mijn Hersenspinsels, Reflecties en Zielenroerselen / foto: Otztal, Oostenrijk, juni 2026
Er zijn 1 miljoen handtekeningen nodig om het bespreekbaar te kunnen maken in de EU, en er zijn nog maar een paar dagen te gaan....
Dus kom op in actie, als de toekomst van onze kinderen je lief is!
hier kun je tekenen (actie is afgelopen )
UPDATE: het miljoen is op tijd gehaald, maar er kan nog meer bij! De paus heeft deze actie ook gezegend....link
Deze week was ik een dagdeel in het klooster van de Trappisten vlakbij Tilburg. Hier deed ik 47 jaar geleden mijn eerste kloosterervaring op. Tijdens een werkweek die we georganiseerd hadden op de Pedagogische Academie mochten de mannen een bezoek brengen aan dit klooster. We hadden stiekem een van de vrouwelijke klasgenoten meegesmokkeld naar binnen en omdat ik in de organisatie van deze excursie zat zie ik dit nog steeds als een van de hoofdzonden uit mijn jeugd. Mea Culpa.
Gisteren was ik terug in het klooster en mocht ik tussen de broeders meedoen met de eucharistie. Mijn jeugdzonde lijkt daarmee vergeven....
Na dit bezoek fietste ik door naar Tilburg voor een bezoek aan de centrum kerk, de St Jozef. Naast de ingang is een levensecht beeld geplaatst van de 'stervende Jezus'. Geen leuke binnenkomer in deze zo fraaie neogotische kerk. Maar de maker en schenker van het beeld willen nu juist dat de waarde van het kruis versterkt wordt, vandaar die realistische weergave met zelfs oogprothesen en echt haar. Mijn smaak is het niet, al blijft zo'n beeld wel hangen.
Aan de andere kant van de ingang bevindt zich een fraai beeld van Immaculata, Maria dus. Dat geeft mij meer een symbool van God die Liefde is.
De wekelijkse wandeling ging deze keer door natuurgebied De Moerputten, net achter 's Hertogenbosch. Ik zou hier wandelen met een natuurgids, maar door een foute routemelding kwam ik daarvoor te laat aan. Dus heb ik alleen gelopen door dit bijzondere stukje Nederland met als beginpunt een oude spoorbrug.
Een groep diëtisten heeft gisteren een alternatief gepresenteerd voor de bekende Schijf van Vijf van het Voedingscentrum. Dit alternatief heet Schijf for Life en aan de illustratie is te zien waar het hen om gaat: plantaardig leven:
Er is door de groep een uitgebreide verantwoording geschreven met talloze wetenschappelijke onderbouwingen. Deze is hier in te zien
Als veganist vind ik het een dappere poging om een tegengeluid te laten horen naar de bekende uitgangspunten van het Voedingscentrum. Elke revolutie of transitie begint met eenlingen of een groepje gelijkgestemden dat z'n nek uit durft te steken. En zo klein is die groep veganisten niet meer. Kijk maar rond in de supermarkt of bestudeer menukaarten. De voedselrevolutie is al lang van start gegaan.
Het programma 'Beste Zangers' maakt dat ik kan kennis maken met nieuw talent, zoals de Turks-Nederlandse zangeres Karsu. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar wat een stem!!!
Bij het woord oecumene denk je al snel aan ruzie. Meningsverschillen genoeg. Over de Doop, is Jezus nou God of mens, nemen we de bijbel letterlijk of zijn de verhalen bedoeld als een inspirerende metafoor, wat is de rol van de vrouw in de kerk. Zo kan ik nog wel een blog vullen. Maar er is hoop, er lijkt een gezamenlijk thema gevonden door de kerkelijke leiders om aan te gaan werken: het Klimaat.
Vanmorgen schreef Trouw dit hoopgevende bericht:
Ik vind het hoopgevend, want het klimaat gaat ons allen zeer dringend aan en dat gesprek zal niet vertroebeld worden door oude dogma's, vaak nog stammend uit de tijd van de Kerkvaders. Ik noem onze Christelijke kerken hier in het westen 'concilie kerken', gevormd door de concilies uit de eerste eeuwen van de kerk met de daaruit voortkomende geloofsbelijdenissen en leerregels. Laten we van ConcilieChristenen, KlimaatGelovigen worden, dan is er wat mij betreft weer hoop voor de oecumene.
Mijn vorm van kanker (prostaat) wordt daarin als voorbeeld genoemd van een sterk hormoongerelateerde ziekte. Vandaar ook mijn keuze voor veganistisch eten, nu al ruim 2 jaar.
'Weet wat je eet' is mijn advies, ook aan jonge mensen en weet wat je je kinderen voor zet. Koop bewust. En lees dit gidsje even door: Link naar de gids van PAN-NL
Als 'pensionado' weten organisaties zoals kerken je snel te vinden voor klusjes. Zo ben ik nu voorzitter van de oecumenische werkgroep vieringen van de Raad van Kerken in Woerden. Onze eerste activiteit vindt plaats op 19 september, Zo juist heb ik het persbericht opgesteld:
Wat doe jij in Vredesnaam?
Dit is het thema van de Vredesweek 2021 en het gaat over
inclusief samenleven.
Iedereen kent wel eens het gevoel er (even) niet bij te horen en te worden
uitgesloten. Sommige mensen ervaren dat ze stelselmatig niet gehoord worden en
dat ze geen onderdeel uitmaken van een groter geheel. Deze uitsluiting ligt
diep verankerd in onze maatschappij. Er is pas sprake van Vrede als er recht
wordt gedaan aan iedereen.
In de Vredesweek wordt door de Raad van Kerken Woerden aandacht besteed aan dit
thema op zondagmiddag 19 september. We sluiten daarmee ook aan bij het festival
van de gemeente Woerden ‘Iedereen doet mee’.
Ons programmadeel is:
Om 14.00 uur start vanuit 4 kerken (Maranathakerk, Kruiskerk, Bonaventurakerk
en Het Baken) een wandeling waarbij ontmoeting en gesprek kunnen plaatsvinden. U
kunt dus ‘oecumenisch’ starten in de wijk waar u woont. We komen samen op het
plein van de Petruskerk waar de ontmoeting verder kan gaan met koffie en thee.
Om 15.30 start de oecumenische viering in de Petruskerk met diverse sprekers en
toepasselijke muziek van het combo van Patricia Boll, Marcel Kooijman en Dick
van Vliet.
U bent allen van harte uitgenodigd.
Organisatie: Werkgroep vieringen van de Raad van Kerken Woerden
Deze week had ik extra tijd gemaakt voor de kleinkinderen en dat hield in: tuinieren in Kamerik, naar het Maritiem museum in Rotterdam, de Nachtwacht bekijken in Amsterdam en naar dierentuin Artis. Allemaal aanraders om met kinderen te doen! Ze zijn inmiddels 2,5, 6 en 8 jaar oud en vinden op de foto gaan best stoer.
Vandaag was ik in mijn geboortedorp om daar spullen op te halen bij mijn zus. Op de terugweg heb ik de Dorpskerk bezocht in Waarder. Daar was ik bijna 40 jaar niet geweest. Als jongere ging ik regelmatig mee naar deze kerk, waar de 'bevindelijken' ofwel de 'bonders' van Waarder op zondag hun diensten hadden en hebben met lange preken, samenzang op hele noten en veel zondebesef. Geen vrolijkheid dus , maar ik vond het wel interessant om met mijn vrienden mee te gaan om te ervaren hoe dat is, een bevindelijk geloof. De laatste dienst die ik hier meemaakte was de begrafenis van mijn bijzondere oom Willem Uittenbroek. De voorgaande dominee ging daar zo te keer tegen iedereen die volgens hem zondig en niet van zijn geloof en kerk was, dat ik ter plekke besloten heb nooit meer naar zo'n dienst te gaan. Volgens deze voorganger heeft God zich met name in Waarder gepresenteerd met de eeuwige waarheid. Ja, ja, je moet maar durven als dienaar van deze God.
De dorpskerk is in al die jaren vrijwel niet veranderd, al is er met het plaatsen van een galerij wel meer zitruimte gekomen. Na de grote splitsing in 2004 in 'bonders' en 'herstelden' zijn de kerkgangers van de dorpen Driebruggen en Waarder verscheurd verder gegaan met ieder een eigen kerk. Het dorp Driebruggen heeft onlangs voor het eerst in haar bestaan een net nieuwgebouwde enorme kerk geopend.
De dorpskerk Waarder stamt uit de eerste helft van de 16e eeuw en is dus katholiek gestart. De kerk heeft een sacristie gehad, die nu als kleine consistorie wordt gebruikt. Dat Katholieke is wel verdwenen....'Wil je 't nog zwaarder, ga dan naar Waarder' zei Dominee Buskes eens. Het geeft aan hoe dit orthodox - Christelijke dorp bekend stond en staat. De dorpskerk Waarder staat in de zomertijd vaak open, met binnen altijd iemand voor een goed gesprek zoals ik vandaag had met een oud dorpsgenoot.
Beste mensen, ja daar sta je dan op donderdag 15 juli, in Plein7 te Woerden te midden van velen die mij lief zijn.
Ik wil eerst Agaath bedanken voor haar hartelijke woorden van waardering en collegialiteit, zojuist uitgesproken.
Bij een afscheid hoort een bespiegeling op je carrière en
een dank woord.
Dat eerste, die bespiegeling, dat ga ik niet doen, daar kom ik wel
zo op terug.
Dat tweede een dankwoordje doe ik wel.
Want na 46 jaar werkzaam in het onderwijs ben ik veel dank
verschuldigd.
Ten eerste aan de honderden leerlingen die mij kregen en
vaak accepteerden als hun meester of docent. Bedankt meisjes en jongen dat ik
een poosje met jullie mee mocht lopen op jullie levensweg en fijn als ik nog
iets voor jullie betekend heb.
Daarmee bedank ik ook die honderden ouders die hun kind of
jongere tijdens de schooltijden aan mij
toevertrouwden. Ik hoop dat ik dat vertrouwen niet beschaamd heb.
Dan dank ik mijn werkgevers dat ik bij hen in dienst mocht
komen, eerst de Woerdense basisscholen, de Prins Bernhard school en de Willem
Alexander school. En vanaf 1995 Het Rotsoord, later opgegaan in KEGG en daarna
in Kentalis. Ik dank jullie hartelijk
voor alle kansen en mogelijkheden in deze organisaties. Kansen krijg je niet, zeg
ik tegen mijn leerlingen, die creëer je, maar je moet er wel de gelegenheid
voor krijgen. En dat kreeg ik bij deze werkgevers.
En dan bedank ik de lange rij collega’s die ik heb leren
kennen en waarmee ik mocht samenwerken. Bedankt dat jullie mij accepteerden
zoals ik ben, met m’n kloosterverhalen, de soms wat relativerende opmerkingen,
m’n matige en te korte handelingsplannen…. Ik heb het werk altijd met veel
plezier gedaan en dat komt mede door jullie. 'Door samen te werken leer je
jezelf goed kennen' heb ik onlangs nog ingebracht in een teamgesprek. En zo is
het.
In het bijzonder dank ik degenen die mij het vak geleerd
hebben, mijn mentoren van vroeger, Gerard, hier aanwezig, en later Jan Dirk die
mij het vak van ambulant begeleider leerde. En Agaath die lief en leed met mij
deelde en mij soms moest bijsturen. 'Je
mag meer voor jezelf opkomen hoor', zei ze dan. Volgens mij gaat dat steeds beter.
Ik bedank ook mijn kinderen dat ze mijn onderwijsverhaaltjes accepteerden, een vader en moeder als meester en juf valt niet mee
denk ik. Maar het had ook voordelen, toch?
Ik bedank allen die mij door moeilijke tijden hebben heen
geholpen ook vanuit de collega’s. Dat was heel waardevol om het 46 jaar vol te
houden.
Ik bedank Imca en haar dochters die mij geholpen hebben het leven weer een doorstart te gegeven.
Bedankt!
Ik kan nog veel mensen bij name noemen, maar dan ga ik er ook
veel vergeten.
Een paar maanden geleden heb ik aan familie en kennissen en enkele collega’s gevraagd iets te
schrijven in mijn afscheidsboekje. Ik heb het hier bij me; ik had gevraagd om vooral positief te
schijven want het onderwijs is een prachtig vak. Het boekje is klaar, gemaakt
door studenten van een MBO in Utrecht. Ik wil het eerste exemplaar nu aanbieden
aan Agaath.
Bedankt voor al die jaren ! Alle bespiegelingen van mij staan
in het boekje. Dan kunnen we nu aan de borrel. Bedankt voor alles. En het ga jullie goed.
In deze maand stopt mijn onderwijs carrière. Bij het afscheid deel ik dit boekje uit:
Verantwoording:
Na 46 jaar werken in het onderwijs zijn er veel verhalen
over dit mooie vak te vertellen.
Ik heb een aantal familieleden,
vrienden, kennissen en (ex)collega’s gevraagd wat hun, vooral positieve
ervaring is met het onderwijs. In dit boekje heb ik een verzameling gemaakt van
hun verhalen. Het onderstreept mijn visie dat de vrouw of de man voor de klas
er echt toe doet!
Ook heb ik een aantal van mijn ‘blogs’ opgenomen die ik de laatste jaren
schreef over het onderwijs. Met dit boekje sluit ik mijn onderwijs carrière af.
De tekeningen zijn gemaakt door de kleinkinderen.
Met dank aan de leerlingen Lisa en Noa van het Grafisch Lyceum in Utrecht die het prachtig vorm gegeven hebben, als stage opdracht.
Volgende week donderdag zal ik het eerste exemplaar aanbieden.
Terwijl ik bezig ben met de drukproeven voor mijn afscheidsboekje komt de juist uitgekomen roman binnen van mijn oud klasgenoot Henk Vis. Henk heeft al vaker geschreven over de Joodse geschiedenis van Winterswijk en een kinderboek en dit is zijn eerste roman. Een half autobiografisch boek wil ik het noemen, want in de eerste hoofdstukken kom ik veel tegen van het leven dat ik in de jaren 70 met Henk gedeeld heb. Ik kwam regelmatig bij hem thuis of op de gezellige Gereformeerde jeugdsoos in zijn geboorte dorp. En we waren 3 jaar klasgenoot op de Pedagogische Academie Rehoboth. Een voor mij geweldige tijd. Henk kijkt er in het boek ook wat anders tegenaan....
Maar ja dat geldt voor elke schrijver, wat is fictie wat is autobiografie? Het is een mooi debuut Henk, ik ga er vanmiddag weer snel in lezen. Ben reuzebenieuwd naar je plot!
UDATE: vandaag kreeg ik een foto binnen van de klas waar Henk en ik in zaten, even terug naar 1974....
Voorlezen blijft voor mij een van de leukste dingen om te doen met de kleinkinderen.
Rond mijn afscheid van het onderwijs ben ik een boekje aan het maken met positieve verhalen over ons mooie vak.
Het boekje is een stageopdracht geworden voor een leerling van het Grafisch Lyceum in Utrecht, waar ik ook leerlingen begeleid heb.
Aan een van mijn leerlingen, Guus, vroeg ik of hij wilde opschrijven wat mijn begeleiding voor hem betekend heeft. Hieronder zijn verhaaltje.
Hoe mooi dat zo'n bescheiden boerenjochie uitgegroeid is tot een mondige en voor zichzelf opkomende MBO'r.
Hij vindt dat ik daar een bijdrage aan heb geleverd, maar hij heeft het natuurlijk allemaal zelf gepresteerd. Zo'n verhaaltje, daar heb ik het die 46 jaar voor gedaan.....
De Spaanse schrijfster Irene Vallejo schreef een boek over 'het boek'. Het is geen saaie opsomming van feitjes maar leest als een roman. Een 'ode aan het geschreven woord' staat er op de achterkaft. Ik laat me op mijn buitenterras in het voorjaarszonnetje heel graag door Irene Vallejo meenemen naar Alexandrië, Athene, Rome en vele andere plaatsen waar het boek en het lezen centraal heeft gestaan.
Voor de Coronatijd kon dat nog, 2 topmuzikanten met 1 microfoon.
Voor wie vergeten was hoe dat ging, kijk even naar Sheryl Crow en Eric Clapton: Living on Tulsa Time
Ook de stadswandelingen weer opgepakt, afgelopen zondagmorgen naar de Hofjes in de Jordaan, Amsterdam.
In mei wordt Bob Dylan 80 jaar. Zijn muziek speelde een belangrijke rol in mijn jeugd in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Met mijn gitaar speelde ik Blowin in the Wind bij het kampvuur tijdens de LCGJ weekenden of speelde ik Bob Dylan liedjes tijdens de vakantiekampweken in Italië en Noorwegen. Aan mijn eerste vriendinnetje van dansles stuurde ik songs van Bob die ik overschreef uit het songbook dat ik gekocht had met al zijn teksten, 'may you stay forever young'. Enkele jaren geleden woonde ik nog een concert bij van De Meester in Amsterdam en vorig jaar speelde een coverband al zijn nummers in het Rie theater hier in Woerden (linkje). Begrijp ik zijn teksten? Nou meestal niet. Het is een mix van poëzie, kritische songs, maatschappelijk bewustzijn, filosofisch, hier en daar religieus. Van zoete liefdesliedjes tot rap-blues. Bob gaf de Popmuziek hersenen. Dat is denk ik ook de reden dat hij tot verrassing van velen de Nobelprijs kreeg voor de literatuur in 2016.
Stevie Wonder zingt hier een van Bob Dylans meest bekende nummers (1966):
Woorden zijn krachtig, taal is machtig. Je woordkeus bepaalt volgens mij voor een groot deel wie je bent. Het is daarom van het grootste belang de goede woorden te kiezen:
Precies in de nacht van Goede Vrijdag zat ik naar een wonderlijk en beschamend schouwspel te kijken in de Tweede Kamer. Hoe een mug opgeblazen kan worden tot een mammoet.
Kruisig hem klinkt het midden in de nacht. Vergeten is wat Mark Rutte jarenlang gedaan heeft voor ons land, hoe hij de economie gered heeft na de crisis, hoe hij ons land een gezicht geeft in Europa, hoe hij al anderhalf jaar dag en nacht met die corona pandemie bezig is, zo zou ik nog vele regels kunnen schrijven.
En dan maakt hij fouten, natuurlijk dat doet iedereen! Natuurlijk had hij beter eerlijk kunnen zijn en aan ons allen openbaar maken dat hij inderdaad gesproken heeft over personen. En natuurlijk was dit eerder gebeurd in zijn lange carrière. En ja, als tijdens het spel de spelregels (het zijn geheime besprekingen) veranderd worden (alles wordt openbaar), dan vraag je om dit soort problemen. 'Kruisig hem', de Christelijk partij SGP doet er meteen aan mee, de CU volgt een dag later. Ik heb nu al spijt van mijn stem van twee weken geleden, want die was niet op MR. 'Wie zonder zonden is werpe de eerste steen'.
Hoe zie je dat, de almacht van God? Welke plek neemt de Bijbel in ? Waarom en hoe bid je eigenlijk? Welke functie heeft het geloof bij het maken van je keuzes in het leven?
Het zijn regelmatig de scharniervragen van het leven, althans voor mij. Ik was dan ook erg onder de indruk hoe onze premier Mark Rutte daar een antwoord op geeft in het dagblad Trouw (linkje)van vorige week. Tussen alle verkiezingsretoriek en -rumoer van deze weken een inhoudelijk stuk om nog eens terug te lezen. Ik heb een korte lezersreactie geschreven vandaag in mijn dagblad:
Deze of volgende week haal ik de 200.000ste bezoeker van mijn blog. Waarom doe je dit al zo lang vroeg iemand mij onlangs. Ik heb daar meerdere redenen voor. Ik begon er aan, 14 jaar geleden, omdat mijn 3 zussen nieuwsgierig waren naar wat ik zoal deed. Dan is zo'n dagboek bijhouden wel een leuk middel om hen op de hoogte te houden van mijn activiteiten en hobby's. Maar meer en meer vond ik het ook een mooie manier om mijn gedachten te ordenen, stukjes te schrijven, interesses te delen en misschien naast mijn zussen andere mensen op een idee of gedachte te brengen.
Als jongere wilde ik graag journalist worden, mijn vader vond die opleiding te links en dacht dat het beter was om het onderwijs in te gaan. Ik heb dat advies gevolgd, maar de wat onderdrukte neiging om iets te willen schrijven is altijd gebleven.
Voor mijn afscheid van het onderwijs ben ik nu een boekje aan het samenstellen met 'blogs' van mezelf, maar vooral van anderen die ik daarom gevraagd heb.
Een blog schrijven is een mooie manier om m'n gedachten te ordenen, interesses te delen, m'n mening te geven, soms gevoelens te uiten. Al heb ik ook veel blogs niet gepubliceerd of weer weg gehaald om privacy redenen. En respecteer ik ook de privacy van mijn naasten zo goed mogelijk.
Daarnaast hoop ik dat zo'n blog blijft bestaan in de virtuele wereld. Als de servers van Blogger niet gewist worden. Misschien dat mijn kleinkinderen later nog eens denken: wat dacht onze opa Jan, welke muziek vond hij mooi, welke boeken las hij en waar ging hij heen op vakantie....
Deze week een stuk geschreven in ons Woerdense kerkblad, nu afwachten of er reactie op komt....
In april, de maand van de filosofie, wil ik op 2 vrijdagmiddagen met u een aantal basisgedachten van de belangrijkste klassieke Griekse denkers doornemen. En ga ik linken leggen naar de huidige tijd. Met als centrale thema's: levenskunst en Godsbeeld.
Aan de orde komen meerdere filosofen zoals Plato,
Aristoteles, Epictetus en de grote Christelijke denker Augustinus. Ook wordt
aandacht besteed aan populaire filosofen uit de tijd van Paulus, met wie hij
regelmatig in debat ging. Leest u in de bijbel Handelingen 17 maar eens. Wat en
hoe dachten deze filosofen?
Ik noem deze kennismaking 'filosofie voor beginners' en ik
geef u leestips voor verdere zelfstudie.
Ik organiseer deze middagen voor het programma Geloof en
Cultuur van de PKN kerken en RK parochie in Woerden.
Plaats: Kruiskerk Woerden ( bij winkelcentrum Tournoysveld)
ONDER VOORBEHOUD van de maatregelen. Als dit niet mogelijk is krijgt u van mij
een online code via google meet.
Data: vrijdag 9 april en 16 april 2021 van 14.00 -16.00
opgeven via:
uittenbroek@hotmail.com
UPDATE: helaas niet genoeg aanmeldingen om het door te laten gaan.....
Gelukkig is er op zaterdag avond een mooi programma op tv zonder corona geklets en andere somberheid. 'Matthijs gaat door'.... Goede muziek van de Sven Hammond Bigband met gisterenavond veelbelovende jonge artiesten. Start Me Up...ik word er vrolijk van.....you make a grown man cry....
En weer is ons concert van de Mattheus Passion in het Concertgebouw door de corona maatregelen afgezegd. De kaartjes staan nu op april 2022.... Gelukkig is er via Internet veel Bach te vinden:
Augustinus was enorm populair in zijn tijd en dat komt in de roman van Verbaas tot uiting. De kerk zit stampvol als hij preekt. Maar ook de rafelranden van de grote theoloog komen aan bod in het verhaal. Hij heeft er behoorlijk op los geleefd als jongeman. Zo kreeg hij een kind bij een maîtresse en stuurde hij deze vrouw weg. Verbaas beschrijft in het verhaal ook heel levendig een van de grote kerkscheuringen van die tijd, de afgescheiden Donatisten. Niks nieuws onder de kerkelijk zon dus.
Verbaas heeft een grote fantasie, zo verzint hij een hoofdfiguur die naar mijn mening nogal ongeloofwaardige dingen doet en meemaakt, maar toch vind ik het een boeiend boek.
Vandaag mocht ik een stuk van een teamvergadering leiden.
Ik heb de theorie over de kernkwadranten besproken met mijn collega's.
Deze theorie van Daniel Ofman is voor mij nog steeds erg bruikbaar om gedrag van mezelf en van anderen beter te snappen.
Hoe gaat samenwerken in een team of in een gezin of in een relatie, waarin iedereen zijn eigen kwaliteiten heeft en inbrengt, maar ook allergieën en valkuilen zichtbaar worden?
Hoe ga je daar mee om, hoe kun je er winst uithalen dat jouw uitdaging tegelijk de kernkwaliteit is van je collega of partner.
Wat kun je van elkaar leren en waarom erger je je snel aan bepaalde mensen?
Daar gaat het over en zeker in 'Corona' tijd waarin velen sneller geïrriteerd zijn en korte lontjes hebben is dit een handig reflectiemiddel.
Ik kan er ook wel gebruik van maken in mijn gesprekken met oudere leerlingen. Hieronder een mooie samenvatting:
Nu ik naast Protestant ook half Katholiek ben doe ik graag mee met een mooie, typisch Katholieke gewoonte: een kruisje slaan. Ik doe dat op de Westerse manier: hoofd, hart, links, rechts. De Oosterse variant is hoog, laag, rechts, links. Ja, ja, zo heeft elke kerkelijke zuil z'n twistpunten.....Gelukkig heeft een vroegere paus Innocentius de linksrechtsversie goedgekeurd.
Een kruisje slaan is een mooi ritueel gebaar voor voetballers die scoren of voor de wielrenner die langs een kapelletje fietst. Maar voor mij is het een zegengebaar of teken van eerbied tijdens de vieringen. En ook een korte, symbolische start van de avondmaaltijd. Mijn Katholieke tafelgenoten kunnen het razendsnel en dat is fijn want dan wordt het eten niet koud.
Dat was vroeger in mijn jeugd wel anders. Aan het begin van de maaltijd sprak mijn vader op gedragen toon het Onze Vader uit en dat maakte dan dat de groentesoep van moeder al flink was afgekoeld.
Na de dagelijkse bijbellezing kwam er nog een lang slotgebed, waarvan ik als kind nooit goed begrepen heb waar het allemaal over ging. Mijn vader had er ook een speciale toon bij, waardoor het gebed nog wat mysterieuzer werd.
Deze week kwam ik in het Nederlands Dagblad de tekst weer eens tegen en kwam de stem van mijn vader helemaal in mijn geheugen naar boven.
O Heer wij danken U van harte, voor nooddruft en voor overvloed, daar menig mens eet 't brood der smarte heeft Gij ons mild en welgevoed, doch geef dat onze ziele niet aan dit vergank'lijk leven kleve, maar alles doet wat Gij gebiedt en eind'lijk eeuwig bij U leve.
Amen
Het lukt mij niet, als ik door een stad loop, om een kerk voorbij te lopen zonder even naar binnen te gaan. Wat heeft het Christendom toch veel prachtige en vaak verborgen kunst opgeleverd!
Gelukkig zijn de katholieke kerken meestal open. Bij de protestanten is het altijd maar afwachten of de deur open gaat.
Het project 'Het Grootste Museum van Nederland' loopt al enkele jaren en is een samenwerking tussen 15 kerken en 2 synagoges. Allen even mooi en interessant.
Met mijn BankGiroloterij kaart kan ik overal naar binnen en kan ik ook nog gebruik maken van een gratis audio tour.
Nu maar hopen dat de corona maatregelen weer snel versoepeld kunnen worden, want ik heb nog lang niet alle kerken bezocht!
Nu nog groter - het Grootse Museum van Nederland from Museum Catharijneconvent on Vimeo.
Deze week konden we de icoon ophalen die zuster B. van klooster Koningsoord voor ons geschilderd heeft. Een icoon schilderen is een vorm van meditatie en bidden. Een icoon is voor mij dan ook meer dan een mooi plaatje, zeker als deze gezegend is in de kloosterkapel. De icoon krijgt een mooi plekje in het nieuwe huis.
Gisteren speelden we als Bona(ventura)- team mee met de kerstquiz van dominee Joost. Samen met zo'n 80 deelnemers hadden we een leuke corona-proof avond met gekke opdrachten, lastige quizvragen en veel creativiteit.
We werden geen winnaar, maar hebben erg gelachen. Eindelijk kon ik weer eens improviserend poppenkast spelen met de kerststal van de kleinkinderen.
Als ik Bram van der Vlugt tegen kwam bij de Albert Heijn in Woerden had ik de neiging 'dag Sint' te zeggen. Maar dat deed ik natuurlijk niet, want ook in de AH had hij iets eerbiedwaardigs over zich. Hij speelde ook vaak in ons Woerdense theater en in deze herfst werkte hij nog mee aan een sinterklaasfilm over de intocht die niet door kon gaan. Ik herinner me hem ook als een groot voorvechter van 'Het Groene Hart' . Hij was onze bekendste Woerdenaar en is nu overleden.
De twee planten in mijn kerstkaart hebben een Christelijke betekenis: de Hulst staat met zijn scherpe bladeren symbolisch voor de doornenkroon van Jezus, de rode besjes zijn dan de bloeddruppels. De altijd groene Klimop symboliseert de eeuwige liefde van God. Klimop moet zich ergens aan kunnen hechten om te kunnen groeien, zo mogen ook wij naar de steun van God blijven zoeken.
Het is door deze diepere betekenis dat deze planten vaak in kerststukjes voorkomen. En nu dus ook in mijn kerstkaart.
Prachtige beelden,
subtiele humor,
waarheden,
geloofwaardig
absurditeit
ook realiteit,
woordspelingen,
Twents.... met ondertiteling hoor,
geschreven door onze spirituele filosoof en cabaretier Herman Finkers.
Nu al 2 keer gezien in de Woerdense bioscoop....
Na een week verplichte quarantaine vanwege een leerling met Corona, kon ik zondag eindelijk en zonder klachten weer naar buiten.... het werd een middag in het dorpje Laren waar je prachtig kunt wandelen over de uitgestrekte heidevelden.
In Laren is ook 'Singer' een mooi, kleinschalig museum met NU een schilderijententoonstelling van Nederlandse 'Licht- Schilders', zoals Jan Toorop, Jan Sluijters, Co Breman en Anton Mauve.
In de tuin van Singer de beelden van Pepe Gregoire. Hij kreeg dit jaar de Singer Prijs.
Laren is een mooie plek om de ingedutte zintuigen weer eens te prikkelen op zondagmiddag....
In Woerden gaat het nu niet om de mooiste Vrouw of Man, maar kiezen we de mooiste Boom. Van de stad weliswaar.
Ik wist meteen welke ik in ga sturen: de prachtige eik naast het complex Schildersgilde waar ik nu 2 maanden woon. I. heeft jaren geleden nog in een actiegroep gezeten om deze boom te behouden en dat is gelukt. De architect van 'Schildersgilde' heeft het project ontworpen met deze boom als vaststaand gegeven.
Een oude boom in een nieuwe wijk. Voor mij een mooie combinatie!
Wel even stemmen voor mijn boom ....
....door te liken via: https://www.facebook.com/groups/796891484219510/
Veel alledaagse dingen, die je al 60 jaar doet, kunnen altijd nog verbeteren.
In de kloostertaal heet dat Conversio Morum, altijd bereid zijn om verbeteringen toe te laten, open staan voor goede ideeën, kleine en soms grote aanpassingen doen in je leven. Je levensstijl moet voor monniken (m) en monialen (v) gericht zijn op groei.
Deze week ontdekte ik dat ik mijn binnenplanten vaak te veel water geef, vooral in de winter. Met bruine blaadjes of stinkende wortels tot gevolg. 'Dan moet je een metertje gebruiken', zei een vriendelijke mevrouw in het tuincentrum. Meten is Weten.
Voor een paar euro schafte ik meteen een vochtmeter voor planten aan en het werkt fantastisch. Mijn eigen Conversio Morum van deze week. Spiritualiteit van het alledaagse leven.
Na 45 jaar was ik dit weekend terug op Schiermonnikoog. Om lekker uit te waaien na een week hard werken en ook te vieren dat ik weer een gunstige uitslag kreeg van ziekenhuis Delft, waar ik nu anderhalf jaar met goed resultaat onder behandeling ben. Waarbij mijn Vegan dieet ook een zeer gunstig effect, heeft daar ben ik nu wel van overtuigd.
Hoogtepunt van het weekendje op dit kleine eiland was het bezoek aan de Balg, het uiterste puntje van het eiland. Je waant je bij eb daar tussen zee en land in een uniek landschap, dat alleen hier maar mogelijk is.
Verder ben ik op zoek gegaan naar het nieuw te bouwen klooster op Schiermonnikoog ('schier' betekent 'grijs', 'oog' is 'eiland'). Vanaf het voorjaar 2021 zijn bezoekers ook welkom. Lees hier mee over dit nieuwe klooster.