Zondag: De tocht door de midden Atlas was spectaculair. We hebben onderweg alle weertypes gehad en zijn nu weer in Marrakech aangekomen. De groep vindt Marokko mooi en de sfeer is prima. Vanmorgen heb ik in ons hotel een interactief bezinningsmoment georganiseerd over Levenskunst.
En ik heb zwager Jan zojuist de zondagsdrukte van het Jamaa plein laten ervaren..het blijft een van de wonderlijkste toeristische plekken die ik ken! Morgen gaan we met jeeps de Hoge Atlas in.
UPDATE 1, dinsdag: nog 1 dagje genieten van de Oosterse sfeer en de zon, dan weer terug richting Holland naar de sneeuw....
UPDATE 2, woensdag: allemaal weer thuis...op een paar struikelmomenten na en enkele maag- en darmklachten is de reis goed verlopen. We hebben afscheid genomen van de gids en de chauffeur in een Oranje sfeer. Zo van: Net als Marokko krijgen wij eerdaags een koning...en een koning moet lijken op een gids, trots zijn op zijn land, goed voor zijn onderdanen, humorvol, en doen wat hij belooft. Deze eigenschappen had onze gids!
De samenwerking met Arie bij het reis leiden verliep ook weer prima en het was erg leuk om ook zwager Jan dit prachtige land te laten ervaren.
UPDATE 3, donderdag: een van de been blessures blijkt in Nederland complexer dan ingeschat ..... deelnemer Nico wacht nog een operatie en gips, helaas!
Ik kijk terug op een goede rondreis waarbij de groep alle aspecten van Midden en Noord Marokko ervaren kon. Mohamed was een prima gids en KRAS-reizen mag zich van mij terecht een Marokko specialist noemen. Het weer was redelijk maar ook in Marokko worden klimaatverschuivingen geconstateerd naar meer extremen. Het maakt de berglandschappen wel prachtig groen. Het bieden van een totaalprogramma inclusief alle excursies, fooien en maaltijden is ons goed bevallen. Het geeft veel meer en gemakkelijker een groepsopbouw, omdat iedereen met alles meedoet. Zo leren we steeds weer iets bij in het organiseren van groepsreizen.
Na twee mooie startdagen aan en langs de Atlantische kust zijn we nu in Fez aangekomen. Hier gaan we vooral de beroemde soeks en de koranschool bezoeken. Gids Mohamed wordt steeds humoristischer en omdat we een telmannetje in de bus hebben, 'de boekhouder', wordt mijn taak als reisleider een stuk eenvoudiger. Het land is hier in het Rifgebergte prachtig groen omdat het regelmatig regent. De Marokkanen zijn er blij mee en wij hebben goede kleding meegenomen. Zwager Jan vermaakt zich prima met de Woerdenaren.
UPDATE:Vrijdag is een relaxte dag in zo'n moslimland. Alles gaat rond 12 uur dicht, even naar de moskee en dan lekker slenteren, terrasje pakken, kindjes verwennen... Vandaag hebben we de hele dag door Fez gelopen en ons in deze vrijdagsfeer begeven. De lunch had Mohamed in een prachtig paleis georganiseerd en de bezoekjes aan de leerlooierij, de sjaaltjeswinkels en een koperslager hebben de Marokkaanse economie goed gedaan! Morgen naar het Zuiden.
De groep is groot ( 37), maar dat is geen bezwaar gebleken met enige discipline en oog voor elkaar. Dat mag je ook verwachten van een 'kerkgroep', toch?
De steden Essaouira en Fez blijven mijn favorieten in Marokko
Dit bericht stuur ik vanuit het Marokkaanse Essaouira aan de Atlantische kust.Vannacht zijn we met nog 36 Woerdenaren naar Marrakech gevlogen en daarna met de bus naar de kust. Gids Mohamed lijkt een prima kerel. Het eerste hotel ligt midden in de Medina. En hier schijnt de zon. Een goed begin van hopelijk een prachtige rondreis.
Samen met Arie Bol en de gids Mohamed gaan we proberen er iets moois van te maken.....
Nu al: de foto van het jaar 2013. Net nadat de paus zijn aftreden - abdicatie is ook al het Woord van het jaar 2013 - heeft aangekondigd, slaat de bliksem in, in de Sint Pieterskerk. In de Middeleeuwen had dit denk ik voor grote paniek en ontsteltenis gezorgd, nu vinden we het 'wel grappig'. Ik heb zelf groot ontzag voor de bliksem. Vroeger moesten we ons bed uit bij een heftige onweersbui. Moeder was erg bang en ja, de boerderijen in het dorp waren ook wel erg kwetsbaar met die rieten daken en hooibergen. Een keer heb ik van dichtbij een inslag meegemaakt tijdens mijn dagelijkse fietstocht naar school op de Woerdse Laan. Ik zal denk ik 12 jaar geweest zijn. Ik ben toen een boerenschuur in gevlucht en heb daar nog erg lang zitten trillen van de schrik. Sindsdien ben ik extra alert voor onweer. En ik heb natuurlijk de angstgenen van moeder Uittenbroek in me....
Gisterenavond werd Trijntje Oosterhuis gekozen tot Beste Nederlandse Zangeres. Trijntje is altijd al een favoriet van mij geweest. Ten eerste natuurlijk omdat ze de dochter is van Huub Oosterhuis, de man die zoveel prachtige kerkmuziek gemaakt heeft. Maar ook omdat ik een van haar eerste optredens heb meegemaakt. Als piepjonge en verse artiest zong ze op de Firato in Amsterdam en ik was daar met Jan Willem om allerlei mooie muziekapparatuur te bekijken. Andere vaders gingen naar voetbal of de Auto Rai. Wij bezochten de Firato. Trijntje trad op samen met Nance, die later quizzen is gaan doen geloof ik. Het weinige publiek kreeg na afloop kaartjes met een handtekening. Ik heb dat kaartje nog heel lang bewaard want ik zag wel wat in dat soulachtige Amsterdamse meisje.Trijntje was vanavond in De Wereld Draait Door en presenteerde haar favoriete muziek inspirators. Natuurlijk zat daar Stevie Wonder bij. Die draaide ik vroeger ook volop. Op de pick up, de bandrecorder en de eerste casettebandjes. Songs in the Key of Life. 1976. Kippenvelmoment als Stevie in dit latere filmpje met Sting de mondharmonica gaat bespelen...How Fragile We Are.
In plaats van lekker te genieten van het zonnige sneeuwlandschap ben ik sinds donderdag geveld door de griep. Ik ben een erg slechte zieke voor m'n omgeving, voel me erg zielig, denk hypochondrisch aan allerlei enge ziektes, ga enorm eng dromen en accepteer erg slecht goede raad. Verder mis ik allerlei leuks zoals de fiets- en wandelbeurs vandaag in Amsterdam. Morgen nog een dagje aan toe geven en dan moet het weer over zijn heb ik me voorgenomen. Volgens internet zijn 1 op de 1000 mensen ziek, vooral in de provincie Utrecht. Dat heet een milde griep golf. Die virussen zien er eigenlijk wel spectaculair uit.
Dinsdagavond 5 februari was ik uitgenodigd voor het Expertisenetwerk Onderwijs van de CDA fractie in de Tweede Kamer. Met ruim 40 onderwijsmensen uit alle lagen van ons vak hebben we gesproken over wat er leeft in onderwijsland. Bestuurders, leraren, wethouders, managers,... iedereen heeft zo z'n eigen verantwoordelijkheden en drukte. Dat het onderwijs op alle terreinen veel zorgen oplevert was wel duidelijk. Ik heb vooral aandacht gevraagd voor de aspecten die met passend onderwijs te maken hebben, zoals de als voorwaarde geschetste bijscholing van leerkrachten - volgens mij is er nog niet veel van terecht gekomen; de nog niet goed geregelde medezeggenschap in dit hele traject; het behoud van alle duur opgebouwde expertise van het speciaal onderwijs. En de vraag hoe de Tweede Kamer leden de opbrengsten van passend onderwijs gaan monitoren. Iets dat we bij een vorige stelselwijziging, 'weer samen naar school', vergeten zijn.
Verder kwam de bureaucratie, de toets en meetcultuur, de 'je moet alles vastleggen en verantwoorden' cultus uiteraard aan de orde want dat speelt ook van kleuters tot einde universiteit. Samenvattend noem ik dit verschijnsel vanaf nu het HGGW: Het Grote Georganiseerde Wantrouwen.
Er werd gelukkig ook gelachen hoor en er waren succeservaringen en relativerende sprekers. Zo'n avond levert in de pauzes ook weer mooie contacten op en een goed gesprek met een oud-onderwijsmanager in de trein op de terugreis......
UPDATE: meteen al een ander geluid deze week in de krant, van onze nieuwe minister van onderwijs Jet Bussemaker ('EasyJet...') over alle regelgeving, controles en de toetscultuur in het onderwijs: "Regels kunnen ook heel veel kapot maken en vooral ook het initiatief weghalen
bij de professionals." Er is nog hoop.....
Vanmorgen hadden we in de kerk een voorbespreking georganiseerd met de Marokko groep. Inclusief Marokkaanse koekjes en mint thee. De groep was vrijwel compleet en iedereen heeft er reuze zin in.
Voor onze plaatselijke Woerdense Courant, afgekort de WC, heb ik deze kopij aangeleverd:
Leden PKN kerken Woerden naar Marokko
Dinsdag 19 februari vertrekt een groep leden van de PKN kerken in Woerden voor een studiereis naar Marokko. Naast de toeristische bezienswaardigheden, wil de groep op verschillende manieren kennis maken met de Marokkaanse cultuur. Zo is er in het programma bezoek aan een moskee en een school opgenomen. Met jeeps wordt vanuit Marrakech een tocht gemaakt naar authentieke dorpjes in het Atlas gebergte. De 35 deelnemers hopen op 27 februari met mooie ervaringen terug te keren in Woerden. Vanuit de werkgroep ‘Geloof en Cultuur’ van de plaatselijke PKN kerken zijn eerder vergelijkbare reizen gemaakt in Israёl, Jordanië, Rome, Egypte en Turkije. Reisbegeleiding: Arie Bol, Jan Uittenbroek
De vandaag begonnen maand zal in het teken staan van de vorig jaar overleden zwager Cor en schoonzus Els. Ze zouden beide deze maand jarig geweest zijn.
Sinds hun overlijden waardeer ik nog meer dat ik me erg gezond voel, m'n werk en m'n hobbies kan doen. Er zo nu en dan kan zijn voor familie en vrienden. Maar ik besef ook meer de betrekkelijkheid van dit alles.
Iemand vroeg mij vanwege wereldkankerdag dit lichtje door te geven en brandend te houden. Dat doe ik hierbij:
28-1, 19 uur, Beatrix kondigt haar aftreden aan.
Alle media storten zich op dit nieuws.
Iedereen weet opeens wat een abdicatie is.
En de reclamemakers komen meteen met toepasselijke inhakers.
Deze vind ik de leukste tot nu toe:
UPDATE: het blijft nog wel een paar maanden doorgaan. Kreatief!
Het moest er natuurlijk eens van komen, ook ik ben bezweken voor deze prachtige vinding van Steve Jobs. RIP.
De aanschaf van de Ipad komt vooral, omdat op het werk de medezeggenschapsraad waar ik per week een dag werkzaamheden aan besteed, gaat vergaderen met behulp van dit handige hulpmiddel. Dat spaart bomen en scheelt veel gesjouw met pakken papier.
Na een spoedcursus, vooral bij zoon Jan Willem, kan ik al swipen en tappen. Ook kan ik de sharepoint vinden met alle vergaderstukken, werk ik al met Iannotate en volg ik de zwangerschap van onze dochter via de zwangerschaps-app.
En vanmorgen las ik de krant al om 6 uur door even de Trouw en NRC-app te openen. Alsof ik het al jaren doe.
Arme kat, die wordt nu niet binnen gelaten, omdat ik de papieren krant niet meer van de mat haal om half 7. Zo heeft elk voordeel een nadeel. Gelukkig wil Willy ook graag de krant vroeg lezen.
Ik vind het tot nu toe een super handig ding en een fantastisch mannenspeeltje.
Gelukkig, er is rond dit weekend DOOI aangekondigd. Ik ben de winter nu al zat, ik vind het te koud, ongemakkelijk met al die lagen kleren aan, gebarsten lippen, statische reacties door al dat wol, voorzichtig rijden, te dik dekbed waardoor ik enorm droom.
Nou ja, dat soort ongemak dus.
In Zuid Marokko, waar ik over 4 weken ben, is het al boven de 25 graden....Vanavond nog een keer de open haard flink opstoken en dan uitkijken naar de dooi en wat mij betreft de komst van het Voorjaar.
Ik verwacht volgende week de eerste Sneeuwklokjes in ons voortuintje. Ook daar raak ik mijn winterdip van kwijt. Ik las in de NRC dat er zelfs groepsreizen worden georganiseerd in deze tijd naar het meest Sneeuwklokjesrijke land, Engeland, om speciale 'Galanthus Nivalis' te bekijken en te kopen. Tientallen euro's worden er voor een bolletje betaald. Galanthofielen worden deze mensen genoemd. Zo heftig is het nog niet met mij.
Met behulp van een PKN mede kerklid heb ik mijn website opnieuw opgebouwd. Gisterenavond is alles omgezet naar een Joomla Template. Nu lijkt het dat ik daar veel verstand van heb, maar dat is niet zo. Het lukt wel om binnen deze opzet dingen te plaatsen en te veranderen. Meer hoef ik voorlopig niet te weten. www.benedictijnsewijsheid.nl
Leuk hoeveel bezoekers toch wekelijks op zo'n website terecht komen. En dat levert allerlei reacties op.
Deze week heeft Willy in haar basisschool toetsweek gehad.
Dan wordt het (basis) onderwijs beheerst door toetsboekjes zoeken, handleidingen bestuderen, stress om al die toetsen af te nemen, standaarddeviaties berekenen, didactische leeftijdsequivalenten bepalen en leeropbrengsten zichtbaar maken. Tot 2 cijfers achter de komma. En natuurlijk alles inzichtelijk maken in het digitale leerlingvolgsyteem en voor de zekerheid ook nog op papier en in een multopmap opbergen, want de computer systemen zijn niet zo betrouwbaar. Ik hoor dan onder het eten verhalen aan van huilende kinderen - want ik heb mijn Cito verpest-. En van verontruste moeders die komen informeren of het zoontje nu wel naar de HAVO kan. Dit zoontje zit in groep 4. Vroeger huilden mijn groep 4 leerlingen omdat er in de zandbak een kasteel was omgevallen. Of bij een tegendoelpunt op het plein. En dan maakten we samen snel een nieuw kasteel of een fraaie goal.
Natuurlijk overdrijf ik een beetje in deze blog, maar het meten van zaken die een Goede Leerkracht al lang weet is een standaard procedure geworden in het onderwijs. Leerlingen die ik begeleid en waar van iedereen weet dat ze moeite hebben met communicatie moeten eindeloos getoetst , geobserveerd en beschreven worden om dit te checken en aan te tonen. Aan duurbetaalde commissies en inspecteurs. En ik moet daar dan dikke rapporten, observaties en handelingsplannen over schrijven.
Hoe kun je een mooi vak zo toetakelen.
Ik heb me voorgenomen om de jaren, die ik nog blijf werken in dit vak, hier tegen te blijven ageren. Totdat mijn collega's het zat worden en zeggen 'zul je niet eens iets ander gaan doen, Jan...'
Iets anders, tsja, maar wat?
Misschien word ik dan 'wapperaar in een sauna', want dat ritueel met een handdoek zwaaien oefen ik nu regelmatig na het sporten in de sportschool. Dit weekend ook weer. En de aanwezige heren ( we hebben geen gemengde sauna in Woerden) vinden dat het al op een echte Aufguss begint te lijken. Zal er een term zijn voor deze activiteit?
UPDATE: google weet alles. Het beroep is Saunameester; nou het woord 'meester' ken ik al....
In Trouw dit weekend een grote bijlage over 'duurzaamheid als nieuwe religie'. Met bijbehorende religieuze termen als bekering, catechismus, apocalyps, hoop en verwachting....
Ik vind mezelf best wel duurzaam; ik douche kort, neem vaak de fiets en de trein, doe onnodige lichten uit en verzamel wekelijks een zak plastic afval. Ja, daar staat tegenover dat die computer de hele dag aanstaat en ik regelmatig naar leuke landen vlieg. Dus ik noem me geen fanatieke aanhanger van de nieuwe religie, meer een Ietsist.
In de zeventiger jaren van de vorige eeuw was er rond het Rapport van de Club van Rome ook zo'n bijna religieuze opleving. Ik zat toen op de onderwijsopleiding en weet nog dat we tijdens de biologielessen van meneer Draisma de gevolgen van de Zure Regen moesten observeren in een Utrechts park. Je hoort nooit meer iets over Zure Regen. Ook maakten we berekeningen over de vraag wat er zou gebeuren met de wereldwijde zoetwaterstand als alle Chinezen dagelijks hun Haar zouden gaan wassen. We gingen er toen vanuit dat Chinezen hun haar nog niet wasten; en kwamen op dramatische gevolgen uit. Inmiddels weten we dat de Chinezen nog iets meer zijn gaan doen dan haar wassen en tanden poetsen en de wereld bestaat nog. Waarmee ik niet zeg dat China een schoon land is ....ik zie nog de mistvlagen boven de Li Rivier voor me. Het leverde wel mooie foto's op. Ik ben er van overtuigd dat de mens zelf verantwoordelijk is voor wat er op milieu gebied gebeurt op deze aardbol. Als zo vaak in het leven begint ethisch handelen bij jezelf.
En ik geloof ook in de enorme veerkracht van deze schepping, inclusief de mens. Maar een nieuwe Religie? Voor je 't weet verzandt het gesprek in dogmatiek en leidt het tot Groene Kerkscheuringen zoals politiek tekenaar Tom het vanmorgen zo fraai in beeld bracht:
Jaarlijks wordt in de kerk in januari de actie Kerkbalans gehouden. Dat is een geldactie om de financiën van de plaatselijk kerk voor elkaar te krijgen. In Gereformeerd Woerden maken we al vele jaren een bijlage bij deze actie om aan de gulle gevers zichtbaar te maken waar het geld aan besteed wordt. Ik heb al een paar keer in deze werkgroep meegedacht. En dit jaar heeft de werkgroep mijn idee overgenomen om er een KerkKalender van te maken. Ik heb zo'n kalender al vaak zien liggen in Duitse kerken en vond het een mooi idee om ook voor onze plaatselijke kerk zo iets te maken.
Deze week wordt de kalender uitgedeeld, ik ben benieuwd hoe de kerkleden erop reageren. Ik vind het idee erg geslaagd en zal de kalender een mooi plekje geven in huis.
Vanavond start mijn 2-avonden-cursus over de Benedictijnse filosofie, hier in Woerden. Er zijn tot mijn grote verrassing meer dan 30 deelnemers aangemeld... nu nog afwachten of ze allemaal komen.
In mijn lezing zal ik vanuit de Benedictijnse uitgangspunten de Prioriteitenmatrix van Eisenhower introduceren. Deze vroegere president van Amerika had in zijn drukke leven ontdekt dat urgente zaken zelden belangrijk zijn en belangrijke zaken zelden urgent. Om zijn woorden kracht bij te zetten ontwikkelde hij een prioriteitenmatrix, ook wel het Eisenhower-schema genoemd. Het concept is vooral beroemd geworden door timemanagementgoeroe Stephen Covey. En ik beweer dus vanavond dat dit ook heel goed past bij de visie op werk en taakverdeling in de Regel van Benedictus.
De prioriteitenmatrix van Eisenhower bestaat uit vier kwadranten die ontstaan door twee tegenstellingen tegenover elkaar te zetten. Je krijgt dan de volgende matrix:
De kunst is nu je prioriteiten goed te stellen en je werkzaamheden te verdelen over zowel het eerste als het tweede kwadrant. Het gaat erom je tijd zó te organiseren dat het merendeel van je werk zich afspeelt in het tweede kwadrant. Hier bevindt zich namelijk het échte werk en dat bepaalt uiteindelijk de kwaliteit van je werk en je resultaten.
Ik hanteer dit schema regelmatig en echt, het levert me tijd en overzicht op.
Er is nog een andere -
veelgebruikte methode - die je helpt bij het bepalen van je prioriteiten. Hij
werkt als volgt: stel jezelf bij iedere actie, verzoek, mail, telefoontje of taak die op je afkomt
de volgende vraag: Moet ik dit nu doen?
De truc bestaat er uit
dat je jezelf deze vraag vijf keer stelt en daarbij de klemtoon
steeds op een ander woord legt. Beantwoord je de eerste (of een
volgende) vraag met ‘nee’, dan hoef je de overige vragen niet meer te
beantwoorden en kun je de klus naast je neerleggen of aan een ander overlaten.
Moet ik dit nu doen?
Is het een uit te voeren
actie? Of is het informatie? Moet er überhaupt wat gedaan worden? Waarin ligt
de oplossing, in het handelen of juist in het niets doen? Zo nee, dan hoef je
de andere vragen ook niet meer te stellen.
Moet ik dit nu doen?
Ben jij de beste persoon
om dit te doen? Kan iemand anders het misschien beter doen, omdat zij/hij meer
tijd heeft of misschien juist meer kwaliteiten voor die specifieke klus? Kun je
de taak delegeren?
Moet ik dit nu doen?
Is er misschien ook een
andere oplossing mogelijk? Misschien is de alternatieve oplossing wel veel
effectiever?
Moet ik dit nu doen?
Welke prioriteit heeft
de taak dat het nu moet, wat zou er gebeuren als je het later zou doen of
misschien helemaal niet? Veel taken lijken dringender dan ze in werkelijkheid
zijn. Kan het een een weekje wachten?
Moet ik dit nu doen?
Hiermee bepaal je de
urgentie van de taak. Is het echt nodig dat het gedaan wordt?
Als je door deze Wijsheid toe te passen Tijd overhoudt raad ik het boek aan dat nu op mijn nachtkastje ligt: Filosofie voor het Leven; Jules Evans. Als ik het uit heb zal ik er over schrijven wat dit boek weer voor mooie wijsheden oplevert.....nu nog de toepassing in werk en privé......
Ook dit jaar 2013 zal in het teken staan van de haperende economie. 'Tjsa, het is crisis' blijft de Mantra van deze tijd. In mijn simpele analyse is het mis gegaan omdat en sinds we Geld niet meer als Middel maar als Doel zijn gaan zien. Geld is toch vooral bedacht om de Ruilhandel wat simpeler te maken. Kortom, net als in het geloof, de filosofie en het onderwijs, in 2013 weer terug naar de basis:
Een man vraagt aan de receptionist van een hotel of hij een kamer vrij heeft voor één nacht.
"Jawel", antwoordt de baliemedewerker, "ik heb een zolderkamer vrij en die kost honderd euro."
De man betaalt maar gaat de hotelkamer toch eerst even bezichtigen voordat hij met zijn koffers naar boven gaat. De hoteleigenaar loopt vervolgens naar de bakker en geeft hem de 100 euro die hij nog aan hem nog verschuldigd was. De bakker neemt de 100 euro aan en loopt vervolgens naar de slager waar hij voor 100 euro een rekening heeft openstaan. De slager is blij met de 100 euro en vertrekt snel op zijn fiets om honderd euro af te lossen aan het meisje van plezier. Het meisje van plezier gaat naar het hotel, omdat ze daar nog een kamer moet betalen die ze heeft gebruikt. Terwijl de hoteleigenaar de 100 euro aanneemt van het meisje komt de hotelgast naar beneden en zegt: "Ik heb mij bedacht, ik neem de kamer toch niet." De hoteleigenaar betaalt zijn vertrekkende gast vervolgens zijn 100 euro terug.
Vandaag bezocht ik met neef Jaap onze gehandicapte neef H.G. Na de laatste oliebol van dit jaar maakten we daarna een nieuwjaarswandeling in het bos achter Zeist. We ontdekten hoe mooi de winterkleuren zijn. In Wijk bij Duurstede hebben we nog het hoge water in de Rijn aanschouwd. De Viking van Dorestad krijgt natte voeten deze weken.
Begin december kwamen onze dochter en schoonzoon met een bijzonder pakje: 3 chocoladeletters, de O de P en de A.
En de O de M en de A voor Willy. De boodschap was duidelijk: als alles goed gaat worden we in juni opa en oma. En start dus opeens een nieuwe fase in het leven.
Geweldig leuk.
We hebben met de gezinsleden al druk gespeculeerd over de naam.
Er moet wat Hollands en wat Palestijns in zitten....
In Gaza heeft de familie van Bash al een schaap besteld om deze blijde aankondiging te vieren.
In januari ga ik vast wat spullen bij elkaar zoeken zoals het babybedje dat ik nog met m'n vader gemaakt heb - nou ja ik mocht de planken vasthouden -, en dat we voor deze gelegenheid bewaard hebben. En ik zag al een heel mooie beer bij Ikea.
Nog even wachten Jan!
En de komende tijd met Johanneke en Bash filosoferen over de opvoeding. Ik zal me voornemen me niet met de opvoeding e.d. te bemoeien. De grote dichter Goethe heeft daar wijze dingen over gezegd:
Vandaag bezochten we met zus Nettie de altijd boeiende stad Utrecht. Op zoek naar de mooiste kerststal. En die vonden we in de Dom kerk. Gewoon met de figuurzaag gemaakt en je kon even binnen stappen om met de herders en de wijzen het kindje te bewonderen. Het herinnerde me aan mijn handenarbeidlessen die ik in de Bernhard en later de Willem Alexanderschool in Woerden placht te geven. Eind november startte ik al met het project 'kerststal'. Met houtrestjes en plaatjes triplex werd er elke donderdagmiddag gezaagd, geschaafd, geschuurd en getimmerd. Figuurzaagvader Rinus zette de zaagjes in en loste andere technische probleempjes op. En ik kon dan ondertussen de kerstrapporten schrijven. "Toen was geluk, heel gewoon".
In de Dom-kerststal van vandaag komt ook Koning Herodes voor. Hij zit naast de stal chagrijnig te wezen over de vers geboren koning. Ik was vroeger erg bang voor Herodes omdat hij er in de kinderbijbel van Anne de Vries bijzonder angstaanjagend uit zag. Moeder las elke middag na het eten een stukje uit die kinderbijbel voor en m'n zussen legden dan soms de bladzijde met Herodes open op tafel.... Jantje reageerde daar natuurlijk op. Dat was mijn eerste weerbaarheidstraining. De Dom-Herodes lijkt echt op die van de kinderbijbel. Ik vind hem nog steeds een engerd!
In deze laatste dagen van 2012 heb ik samen met buurman Kees de sport weer opgepakt. We hebben ons voorgenomen het 10 weken vol te houden in de Achmea Sportschool. Willy komt hier al jaren wekelijks 2 of 3 keer. De vrouw van Kees gaat in januari hier ook starten. Als beloning voor dit zelfgekozen gedrag gaan we in april 'afgetraind en strak in het vel' met z'n vieren 2 weken naar Turkije. Maandagochtend ... half 10 .... op de loopband......kerstvakantie.....
Voor het eerst in vele jaren liep ik afgelopen zaterdag niet mee met de Linschotenloop. Gelukkig, zoon Jan Willem zorgde ervoor dat er toch een 'Uittenbroek' in de finishlijsten voorkomt. En dochter Willemijn mailde vandaag deze foto door en leeft zich zo te zien sportief uit in de Franse Alpen:
(berichtje in onze Woerdense kerkelijke media):
In de maand van de spiritualiteit - januari - geef ik 2 cursus avonden over de Benedictijnse filosofie. Benedictus, de stichter van het Westerse kloosterleven, schreef in de zesde eeuw zijn Regel voor monniken. Nog dagelijks wordt uit dit boekje in Benedictijnse kloosters voorgelezen. Hoe komt het dat deze leidraad het al zo lang heeft volgehouden? Wat kun je er van leren, ook als je niet in een klooster woont? Ik bespreek de uitgangspunten van Benedictus en kom dan op praktische uitwerkingen zoals: hoe ga je Benedictijns met je tijd om, hoe verdeel je taken, wat is de Benedictijnse visie op leiding geven, hoe houd je je motivatie vast voor je (vrijwilligers)werk, hoe doe je aan besluitvorming en hoe kun je in een groep de ‘spirit’ bevorderen en vasthouden. Ik heb het niet zo veel over het geloof van de monniken, maar wel over hun manier van leven, hun management. En uit welke, vooral Bijbelse bronnen Benedictus zijn visie ontwikkeld heeft. Ik probeer met u op te sporen wat je daar van kunt meenemen voor het alledaagse leven in 2013, ook buiten het klooster.
Deze week rond ik mijn werkzaamheden af voor het kalenderjaar 2012. Het betekent nog enkele ritjes naar Sint Michielsgestel waar het hoofdkantoor staat van mijn werkgever Kentalis. En in onze 'kantoortuin' in Utrecht heb ik donderdag met de orthotheekgroep een Kerstmarkt georganiseerd met allerlei nieuw aangeschafte boeken, spelmateriaal en ortho-didactische methodes, die nodig zijn voor onze expertise en ons werk. En daarbij een lekkere kerstlunch als afsluiting van het jaar.
Samen met collega Henk heb ik een bijbehorende Kerstwens gemaakt. Met dank aan IKEA.
Vandaag, zondag 16-12, had ik mijn jaarlijkse filosofie studiedag in de School voor Wijsbegeerte in Leusden. Als ik in mijn lezingen 'predik' dat je je bezig moet houden met de Bronnen van Waarde, dan moet ik dat natuurlijk wel zelf in de praktijk brengen.
De cursussen in dit instituut aan de rand van de Leusder Heide zijn altijd prima van niveau en ze bieden ook nog een heerlijke lunch.
Dit keer dus over de Levenskunst van de Stoïcijnen, met name Epictetus, Seneca en Spinoza. De naam Stoïcijnen komt van de Zuilengalerij (Stoa) in de stad Athene waar deze belangrijke, invloedrijke filosofenstroming is ontstaan. De docente, Miriam van Reijen, nam ons een dag lang mee in de filosofie van deze denkers en werkte een en ander uit via de ABCDE stappen van de RET, de Rationeel Emotieve Therapie die de Stoïcijnse filosofie als basis heeft.
2 Stoïcijnse uitspraken van Epictetus stonden deze dag centraal:
'Mensen lijden nooit door gebeurtenissen, maar wel door hun opvattingen over de gebeurtenissen'
en
'Geef me de moed om alles te accepteren wat ik niet kan veranderen en geef me de energie om alles te proberen aan te pakken wat wel in mijn vermogen ligt' . Deze uitspraak staat ook op mijn fiets - sleutelhanger, dus die kom ik vaak tegen.
Als je deze uitgangspunten hanteert, dan kom je al filosoferend op:
- het onderscheid tussen Ware gedachten en Onware of irrationele gedachten en hoe de filosofie je daar bewust van kan maken
- het verschil tussen gewenste en lastige emoties en hoe je die lastige gevoelens kunt bestrijden
- en de visie dat elke emotie altijd 2 onderliggende, botsende gedachten heeft.
Gebeurtenissen kun je niet beïnvloedden. Maar wel je gedachten bij die gebeurtenissen. Daarmee kun je ongewenste emoties zoals woede, schuldgevoel, irritatie, teleurstelling en angst proberen aan te pakken. De emotie 'verdriet' is te ingewikkeld om op deze manier mee bezig te gaan. Daar spelen heel andere processen, weet ik helaas ook uit ervaring dit jaar.
Met de 5 stappen uit de RET hebben we deze theorie 's middags toegepast op allerlei situaties. Dat leverde leuke gesprekken op en de ontdekking: filosofie kan ook heel praktisch worden!
Nog een paar mooie quotes van deze dag:
Een keuze kan nooit tot een teleurstelling of tot frustratie leiden, wel tot een leerervaring. Een waarde ( ik vind spruitjes lekker) is iets anders dan een norm ( spruitjes moet je altijd lekker vinden). Stoïcijnen houden niet zo van normen begreep ik deze dag, want veel negatieve emoties komen voort uit een norm.
Samengevat: zoek bij een ongewenste emotie de onderliggende 2 gedachten en probeer daar een vervangende positieve gedachte bij te formuleren. Dat levert een positieve emotie op (bijvoorbeeld rust) en geeft je gelegenheid om tot actie te komen. Want Stoïcijnen zijn zeker geen apathische types. Ze willen van Lijder tot Leider worden. Wil je er meer van snappen dan raad ik de leercolleges op CD aan van Miriam, waar ze het haarfijn en met toepasselijke voorbeelden en grappen uitlegt.
Een andere beroemde Stoicijn was de filosoof Seneca
'Durf te Denken' maakte het volgende portret:
Gisteren, zaterdag 8 december, waren we een dagje in Gent, België. Een collega van Willy had ons uitgenodigd mee te gaan met een busreis naar de Kerstmarkt in Gent en aansluitend het Kerstconcert van een Roemeens koor en orkest in de prachtige Sint Pieter Kathedraal. Het concert was sfeervol met geweldige Ave Maria's.
De stad lag er zonnig bij. Het was een goede dag om het Belfort te beklimmen om de Kerstmarkt ook van boven te bekijken. Op de torenspits van het Belfort stonden al in de Middeleeuwen grote draken als windvaan. Bij feestelijkheden was het gebruikelijk de draak vuur te laten spugen en werden brandende pektonnen opgehangen rond de draak. Dat moet een indrukwekkend gezicht geweest zijn. Middeleeuws vuurwerk.
Een gedeelte van de middag brachten we door op het politiebureau van Gent, omdat Willy in de kerk of op de markt bestolen werd van haar telefoon. De 'flikken' konden niet veel doen aan zakkenrollers was de boodschap, 'ze zijn erg slim'. 's Avonds op de terugreis in de bus werden we gebeld door een vriendelijke vrouw uit Gent die de telefoon gevonden had in een vuilcontainer. Toch een voordeel als je met een 'koelkast' rondloopt.... niet interessant om iets mee te doen.
Vorige week in Brugge was een van mijn deelnemers aan het kloosterweekend ook al bestolen. Dus: weest extra alert als je een Kerstmarkt bezoekt!
Een van mijn taken in de opvoeding van onze kinderen was het vertellen van Verhaaltjes en Voorlezen. In de op de rand van het kinderbed verzonnen verhaaltjes probeerde ik allerlei belevenissen van de dag op te nemen. Als de verhaaltjes te lang werden, dan liet ik iemand plotseling ontwaken uit een droom. Einde verhaal, snel gaan slapen nu. Willemijn riep vaak halverwege al 'het is toch geen droom he....' . Johanneke wilde zich met het verloop van het verhaal bemoeien en Jan Willem haalde vaak het einde van het verhaal niet...., had veel slaap nodig....
Verhaaltjes vertellen is goed voor de taalontwikkeling en woordenschat, maar is ook erg nuttig om je kinderen beter te leren kennen. Bij het onderdeel voorlezen had ik niks met sprookjes of Roald Dahl of Paul Biegel achtige verhalen. Natuurlijk wel het Nostalgisch Realisme van Annie MG Schmidt en de dikke historische romans van Thea Beckman. Hoogtepunt was het voorlezen van Koning van Katoren. Dit boek ging over Stach, die Koning wilde worden en daartoe eerst 7 problemen in zijn land moest oplossen. Prachtig hoe Stach het opnam tegen monsters (de vervuiling) of knobbelneuzen (uitbuiting) of ruzie makende kerken. In mijn klas las ik het boek ook voor. Zagen de leerlingen dit gewoon als een leuk verhaal dan kregen ze een Mavo of VMBO advies. Snapten ze de metafoor in het verhaal en de spitsvondigheid van de door Stach bedachte oplossingen dan konden ze wel naar de HAVO of VWO. Dat werkte beter dan dat CITO gedoe.
Het boek van Jan Terlouw is nu, na 40 jaar, verfilmd. Ik denk niet dat ik er naar toe ga, want het boek roept nog steeds allerlei mooie beelden in mij op die ik me door de filmmaker niet laat afnemen. Maar als de film een herleving oplevert voor deze jeugdboekklassieker dan laat ik me misschien toch wel overhalen.
Het kloosterweekend in Brugge bracht mij weer vele verrassingen. We waren dit keer met 14 zeer verschillende deelnemers, van 28 tot 82 jaar. Stadsgids Roos bracht ons zaterdagochtend in het voor toerisme onbekende Brugge. En leidde ons rond in onder meer het Jezuïetenklooster en de Sint Gillis kerk. We hebben al afgesproken waar ze ons volgend jaar naar toe gaat brengen.... Gastenpater Johannes deelde zijn passie met ons ten aanzien van de spiritualiteit van de Karmelieten. En Pater Carlos, de abt van het klooster, liet ons ook toe achter de schermen van het kloosterleven.
Bij deze geldkist vertelde hij dat er drie verschillende sloten op de kist zitten. 3 broeders hadden een sleutel, en waren dus alle 3 nodig om de kist te kunnen openen. Waardoor er een ingebouwde controle plaats vond rond de geldzaken. Hadden we dit kloosterprincipe in de financiële wereld maar volgehouden! Dan stond Europa en de Euro er nu heel wat positiever voor.
De groep was zeer geïnteresseerd en hield het trouw vol om alle onderdelen van mijn drukke programma mee te doen. We moesten vaak de 'kunst van het stoppen' hanteren om op tijd in de kerk te zijn!
Hoe zorgelijk het kloosterleven ook is, met zo weinig broeders op vaak zo hoge leeftijd, de inspiratie is er voor mij, en zoals de groep het ook ervaren heeft, niet minder door.
Komend weekend start het nieuwe kerkelijk jaar.
Ik ben dit weekend in Brugge met een kloostergroep.
In de liturgie van de kloosterlingen staan de psalmen centraal.
Dat begrijp ik goed. In de psalmen komen alle menselijke basisbehoeften en emoties voor, verdriet, dankbaarheid, woede, verdraagzaamheid, trots, liefde, haat, roep naar gerechtigheid en vrede, streven naar een gelukkig leven
Wereldliteratuur
Op de eerste zondag van advent zal ik Psalm 1 lezen:
Als een boom ben je, wortelend waar water stroomt.
Vol van vrucht en blad dat niet zal dorren.
Geluk wacht jou als je niet opgaat in de waan van de dag
op de weg van wie kapot maakt geen voet zet
niet zit in de kring van spotters
Geluk wacht jou als je geniet van de weg
die de Eeuwige wijst
en die beproeft
bij dag en bij nacht
Tot ontplooiing komt wat je doet
Als een boom ben je, wortelend waar water stroomt.
Vol van vrucht en blad dat niet zal dorren.
Vanmorgen via 'uitzending gemist' gekeken naar de rapportage van vorige week zondag over de beroemdste Woerdenaar : Jan de Bakker. Hij was de eerst 'ketter' die op 26 jarige leeftijd om zijn geloof verbrand werd. Als ik mensen door Woerden rondleid ga ik natuurlijk het beroemde gebrandschilderde raam van deze Johannes Pistorius bekijken in de Petruskerk.
Toen ik les gaf op de basisschool was het verhaal van Jan de Bakker een toppertje. Ik ging dan met mijn klas een Jan de Bakkerwandeling maken, langs de Lutherse schuilkerk, via de Petruskerk naar het kasteel van Woerden. Via een kennis bij de gemeente mocht ik dan soms met mijn klas een kijkje nemen in de cel van Jan. Toen was die kerker een goed bij het verhaal passend stinkend bouwval, nu is het een fraaie expositieruimte onderin ons stadskasteel.
.jpg)
