeschouwer mee te maken. Ik ga wel kijken naar de Elfstedentocht op TV,  al is het maar om de mystieke teksten van lector Mart Smeets niet te hoeven missen.
UPDATE woensdagavond: afgelast......te dun ijs in Balk......

Winter In Affligem

Afgelopen zaterdag en zondag verbleef ik in het Pajottenland, in abdij Affligem. Bij min 15 en een kapotte kachel ervaar je weer eens hoe zwaar het leven in een klooster kan zijn. De komende weken zullen er besluiten worden genomen hoe de toekomst eruit gaat zien voor de abdij. Een spannende tijd voor de bewoners en voor de 'vrienden van'. Als teken van hoop heb ik potjes bloembollen meegenomen.....

De Duitse Belg Philippe heeft me een mooie gedeelte van het besneeuwde Pajottenland laten zien. Wat een prachtig landschap is dit, ook in de winter! Ik heb ook nog een flink stuk kunnen trainen voor m'n pelgrimstocht eind maart. De sponsoring begint lekker op gang te komen....

Nederland Knutselland

Hoewel ik een redelijk fanatiek TV kijker ben, zijn er weinig programma's waar ik voor thuis blijf of eerder voor thuis wil zijn. Nu loopt er wel weer een serie die ik niet graag mis: Nederland van Boven. Vanuit helikopters en ballonnen maakte de VPRO spectaculaire beelden die in verschillende verbanden een fraai beeld geven van ons kleine maar zo gestructureerde land. Het spreekwoord 'God maakte de wereld, maar Nederland hebben we zelf in elkaar geknutseld' wordt zichtbaar gemaakt vanuit het perspectief van de helikopterview. Wat jammer dat ik geen aardrijksundeles meer geef, want dan zou ik de boeken aan de kant mikken en deze beelden gaan gebruiken.
ga hier naar de website met afleveringen

Phil

Verleden week is Phil Bosmans overleden.
Ik heb jarenlang de boekjes van Phil in mijn tas gehad,  om op juiste momenten te kunnen inzetten. Bijvoorbeeld om een vergadering te openen of sluiten met een van zijn teksten. Of een toepasselijke spreuk van zijn hand over te nemen in een verslag of notitie. Van zijn boekje 'menslief ik hou van je ' zijn er honderdduizenden verkocht in 60 herdrukken. Later publiceerde hij 'bloemen van geluk... moet je zelf planten'.
Door de teksten van Phil Bosmans leerde  ik in de zeventiger jaren van de vorige eeuw dat je op een heel andere manier over geloof kunt praten en schrijven dan ik in mijn protestantse milieu gewend was. Het was een meer katholieke  en ook wel Vlaamse manier van denken. Geen dogma's, moralisme, leerstellingen en lastige tekstanalyses, maar gedachten over hoe je met elkaar om moet gaan, hoe je rentmeester kunt zijn voor de aarde, hoe je de menselijke maat in je werk kunt behouden. In onze tijd hebben schrijvers als Anselm Grun en, meer seculier,  'Loesje' de rol van Phil Bosmans overgenomen. In de tijd dat brieven schrijven nog een alledaagse vaardigheid was citeerde ik ook regelmatig uit teksten van Phil. En deze tekst hing jarenlang aan mijn prikbordje:  'Omdat de mens het ritme van de zee volgt'.

Sponsor-Pelgrimstocht

Over een maand start de 40 dagen tijd. Ik heb gisteren besloten dit jaar hier meer bewust iets mee te doen en heb me aangemeld voor de pelgrimstocht van Vastenactie. 4 dagen lopen in het Zuid-Limburgse landschap, overnachten in kloosters, onderweg tijd voor bezinning en ontmoeting. En geld inzamelen voor kleinschalige projecten in Afrika. Mijn verjaardag valt in dit wandelweekend, dus ik vraag alle familieleden om de cadeaus te storten in mijn vastenactie. En in die 40 dagen iets minder toetjes eten, levert ook zo een paar tientjes op.
Ik moet wel nu al starten met training om die 80-100 kilometer te halen.
Wil je me sponsoren? Mijn streefbedrag is 500 Euro

 

Radicaal Midden

Vandaag bezocht ik met nog 1699 leden het CDA nieuwjaarscongres in Maarssen. De accommodatie was prachtig: een serie oude fabriekshallen, nu als industrieel erfgoed omgebouwd tot een conferentieoord. Van de congressen die ik bezocht heb was deze het meest inspirerend. De sfeer kwam wat moeizaam op gang maar leidde tot een soort vroeg - voorjaarsgevoel. Vooral toen jonge politieke talenten uit de provincie en uit gemeentes uitlegden wat ze verstaan onder het CDA geluid dat gepresenteerd werd als radicaal en vanuit het midden. Radicaal staat voor duidelijke en gewortelde keuzes en midden staat voor midden in de samenleving. Ook  de voorzitter kan prima speechen. En er werd ook veel gelachen, al zie je dat niet in de media. Het langste applaus was voor een opmerking over de kleding van Beatrix in Oman. Maar Jan Kees de Jager kreeg ook een lang waarderingsapplaus. Verder kwamen er dit keer geen partijbobo's aan het woord. Het ging om de herbronning en -nog- niet over personen.  Het congres had een groot taal-, emotie- en dominee-gehalte (Peetoom, Geel). Als de nieuwjaarsborrel verwerkt is moeten we weer verder richting de ratio.

Zeilmeisje

Vandaag komt  zeilmeisje Laura Dekker aan op Sint Maarten. Daarmee eindigt haar veelbesproken zeiltocht om de wereld. Iedereen heeft zich hier vorig jaar zo'n beetje mee bemoeid. Mag zo'n jong meisje alleen zo'n tocht gaan ondernemen? Ze was toen ze startte 15 of 16. De kinderbescherming, de politiek, de onderwijsinspectie en alle media hebben zich wekenlang op de familie Dekker gestort. Ik had er een nogal genuanceerde mening over en dat kwam omdat ik in het eerste jaar waarin ik les gaf Laura's vader in de klas had. Het lukte me alleen maar om Dicky aan het lezen of rekenen te krijgen als ik hem beloofde dat hij daarna een zeilbootje mocht tekenen. En op de handenarbeidmiddag ontstonden op Dickies tafel de mooiste werkstukken, altijd bootjes. Ook Dick is al op jonge leeftijd gestopt met zijn schoolcarrière en is gaan varen. Hij kreeg zelfs een column in onze Woerdense Courant om zijn avonturen aan ons door te geven. Kortom, 'de appel valt niet ver van de boom'. Wel fijn natuurlijk dat Laura niet door Somalische piraten of hongerige haaien ontdekt is.....

Vorden

Vandaag vierden we 50ste verjaardag van schoonzus Heidi in Vorden:

Hymnologie

artikel geschreven voor ons kerkblad

Hymnologie 3

‘Muziek heeft een heilzame werking op iedereen’ en ‘God maakte in de Schepping eerst de muziek, daarna de mens’. Zomaar 2 inspirerende uitspraken van kerkmusicus Dr. Arie Eikelboom, tijdens zijn derde lezing in Woerden over het kerklied, 9 januari. In de goed gevulde Lutherse kerk gaf Arie zijn inleiding dit keer over de ‘liedjes’ van Maarten Luther. De ideeën die ik in het begin noteerde zijn dan ook van Luther. Hij heeft zelf veel liederen gecomponeerd, waarvan een aantal in ons Liedboek is opgenomen. Luther had als belangrijk doel van zijn lied schrijverij de kerkbezoeker te laten participeren in de kerkdienst. Liturgie moest een actieve daad van belijden zijn voor alle aanwezigen. Luther had met zijn muziek ook een didactisch doel: hij wilde in zijn liederen de kern van zijn theologie duidelijk uitleggen en couplet-liederen, op rijm, zijn een goede manier om iets te kunnen onthouden. Daarom schreef hij ook meerdere gezangen voor kinderen. Op zijn eigen manier, met naast grote kennis ook veel humor, vertelde Arie Eikelboom hoe Luther zijn composities gemaakt heeft, rijmschema´s bedacht, bepaalde ritmes opnam. Hij bewerkte oude Gregoriaanse stukken en antifonen, maar schreef ook veel nieuwe melodieën.

Door de achtergrond van een aantal liederen te weten krijgen ze een heel andere lading. Zo schreef Luther zijn beroemde ´een vaste burcht´ niet als een strijdlied, maar als een troostlied ten tijde van een pestepidemie. En lied 310 uit ons liedboek werd door Luther als een kindergebed gecomponeerd toen de Turken oprukten richting Wenen…. Arie liet ons vaak zingen, om te kunnen ervaren hoe mooi de melodie past bij de tekst.

In de tijd van Luther was tijd niet belangrijk. Muziek maken en beluisteren bracht je dichter bij de Hemelse situatie en dan kijk je niet op de klok. Wij, in onze tijd, stoppen zo´n leuke lezing wel weer om 22 uur. Arie liet ons weten nog veel meer te zeggen te hebben….Volgend jaar???

Winterloop

Vandaag met ruim 2500 deelnemers aan de Florijn bosloop meegedaan in Woudenberg. Met Erica en Frans hebben we hier Woerden en Runnersclub vertegenwoordigd. De tijd op deze 10 kilometer door landgoed De Treek was niet geweldig, 1.03.22, maar ik kwam relaxt dus tevreden binnen.

'Vroeger' gingen we wel met 30 of 40 leden van de hardloopclub hier van start. Maar ja dat was vroeger. Toen was de erwtensoep nog gratis. En moest je zelf je tijd zo’n beetje onthouden. Nu lopen we met een milieubelastende weggooichip. De methode van een stukje plastic in je veter gestrikt werkt toch ook goed ? Nu we als club lid zijn van de Atletiekunie  moeten we daar eens wat van zeggen, die onnodige verspilling.

Afijn, de kerstvakantie is echt afgelopen, 't wordt tijd om weer eens aan het werk te gaan!

Groene Bedstee

De Driekoningen Winterwandeling maakten we vandaag door een oud kloosterlandgoed net achter Ede: Mariendaal. Neef Jaap weet hier de weg. Tot de 16e eeuw stond hier een Augustijnenklooster waarvan nu alleen een paar grafzerken over zijn. Een wordt er gebruikt als picknicktafel, wel een mooi voorbeeld van recycling. In het bijna Sauerland aandoende landschap bevinden zich afwisselende bossen, sprengen, droogdalen, archeologische grafheuvels, een kapel en een 650 meter lange Berceau, een 'poortgang' gevormd door beukestruiken. Adelijke dames liepen hier tot zo'n 100 jaar geleden  hun rondjes om maar niet bruin te hoeven worden. Een bruine huid was een teken van armoede. Deze loofgang wordt de Groene Bedstee genoemd. In de winter is die bruin maar ook prachtig passend in het landschap.

Bij de schaapkooi maakte ik een foto die ook mooi gepast had bij onze nieuwjaarswens van dit jaar: het Leven is als een Regenboog. Je hebt Buien en Zonneschijn nodig om het Kleur te geven.

Laacher See

2012 zal een jaar worden met een hoog 'einde der tijden' gehalte. De Maya kalender loopt ten einde, Nostradamus wordt geciteerd en er lopen nogal wat duistere sekteleiders rond met apokalyptische visies. De zon zal over-actief worden, de as van de aardbol zal draaien, asteroiden gaan op aarde vallen....
Europa zit sowieso al in een dip vanwege de Eurocrisis en dan is er een grote voedingsbodem voor dit soort nieuws. Deze week kwam daar ook het Borrelende Water in de Laacher See bij. Onder dit meer in Duitsland bevindt zich een enorme,  slapende vulkaan die 12.900 jaar geleden voor het laatst is uitgebarsten. En ja om de 12.000 jaar is die tot nu toe actief geworden dus het wordt wel weer eens tijd. En nu dus Borrels in het Laacher Seewater, ik heb ze al in diverse Youtube filmpjes gezien. Vorig jaar stond in het kerstnummer van Elsevier een artikel over de grootste bedreigingen voor  Europa en deze slapende vulkaan stond er toen ook al bij. Als die uitbarst dan is de ramp voor heel West Europa niet te overzien!
In 2008 heb ik met Willy nog langs de oever van deze grootse bedreiging gewandeld . We waren toen op bezoek in Abdij Maria Laach, een prachtig Benedictijns  klooster aan de liefelijke oever van deze boosaardige krater. In de tuin van het klooster staat een  engel, misschien wel een beschermengel voor het klooster, voor het geval dat de krater actief wordt. Maar dan werkt-ie waarschijnlijk ook wel voor de rest van West Europa. In het klooster heb ik toen foto's gemaakt van de beeldjes die een van de monniken maakte van Benedictus. Die grote oren zijn bewust zo geboetseerd: in de regel van Benedictus is goed luisteren (Obedientia) een basale grondhouding voor elke leidinggevende. Het eerste woord van de Benedictijnse regels is : Luister!

Ik weet  dat in 2008 de Laacher See ook al borrelde, dus ik maak me nog maar niet al te ongerust. Maar als ik achter Arnhem enorme rookpluimen en aswolken zie verschijnen is het toch wel verstandig ramen en deuren dicht te houden. En te hopen dat dan niet alleen die vulkaan werkt, maar ook die Engel.

NAH

Vandaag bezocht ik mijn neef en leeftijdgenoot. Hij woont in een zorgcentrum. Leven met NAH - een niet aangeboren hersenafwijking- wordt een heel concreet verschijnsel als ik bij hem op bezoek ga. Om het gesprek op gang te houden neem ik mijn laptop mee met oude familiefoto' s. En dit keer ook een CD met opnames van een lezing die hij 10 jaar geleden hield en stukken uit een concert dat hij toen gaf. Hij was erg onder de indruk van deze opnames. De door hem zelf geschreven en uitgevoerde muziek activeerde op een wonderlijke manier zijn zo beschadigde hersencellen. Ik was toevallig aan deze opnames gekomen, of bestaat toeval niet altijd? NAH zit  niet in je genen, het overkomt je. Na zo'n bezoek ervaar ik nog meer het wonder als alles in je bovenkamer goed functioneert.  En hoe je leven in  een paar minuten volslagen kan veranderen. Ik ga proberen me aan mijn voornemen te houden vaker op bezoek te gaan.

Hoenkoop

Tussen Vlist en Hoenkoop is onlangs een nieuw fietspad geopend. Het maakt de fietstocht vanuit Woerden naar de familie in Vlist zeker 10 minuten korter. En je kunt hier een prachtig beeld krijgen van dit ongerepte stukje Groene Hart. In  dit gebied zelfs geen horizonvervuiling door spoor- of snelwegen, windmolens of landbouwsilo's. Alleen het klooster van Haastrecht en de kerk van Polsbroek zijn zichtbaar en passen wonderwel in dit landschap. De 'achterkaai' die natuurlijk ook door dit landschap loopt zal nog opengesteld en verhard worden, voor de wandelaars....

Moeten we er nu blij mee zijn, met dit soort openstellingen, of is het beter dit gebied en z'n weidevogels en muskusratten met rust te laten? We hebben er flink over gediscussieerd tijdens de Kerstmiddagwandeling, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Als er bij de boezemmeertjes maar geen snackkar geplaatst wordt komende zomer!